Maandag 11 juli 2011

The Classic run in Tessenderlo. De bekende 10km loop die ik 2004 voor het eerst deed in basket rolstoel. Elk jaar op nieuw vele deelnemers en een massa supporters langs de kant, sfeer gegarandeerd!

Voor mijn vertrek richting Tessenderlo blonk ik mijn wheeler nog op en pompte mijn banden goed hard op. Ik bevestigde mijn camelback met 3action energie drank. Wieliemie was ready om Looi onveilig te maken!

Mijn ouders pikten me op. In de sporthal kreeg ik het nummer 211 toegekend. Dit jaar was ik voor het eerst niet de enige wheeler. Sam en Pieter namen ook deel. Jurn nam met zijn gewone rolstoel deel aan de 4km loop, chapeau!

Ik bevestigde mijn nummer op de wheeler, controleerde alles nog eens voor de laatste keer en wrong mezelf in het smalle zitje. Het ritueel met de zelfmassage aan de armen met de BES&T sportmassage producten mocht niet ontbreken. Handschoenen aan en ik bolde langzaam richting start waar ik nog wat in kon rijden.
Meteen merkte ik dat het goed zat en dat ik vandaag wel eens echt zou kunnen gaan vlammen.

Enkele minuten voor de start zette ik me zoals iedereen klaar aan de startlijn tussen Pieter en Sam. Mijn hart klopte een beetje in mijn keel van de gezonde stress.
Ik zette me schrap om erin te vliegen.

Het startschot werd gegeven door de burgemeester van Tessenderlo. Vrijwel meteen werden we ingesloten door enkele lopers. Na enkele meters bollen kwam ik pas echt op dreef en was het net alsof ik de reuzen slalom moest doen tussen de lopers door, echt gevaarlijk, ik gilde het uit “pas op, pas ooooooooooooooop, wheeler!!!!!” Maar ze hadden last van stoppen in hun oren denk ik.

 

Wat was ik blij dat ik hen voorbij was! Meteen kon ik een kloof maken en heb hen niet meer gezien.

Onderweg hoorde ik super veel “allé Wielemie!” Zalig! Wat een sfeer. 2x liep het parcours door een feestzaal waar muziek gespeeld werd door een orkest en heel wat supporters. Telkens ik hier doorreed deed ik mijn armen omhoog en riep “olé!” Wat een sfeer!

In de tweede ronde moest ik nog een stevige helling op en wist ik dat het einde in zicht was. In de afdaling kon ik nog een zetje bijzetten en keek om, in de verste verte zag ik niemand meer in de achtervolging.

Richting piste moest ik een stukje door griezelstenen en de laatste 100 meter door het gras tot aan de finishlijn. Met een speedy tijd van 29 minuten en 26 seconden kwam ik als allereerste over de finish en verbeterde hiermee mijn beste tijd!

Bijna 2 minuten later kwam pas de eerst volgende atleet binnen gelopen gevolgd door Pieter en Sam de andere 2 deelnemende wheelers. Proficiat! Sam was trouwens ook deelnemende atleet op de sprint wedstrijd in Uden. Voor Pieter heb ik veel bewondering, hij is nog maar net begonnen aan deze sport en wheelde zonder handschoenen met open geschuurde handen tot gevolg. De handvaten van het stuur van zijn wheeler zaten helemaal onder het bloed.  Het deerde hem allemaal niet, het geluk straalde van zijn gezicht, heerlijk om te zien!

Vlak erna vond de prijsuitreiking plaats. Meteen werd ik naar voor geroepen als eerste wheeler en mocht een mooie bos bloemen in ontvangst nemen. Toch stoorde ik me er aan dat de andere 2 deelnemende wheelers niet mee naar voor mochten treden om hun plaats 2 en 3 in ontvangst te mogen nemen bij de wheelers.

 

Bij de valide dames en heren mochten op de eerste plaats, tweede plaats en derde plaats fier hun boeket bloemen en trofee in ontvangst nemen. Toch moet ik toegeven dat het een raar gevoel gaf dat ik als winnaar van The Classic run geen trofee ontving. Het was tenslotte ook een speciaal moment voor mij.

Ons Zenn was zo gelukkig dat ze me weer zag en begon me helemaal af te likken. Ook zij was trots op baasje en gaf me een high five.

Tessenderlo feest als het The Classic run is en dat kan je goed merken aan de massa mensen die hier vertoeven. Middernacht was er nog een mooi vuurwerk. Moe maar super tevreden keerden we weer naar huis.

(dank aan Roger Convens voor de super mooie foto’s!)