Zaterdag 30 april 2011

Deze ochtend schrok ik wakker “Hoe laat is het? Heb ik mijn wekker niet gehoord?” Gene paniek, ik was zelfs te vroeg wakker en had ik alle tijd om nog eens na te kijken of ik alles bij had.

Ik nam afscheid van mama die niet mee kon naar de luchthaven wegens een volgeladen wagen met mijn wheeler en koffers.
Het verkeer richting luchthaven verliep vlot.

Aan de incheck stand was ik verlost van mijn bagage en grote Wielemie box met wheeler in. Hier nam ik afscheid van papa.

Omdat ik met mijn rolstoel niet door de speciale scanner kan werd ik door een dame grondig gecontroleerd of ik geen verboden zaken op zak had. Alles was ok, ik mocht door.

Vanaf nu was het wachten geblazen op de boarding. Mijn vliegtuig had een uurtje vertraging, maar al bij al ging de tijd snel voorbij.

Ons Zenn was weer even voorbeeldig als altijd. Braaf luisterde ze naar baasje bij de boarding op het vliegtuig wat toch abnormale toestanden zijn voor zo’n beestje. Of misschien begint ze het smalle stoeltje al te kennen om aan onze zitplaatsen te komen. Een vriendelijke Spaanse crew verwelkomde ons op het vliegtuig.

Toen Zenn en ik goed gesetteld waren kon de boarding voor de andere passagiers beginnen.

Toch ongelofelijk hoe snel een vliegtuig de lucht in gaat, ik heb al verscheidene keren met het vliegtuig gereisd maar blijf er steeds van versteld!

Tijdens de vlucht naar het toilet gaan was een hele onderneming. Met mijn poep op de grond kroop ik naar het toilet. Ik had veel beziens zeker met Zenn die voor me achterwaarts liep met haar staart recht omhoog. Als ik op het toilet zat begon ze me helemaal af te likken.

De crew hielp me van het toilet af en voor ik terug richting zitplaats kroop deden we een babbeltje. Het leuke was dat ik met één steward gewoon Nederlands kon babbelen. Hij was in het Spaans en Nederlands opgegroeid. Het moet wel een grappig zicht geweest zijn. Ik zat op de grond en zij kwamen er gehurkt bijzitten om een praatje te kunnen doen. Maar goed dat de andere passagiers het niet konden zien omdat het gordijn dicht was. Zo ging natuurlijk de tijd snel voorbij.

Het kindje dat achter ons zat was enorm gefascineerd door Zenn

Door de wolken zag ik onze bestemming al, het zalige eiland Lanzarote. Woow, schitterend zo door de wolken die als reuzen watten lijken, ik haalde mijn fototoestel boven om dit beeld vast te leggen.

Er was enorm veel wind, ik vond het zelfs spannend om te landen. Toen de wielen de grond raakten voelde ik toch wel dat we door een rukwind zijdelings een beetje weer omhoog gingen. Onze piloot van dienst heeft ons weer veilig aan de grond gebracht.

Ik moest weer tot allerlaatste wachten om het vliegtuig te kunnen verlaten. Met een soort rijdende container kwamen ze me oppikken. Deze kon op gelijke hoogte met het vliegtuig gebracht worden.

Een man die geen woord Engels kon leidde me mee naar mijn bagage. Ik ben toch steeds weer blij als ik mijn Wielemie box zie staan. Voor mij altijd een spannend moment sinds het achterblijven van mijn materiaal op de Iron Man van Hawaii in 2007.

Hij begeleidde me tot aan de zone waar mensen opgewacht werden door hun vervoer. Ik wist niet wie er mij zou komen oppikken. Ik keek rond en kende niemand. Tot er een beetje scheelziende dame op me af kwam met enkel een beschrijving: “one dog, one box en mijn vluchtnummer” Het was wel raar moet ik zeggen. Wat onzeker bolde ik mee naar het busje. Een man deed moeilijk en zei dat Zenn in een kooi moest, voor mij geen sprake van mijn kleine pruts in een kooi te zetten en legde hem uit dat Zenn een assistentie hond is. Ik kreeg als antwoord: “No pipi, no kaka!” Best wel grappig!
Een stel lange oprij goten werd uit het busje getrokken en kon ik naar binnen bollen, ik werd goed vast gemaakt en konden we richting Sands Beach in Costa Tequise bollen.

Het was echt kortbij de luchthaven. Aan de balie zag ik meteen oude bekenden van mijn verblijf hier in november. Sands Beach voelt zo een beetje als tweede thuis aan.

Kort aan het zwembad kreeg ik een bungalow toegekend.
Meteen begon ik alles uit te pakken en mijn wheeler weer in mekaar te knutselen.
Je kan zeggen wat je wil maar zo reizen is toch wel vermoeiend! Na een heerlijk avondmaal kroop ik vroeg onder de veren.

Zondag 1 mei 2011

Man, man, wat was me dat voor een nacht! Door het lang zitten tijdens de vlucht en het wachten waren mijn spieren totaal verkrampt met als gevolg dat ik zo goed als niets geslapen heb van pijn, bij momenten was het echt hel. De momenten dat ik de slaap toch iets kon vatten werd ik wakker van koude. Hier in Lanzarote kan het ’s Nachts enorm afkoelen.

Het eerste wat ik vandaag deed was dan ook extra dekens vragen. Onderweg kreeg ik een heuse douche van een mega regenbui, niet normaal hoe het weer hier van de ene op de andere moment totaal kan omslagen. Er is vandaag bangelijk veel wind waarvoor dit eiland gekend is.

Na een heerlijk ontbijt liet ik Zenn zich uitleven op het strand, meteen ging ze het water in, echt leuk om te zien.
  

Op het strand holde ze als een gekkin en keek dan met een zandsmoel naar me.

Vanavond zullen we snel moe maar tevreden het bed inkruipen!

Maandag 2 mei 2011

Gelukkig heb ik een betere nachtrust achter de rug waardoor ik meer kon genieten.

Ook de weergoden zaten gelukkig weer wat mee, met de zonnestralen die verschenen voelde de temperatuur heel wat warmer aan.

Ons Zenn genoot weer van een braspartij op het strand en in het water. Echt wel grappig om te zien als ze haar kopje onder water steekt op zoek naar vissen.

Namiddag besloot ik de wegen van Costa Tequise onveilig te maken met mijn wheeler. Ik pompte mijn banden op en bracht alles in gereedheid om te vertrekken. Toch had ik maar een klein hartje om zo alleen te vertrekken in een vreemd land waar ik de weg helemaal niet ken. Om toch een veiliger gevoel te hebben vroeg ik het telefoonnummer van het Sands Beach hotel en een kaart zodat ik de weg kon zien die ik wilde volgen.

Ik wrong me in het smalle zitje van mijn wheeler, trok mijn handschoenen aan en ging op pad. Mannekes, ik kan u verzekeren, hier in Lanzarote is het “vlam beton” zulle!
De helling oprijden was zwoegen geblazen maar eraf was met serieuze kriebels en haalde ik snelheden van 40km/u, sneller durfde ik niet.

Plots onderweg getoeter van een wagen achter me. De man begon te zwaaien en stak zijn kruk uit het raam, en begon zo te zwaaien wat natuurlijk wel een heel grappig zicht was!

Terwijl ik mijn training deed was het genieten geblazen van de mooie zichten. Op dit schitterende eiland zou ik best wel kunnen wonen! Ik kan er niet aan doen, maar de tijd vliegt hier veel te snel, misschien wel letterlijk met die wind hier.

Toen ik weer aankwam op thuisbasis Sands Beach was Zenn weer dolgelukkig me weer te zien.
Na een deugddoende douche ging ik heerlijk relaxen in ’t zonneke aan het zwembad.

Ondertussen heb ik hier ook al kennis gemaakt met families uit Engeland en Nederland.

Dinsdag 3 mei 2011

Na een stevig ontbijt en Zenn zich uitgeleefd had op het Sands Beach strand maakte ik me klaar voor een training samen met een André een man uit Engeland die hier ook op vakantie is.

Ik bolde richting receptie waar mijn wheeler in een aparte ruimte staat. Mijn banden waren nog steeds hard van mijn training van gisteren dus bleef ik gespaard van al dat pomp werk.

Het was weer een heel gewring om mezelf in gewenste zithouding te krijgen van mijn wheeler. Ondertussen was André ook al  klaar voor vertrek en konden we beginnen aan onze rit.

We begonnen haast meteen aan een serieuze beklimming. Het was zwaar maar ik genoot zo van de zichten dat ik steeds verder en verder wilde gaan. Het is fantastisch trainen op deze eindeloze wegen met “vlam beton”
  

  
 16 Km verderop kwamen we aan in de stad San Bartolome en namen we een wel verdiende stop. Ik drink anders nooit koffie maar moet nu wel bekennen dat het me deze keer wel enorm smaakte! Zeker met een lekker stuk cake erbij!

De tomaten groeien hier gewoonweg langs de kant van de weg, niet gewoon!

Ik besloot terug te keren richting Costa Teguise. Bij het nemen van de afdaling besefte ik pas wat voor een prestatie ik hier had neer gezet! Volluit durfde ik niet te gaan, daarvoor was de helling te steil. Toch zoefde ik bij tijden tegen de 50km/u naar beneden echt kicken! Bij deze is mijn nieuwe wheeler ingewijd!

Onderweg zag ik een paar schoenen aan de hoogspanningsdraad hangen boven de weg, wel een grappig zicht.

Na 32km gebold te hebben kwam ik met mijn trainingsmaat weer aan in het Sands Beach thuisfront. Moe maar tevreden nam ik een deugddoende douche.

Ondertussen was Francesca, een andere rolstoel atleet aangekomen, samen met hem at ik zoals een echte sportvrouw spaghetti.

Aan het zwembad kon ik nog wat relaxen en nagenieten van mijn prestatie, alle, dat was toch de bedoeling. Ons Zenn had een kat gezien waar ze mee wilde spelen. Ze was zo tam dat ze geen vin verroerde voor Zenn. Als ze wat korter bij kwam maakte ze net het geluid van een sirene. Het werd een hele amusement show voor de mensen die in de buurt zaten. “Look the dog…” Mijn pruts was voorbeeldig braaf!

Tegen de avond was ik doodmoe.

Woensdag 4 mei 2011

Al vroeg in de ochtend werd ik wakker. Toch wel een zalig gevoel opstaan na een goede nachtrust!

Ik ontbeet samen met de Spaanse rolstoelatleet Frabcesca, het was soms moeilijk converseren omdat hij weinig Engels spreekt, maar met handen en voeten lukte het ons wel. Bij hem stond er vandaag een zwemtraining op het programma. Aangezien er enkel speelzwembaden in Sands Beach zijn zou hij deze training in het bekende sport hotel club La Santa gaan doen samen met een valide triatleet Nico. Ze vroeger of ik geen zin had om mee te gaan. Zin had ik wel, maar had niet eens een zwembril bij. Geen excuus, ik kreeg een reserve badmuts en bril van Francesca.

Tegen de middag vertrokken we richting La Santa met ons drietjes en ons Zenn. Onderweg was het weer puur genieten van de adem benemende zichten!

Op onze plaats van bestemming gingen we meteen richting Olympisch zwembad. Omdat het middag was, was er voldoende ruimte om te zwemmen. Ik had er echt zin in!

Ik maakte me klaar en ging op de rand van het zwembad zitten. In eerste instantie was ik bang dat het water koud zou zijn, maar in tegendeel, het was echt super heerlijk van temperatuur!

Meteen begon ik te zwemmen, waaw, wat een super gevoel! Het smaakte naar meer en meer, het is de eerste keer na 2008 dat ik weer genoot van zwemmen. Toen ik weer uit het water kwam had ik toch maar liefst 1500m in de armen en ben ik super fier op mezelf!

Ondertussen was 14u al gepasseerd en begon mijn maag serieus te knorren. Op het terras van club La Santa konden we onze reserves weer bijtanken en het leuke was dat Isa van de prachtige organisatie Tri www samen met ons kwam lunchen.

Dankzij Tri www kan ik trouwens weer hier in het paradijselijke Lanzarote verblijven en deelnemen aan wedstrijden.

Zondag is de Vulcano race waaraan ik zal deelnemen in team. Mannekes, een team om u tegen te zeggen! Ik ben zeer vereerd dat ik u kan zeggen dat Luc Van Lierde het zwemgedeelte en Geert Rijmenam het fietsgedeelte op zich zullen nemen! Samen met hen vorm ik het speedy Belgium team!

Goed getraind, buikje vol, tijd voor een siesta!
Wat was het heerlijk relaxen aan het zwembad in de zon met zicht op het landschap met de vulkanen en de zee!

Bruno en Wendy waren ondertussen ook gearriveerd. Er werd over en weer gsmst. Waar ben jij? Blijkbaar lagen we beiden aan het zwembad.

Pas tegen de vroege avond keerden we terug richting Sands Beach

Donderdag 5 mei 2011

Wat vliegt de tijd hier toch snel voorbij, jongens toch!
Het is ongelofelijk hoe goed ik hier slaap. Zo zou het altijd moeten kunnen zijn.

Na het ontbijt samen met de drie mannelijke atleten vertrokken we met zijn vieren als sardienen in een box in die kleine wagen richting Puerto Del Carmen. Bij hun stond er een zwemtraining in zee op het programma. Leuk voor mij om er nog eens tussenuit te glippen.

Onderweg was het weer genieten geblazen van de mooie zichten. Ook kon ik nu het hotel zien waar ik week 4 zal verblijven.

De zwem locatie was een klein prachtig strand met witte zand omringd met zwarte lava rotsen.

De mannen wrongen zichzelf in hun wetsuit, er waren nog atleten die samen met hen kwamen trainen. Ja watte zeg, mijn ogen kregen wel de kost met die wel gespierde afgetrainde atleten.

Toen Fran de rolstoelatleet naar het water gedragen werd kreeg ik wel de krop in de keel, heel wat Hawaii herinneringen kwamen weer naar boven. Ik heb de smaak weer enorm te pakken om te beginnen met trainen voor de olympische afstand weliswaar, maar ben bang dat ik ga wakker geschud worden van deze droom als ik weer in België ben waar ik me stukken minder goed voel. Enfin, als een mens maar kan dromen he!

Terwijl de mannen aan het zwemmen waren en ik aan het genieten was deed Zenn haar croske op het strand. Ze was pas helemaal in de wolken toen er nog een andere hond kwam opdagen. Ze holden achter mekaar aan alsof hun leven er van af hing. Tot de pret bedorven werd door een man die in het Spaans riep: “Van wie is die hond? Als de politie het ziet, ga je moeten betalen!” Allé dat verstond ik er toch onder.

Ondertussen kwamen de atleten stilaan uit het water. Fran die nog een beetje kan lopen kwam op handen en knieën af wat een heel grappig zicht was.

Op de terugweg stopten we aan enkele winkel centra, de mannen wilden winkelen. Hoe dat in zijn gang gaat, dat wilt ge niet weten.
’s Middags wilden ze perse MC Donalds eten.

Ik was blij dat we terug waren in thuisbasis Sands Beache! Moe viel ik in een diepe slaap aan het zwembad.

Vrijdag 6 mei 2011

Gisteren avond toen ik ging slapen moet ik vrijwel onmiddellijk in slaap gevallen zijn. Deze morgen werd ik redelijk bruut wakker. Ik schrok en keek op mijn horloge, “waar moest ik zijn? Heb ik mij verslapen?”

Het was nog maar 7 uur en moest nergens zijn waarom ik zo schrok, ik zou het niet weten. Omdat ik de slaap niet meer kon vatten stond ik maar op en was te vroeg om te ontbijten, dan maar een ochtend wandeling met Zenn.

Na het ontbijt kreeg ik weer een klop van de hamer en besloot naar het lichaam te luisteren, alweer viel ik in een diepe slaap en werd pas na 11u weer wakker. Ik zou pas met Juan Carlos en de 3 atleten om 14.30u gaan lunchen, dus tijd genoeg om nog een laatste kleine training mee te pikken.

Ik pompte mijn banden op en wrong me weer in het smalle zitje en vertrok. Onderweg riepen mensen op me en toeterden mensen in hun wagen om me aan te moedigen, geweldig!

Sommige stukken leek het alsof ik met platte banden aan het rijden was, maar dat was omdat ik een geniepige helling met veel tegenwind opreed. Eigenlijk deed ik vandaag aan weerstand training, ik merkte dat mijn wiel tegen de rem schuurde.

Na 12 km bollen kwam ik weer aan in Sands Beach en genoot ik van een deugddoende douche en maakte me klaar voor de lunch.

Als mensen zeggen dat ik goed kan eten dan hebben ze deze andere atleten nog niet bezig gezien. De bestelling van één van hen: Een belegd broodje, frieten, lasagna + een extra stuk brood en als dessert teramesu, ahum, waar hij het allemaal stak, ik weet het niet?

Normaal was de planning met hen in de vroege avond in club La Santa weer te gaan zwemmen, maar ik besloot naar mijn lichaam te luisteren dat “neen, ik ben moe” zei.

Zaterdag 7 mei 2011

(Gekke bekken trekken in de wagen)

Vandaag konden we ons inschrijven voor de Vulcano race in La Santa. Voor ons team ging ik de wedstrijdzakken met nummer, chip en alles wat je nodig hebt voor de race afhalen en stak een handje toe in de tri WWW tent.

Er was ’s avonds ook een pasta party voorzien voor de atleten. Omdat ik zo moe was en besloot mijn lichaam te sparen voor de race morgen keerde ik met de Spaanse Mercedes weer terug naar Costa Teguise. Het is een toffe jonge dame die enkel Spaans spreekt, Toch hadden we heelder gesprekken in de wagen, schitterend!

Zondag 8 mei 2011

Om er zeker van te zijn dat ik me niet zou verslapen deze morgen liet ik me wekken met een telefoontje van de receptie. 5 Minuten ervoor werd ik uit mezelf wakker net een ingebouwde wekker.

Ik pompte mijn banden op en keek nog een laatste keer alles na of ik alles had voor mijn deelname aan de race alvorens ik ontbeet.

8u, Tijd om te vertrekken. Samen Juan Carlos reed ik met de Sands Beache Active camionette richting La Santa, the place to be for the race!
Ik kan niet genoeg krijgen van de bangelijke zichten onderweg.

De dag begon bewolkt en het was wat aan de frisse kant. De meeste atleten zijn blij met dit weer maar Wielemie heeft toch liever zon, en hoe warmer, hoe beter!

In La Santa kwam ik vrijwel meteen Bruno en Wendy tegen. Brunu zou ook deelnemen in het andere team van België. Ze hebben zichzelf de naam: “ The good, the bad and the fatty” gegeven.

Toen ik mijn wheeler in de wisselzone ging zetten zag ik Franchesca die zijn materiaal aan het installeren was. Hij doet als rolstoel atleet de volledige triatlon. Ook Stephan een handbiker die in team deelneemt bolde in zijn rolstoel rond.

Samen Luc en Geert maakten we nog enkele afspraken omtrent de race om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. Yes whe where ready for it!

Atleten wrongen zich stillaan in hun wetsuit. Alweer kreeg ik de krop in de keel. Vele herinnering van mijn triatlon carrière kwamen weer naar boven. Langs de ene kant wil ik trachten om het nog eens te proberen, maar langs de andere kant besef ik maar al te goed dat dit waarschijnlijk niet meer mogelijk is. Ik probeerde deze gevoelens aan de kant te schuiven en plaats te maken om te genieten wat geen makkelijke opdracht was moet ik eerlijk toegeven.

Om naar de zwemstart te kunnen kijken moest ik een steile helling af. Gelukkig boden meteen mensen hulp aan waardoor ik zonder problemen mijn plekje kon zoeken om te genieten van het start moment.

Bij het startschot was er weer een heel gewemel in het water en moest ik meteen weer denken aan vissen die weken geen eten gehad hadden. De eersten gingen er met een vaart vandoor. Je zag zo wat vanalles. Snelle zwemmers, mensen die in het ondiep gewoon liepen maar ook mensen die op hun gemakske achteraan schoolslag zwommen. Zelfs iemand die veel te laat aan de start was die met een fameuze achterstand in schoolslag haar achtervolging inzette.

Er waren veel opstroppingen. 5 Minuten nadat de deelnemende atleten van  de volledige Vulcano race gestart waren klonk het startschot voor de deelnemende teams. Luc Van Lierde die voor mijn “Speedy Belgians” team zwom ging er meteen als een pijl in een boog vandoor. Hij ging zo snel dat hij bij de eerste 20 van de mensen die 5 min. Eerder gestart waren uit het water. Na 18 minuten zwemmen had hij de volledige 1500m al afgehandeld en kon Geert Lammertijn vertrekken voor zijn 40km fietsen.

Op de moment dat ik me in mijn wheeler wrong brak de zon er door en werd het zelfs behoorlijk heet. Yes, Wielemie weer dus!

Man, Geert had er ook serieus een lap opgegeven zeg, na een uur en 7 min. Was hij er al en gaf hij samen met Luc de chip door en kon ik beginnen aan mijn 10km wheelen.

Ik kon eerst niet door met supporters die langs de kant stonden. Ik bolde tegen hoge snelheid de helling af. Door de wind die stevig zijdelings blies moest ik het stuur van mijn wheeler stevig vasthouden. Ik werd letterlijk de kant ingeblazen, nog nooit meegemaakt!

Toen ik Bruno voorbijstak die ook aan zijn 1Okm begonnen was moedigden we mekaar aan. Schitterend!
In het dorp La Santa was het erg moeilijk om de u bocht te maken, moeilijk gaat ook en ging op terugweg die patat van een helling op. Opnieuw was het vechten tegen de wind en constant bijsturen.

Omdat de lopers ook een stukje off road gingen liep mijn parcours iets anders. Om de piste op te geraken moest ik onder het afspanning lint door rijden. Even opletten geblazen dus. Hier stonden heel wat mensen te supporteren wat natuurlijk heel leuk was. Nadat ik weer een U bocht maakte kon ik aan mijn tweede en laatste ronde beginnen.

Toen ik over de finish reed likte Zenn me af alsof ze me in weken niet meer gezien had. Schitterend! Het jammere was dat mijn juiste tijd niet opgenomen was omdat de rolstoelatleten niet over de mat passeerden. Achteraf zag ik op mijn computertje dat ik er 33 minuten over gedaan had. Met deze 3 speedy tijden eindigden het Speedy Belgians team als eerste team op deze Vulcano race.

Na de wedstrijd werden er nog vele babbeltjes geslagen,  ik was doodmoe van de race en de hitte. Zenn kon gelukkig rusten in het Tri WWW tentje waar men spullen aan het verkopen was ten voordele van deze prachtige organisatie.

Om 21u was pas de prijsuitreiking en lag in conflict met mezelf. Blijf ik, blijf ik niet? Ik wilde dolgraag erbij zijn maar mijn lichaam zei neen. ¨Plots hoorde ik dat Nico vanuit Sands Beach tegen de avond nog een training gepland had op La Santa en kon ik dus zeker terug geraken. Schitterend.

Nu kon ik genieten van een deugddoende douche en een echte Spaanse siesta. Ik viel als een blok in slaap, maar voelde me veel beter nadien.

Ik vertrok met Nico weer richting club La Santa. Samen met Francesca en enkele ander Spaanse triatleten gingen we een kijkje nemen naar Nico’s training in het 50m zwembad. Hij ging er hard tegenaan. Een training van 5km is niet niks!

Terwijl ik er zat kwam pijn plots enorm opzetten, ik kon zelfs mijn adem moeilijk pakken en kwam de twijfel weer. Ga ik naar huis, blijf ik? Toen ik weer in mijn rolstoel zat ging het gelukkig weer beter.

Ook al was Nico weer van gedacht verandert dat hij vroeger terug zou keren naar Costa Teguise bleef ter plaatse nu ik toch al die moeite gedaan had. Ik kon reken op de Belgen in La Santa. Een koppel leende hun wagen uit zodat de goedheid zelve Bruno en Wendy me veilig weer terug konden brengen naar thuishaven Sands Beache.

Vanaf nu genieten van een zorgenloze avond. Omstreeks 21u zakte iedereen af naar de place to be voor de prijsuitreiking. Het werd weer heel tof gebracht en aaneengepraat door de race directeur Kenneth die steeds weer tot de laatste over de finishlijn loopt er staat om de mensen te feliciteren.

Er waren heel wat atleten aanwezig die aan deze Vulcano race meerdere keren hadden deelgenomen, zelfs 21x. Waar ik het meest bewondering voor heb is de 75 jaar oude Miriam Shapro uit USA die niet alleen hier vandaag nog deelnam maar op deze leeftijd nog steeds de loodzware Iron Man van Hawaii doet en jawel, ze heeft hem maar liefst 13 keer uitgedaan!

In de top 10 stonden heel wat Belgen op het podium. Bij de heren op de 5de plaats Bert Jammaer en op de 8ste plaats Sam Gyde. Bij de dames kon Magali Buytaert een tiende plaats veroveren.

Ik zelf mocht met mijn team een plaats nemen op het podium. Ook Bruno mocht met zijn team een plaats nemen op het podium.

Moe maar tevreden brachten Bruno en Wendy me weer veilig terug. Het was pikkedonker onderweg. Mijn ogen vielen dicht van moeheid.

Maandag 9 mei 2011

Vannacht ben ik als een blok in slaap gevallen en werd al vroeg in de morgen wakker. Eigenlijk een beetje te vroeg. Ideaal om aan mijn verslag te schrijven.

Ik ben nog steeds aan het nagenieten van de race van gisteren. Wonderlijk dat ik geen last heb van stramme spieren. Sinds ik de sportmassage produkten van BES&T gebruik voelen mijn spieren zowel tijdens als na een prestatie goed aan.

Na een heerlijk ontbijt had ik een afspraak bij Juan, de kiné des huizes van Sands Beache. Hij is masseur van vele sporters. Hij is dan ook echt wel top in wat hij doet!
Eerst liet hij mijn rug- en nek wervels kraken en begon te masseren. Toen hij te werk ging met mijn schouderbladen was het net alsof hij mijn kippenvleugeltjes  er uit trok. Het was raar maar deed eigenlijk enorm deugd.
Toen ik van de massage tafel kwam voelde ik me als het ware herboren.

Ik heb hier in Sands Beache fantastische Engelse buren. Ron en Ann hebben ook een minder valide kleinzoon die door zuurstof gebrek bij de geboorte in een rolstoel zit. Ze heeft heel wat te vertellen over haar kleinzoon Joshua. Ik kreeg plots de ingeving mijn medaille van de Vulcano race haar mee te geven voor Joshua. Ze werd er helemaal emotioneel van.

Ben je niet jaloers als ik u zeg dat 2 Engelse koppels de vuile was uit mijn handen namen om het bij hen in de wasmachine te steken? Ik kreeg alles zelfs tegen de avond alles netjes  opgeplooid weer terug. Verwend nest dat ik ben!

De inspanning en drukke dag van gisteren is me toch wel in de kleren gekropen. Ik voel me super moe. Op het ligbed buiten kon ik heerlijk relaxen in de zon maar werd de hele tijd gepest door vervelende vliegen waardoor ik de slaap niet kon vatten.

Dinsdag 10 mei 2011

Today i celebrate my birthday, mi cumpleanos feliz. 32 Lentes, das nog in de fleur van mijne flodder!

Toen ik het Sands Beach restaurant vanmorgen binnen bolde stond me al een eerste verassing me op te wachten, namelijk een gereserveerd tafeltje met slingertjes en heel mooi in zand op de tafel FELIZ CUMPKLEANOS (gelukkige verjaardag geschreven). Het deed me echt iets!

Verjaardag = een fleske dafalgan (cava) kraken! Ik heb hier dan ook echt wel geluk, de cava is hier heel goedkoop zodat ik nog meer zal kunnen genieten!
Samen met mijn Engelse buren kraakten we een fles. Het steeg me snel naar het hoofd. Bij het drinken van mijn tweede glas reed ik al helemaal op wolken. Ik denk dat het door het erg warme weer kwam.

Tijd om iets te gaan eten. Zoals gewoonlijk ging ik naar de bar en alles ging gewoon zijn gangetje. Tot ik merkte dat ze begonnen met dessertjes, koffie wat ik anders nooit neem. Deze keer bestelde ik toch een ijs wat heerlijk smaakte met zulk warm weer.

Ik had mijn ijs zo goed als op toen het animatie team weer in actie kwam. Ze kondigden toch wel niet mijn verjaardag aan zeker! Iedereen begon te zingen en kwamen ze met een verjaardagstaart tot bij mij gewandeld en mocht ik mijn verjaardagskaars uitblazen. Ik werd er emotioneel van, tranen rolden over mijn wangen.

Taart werd verdeeld onder de mensen die op dat moment in de bar zaten, schitterend! Ik kon samen met het personeel gezellig napraten met een super lekker stukje taart.

Eigenlijk had ik voor vandaag een kleine training in gedachten, maar daar is helemeel niets van in huis gekomen!
Ik had behoefte aan een “siesta” en bolde weer naar casa Wielemie at Palmares 13. De dafalgan zat nog in mijn bolleke denk ik want plots stond ik ergens waar ik nog nooit geweest was op het Sands Beach domein. Ik moest met mezelf lachen.

Twee bungalows van verderop dan de mijne bleef ik weer plakken bij het lieve Engelse koppel die tegen de avond weer richting Engeland zouden vliegen. Op het terras kwam een dame ook een babbel slaan. Ze had haar teennagels knap blauw gelakt. Ze stelde voor om het bij mij ook te doen, zo mooi, daar zei ik niet nee tegen.

Na een deugddoende siesta en douche voelde ik me weer helemaal fris om de avond in te zetten. Na een heerlijk avondmaal trok ik richting receptie om mijn mails te bekijken. Ja watte man! Massale verjaardagswensen en lieve facebook berichtjes van vrienden over de hele wereld, ik heb er nog kippenvel van. Het waren er zoveel dat ik er nog niet eens doorgeraakt ben met lezen vanavond. Echt schitterend! Bedankt allemaal!

Met een kleine party met mijn Lanzarotse vrienden in de bar sloot ik mijn ongelofelijk fijne verjaardag weer af, ik kreeg zelfs nog een privé stunt show!

Woensdag 11 mei 2011

Nog steeds geniet ik na van mijn schitterende verjaardag gisteren, wat een fantastische dag in mijn Lanzarotse paradijs!

Vanmorgen aan het ontbijt kwam een triatleet uit Denemarken me vergezellen. Het was leuk om met hem een babbeltje te slaan en zijn visie en verhalen te horen. Ook hij zal deelnemen aan de loodzware IronMan.  Ik bewonder deze atleten stuk voor stuk zeker omdat ik zelf maar al te goed weet wat zo’n loodzware wedstrijd inhoud. Hier in Lanzarote treedt er ook maar al te vaak een stevig windje om u tegen te zeggen op wat het allemaal nog des te zwaarder maakt.

Het beloofde een warme alle hete dag te worden met de zo genaamde calima (woestijn) wind. Ja, een training zag ik wel zitten met zulk warm weer! Namiddag zou ik bezoek krijgen van 2 Belgische triatleten die met mij een toer zouden doen.

In afwachting besloot ik te genieten van de zon aan het zwembad. Heerlijk!

Toen Sam en Steven arriveerden was er erg veel wind en besloten we gewoon een gezellige babbel te doen in plaats van te gaan trainen. Ik kende Sam enkel van een mail, maar ik had een babbel met deze gasten alsof ik hen al jaren kende. Het was een super leuke namiddag die als het ware voorbij vloog! We kraakte

n het doosje chocolade pralines dat ik gisteren voor mijn verjaardag kreeg, en smaken dat het deed!

Vrijdag 13 mei 2011

Even spookt het liedje “wij zijn goe bezig,….” Als ik het verloop van mijn trainingen afgelopen 2 dagen bekijk. Het was bangelijk warm, maar dan voelt ons Mie zich op en top!
Gisteren bolde ik 26km met heel wat stevige hellingen. Als een muis kroop ik naar boven. Toen ik aan de top was had ik een schitterend zicht en gaf me een fantastisch gevoel. De afdaling kan je bijna vergelijken met een speedy attractie  in een pretpark. Mijn top snelheid was 54, harder durfde ik niet, was nu eigenlijk al bang..

Ik had gisteren te zeer genoten om een snoep trainingske te laten liggen en vertrok weer na mijn ontbijt. Deze keer besloot ik op grotere wegen te blijven, gisteren was ik namelijk voor de zoveelste keer de weg maar eens kwijt. Ik kan misschien beter een gps op mijn wheeler installeren.

Ook vandaag ging het super en is het dus dubbel en dik genieten! Toen ik na 15km bollen weer in Sands Beach arriveerde lagen de mensen te bakken en braden op het strand en aan het zwembad. Eigenlijk moet ik dan vaak denken aan kippen aan ’t spit. Bij 30° zo uit de wind en in de volle zon liggen dat houd ik nooit lang vol. Gisteren ben ik van de hitte zelfs naar binnen gevlucht. Tussendoor kon ik me verkoelen in het frisse deugddoende water van het zwembad.

Deze middag werd ik uitgenodigd voor lunch bij een Iers koppel in hun bungalow. Gewoonlijk is het zo dat de vrouw des huizes achter het fornuis staat, maar hier bij Heater en Richard zijn de rollen omgekeerd. Ik heb formitastisch lekker gegeten. Ik vroeg of hij niet mee naar België kwam.
Nadat ik wat gerelaxt en gezwommen had genoten we in de vroege avond nog van een lekker glas Dafalgan, ik kan u verzekeren, met dit weer smaakt dat heerlijk!

Gisteren hing er heel wat calima (woestijnzand) in de lucht. Het is dan een echte roze lucht en geeft een gevoel van minder goed kunnen ademen. Na een stevig onweer was de calima verdwenen en hadden we vandaag een heldere lucht.

Zaterdag 14 mei 2011

Vandaag werd ik eraan herinnerd dat het ook wel eens minder goed kan gaan. Deze nacht is de pijn weer enorm komen opzetten. Ik heb bitter weinig geslapen en heb een dagje van veel pijn achter de  rug.

In het zwembad zocht ik wat verkoeling en verlichtte een klein beetje de pijn. Het was erg warm vandaag. Ook a            l ben ik dol op warm weer, in de zon was het niet te keren van de hitte.

’s Avonds kraakte ik met mijn Engelse vrienden nog een fleske dafalgan (Cava). Het steeg me allemaal een beetje naar mijn bolleke, misschien maar goed, nu voelde ik de pijn wat minder.

Net voor het slapen gaan smeerde mijn buurvrouw mijn rug nog in met de BES&T Total recup in de hoop dat deze zijn werkt gauw doet zodat ik de slaap kan vatten.

Zondag 15 mei 2011

Het verwonderde mij dat ik al bij al nog redelijk goed sliep, dat flesje Dafalgan (Cava) er  misschien toch wel goed om gedaan hebben J.

Pijn bleef me tergen en wist geen houding aan te nemen. Op het ligbed buiten, weer naar binnen om 5 minuten later weer naar buiten te bollen.

Lekker vettig na het insmeren van zonnecrème wat nu echt wel van tel is probeerde ik op mijn buik op het ligbed buiten te gaan liggen. Het eerste moment was moeilijk maar langzaam ebde de pijn wat weg en viel ik in een diepe slaap. Een uurtje later werd ik weer wakker van de hitte. Afgelopen dagen is het hier niet warm maar heet geweest, beetje te heet.

Gisteren avond was men een beetje geschrokken aan de receptie hoe zeer ik aan het afzien was van de pijn en regelden voor vandaag een kiné voor mij. Het was niet Juan deze keer die moest met een voetbal ploeg mee op shok, hij is zich zeker 3 keer komen excuseren. Deze keer was het een jongedame die me onder handen nam.

Toen ik de kiné tafel opkroop en mijn benen op de tafel legde kwam er meteen leven in mijn benen omwille van onwillekeurige spiersamentrekkingen. Mijn tenen wezen helemaal naar beneden en shake it baby.

Met een speciale techniek kon ze er weer rust in brengen en kon ze overgaan naar mijn pijnlijke rug en nek. De techniek die ze gebruikte was nieuw voor me. Door middel van mijn ademhaling en haar krachtige handen probeerde ze de verkrampte zones te doorbreken. Door de diepe ademhaling was het draagbaar qua pijn en ga je niet extra verkrampen om je te houden naar de pijn.
Met mijn nek gebruikte ze meer een stretch techniek en sloot af met een massage van mijn oren, zalig!

Toen ik na een uur weer van de tafel kroop voelde het al een stuk beter en kon ik toch al wat meer terug genieten.

Ik ging meteen aan mijn Sands Beach kenissen vertellen dat ik voor een heel stuk verlicht was, iedereen tevreden!

Vele mensen lagen op hun ligbed aan het zwembad weer aan het bakken en braden, hoe ze het doen van ’s morgens tot ’s avonds, ik weet het niet, aan mij is dit niet besteed.
Er verblijven hier nog rolstoelgebruikers. Deze man heeft een leuke manier om te verkoelen, gewoon met rolstoel en al het water in, moet kunnen.

Alhoewel ik enorm afzag van pijn had ik een super gezellige avond. Samen met 5 andere Engelse vrouwen die hun man voor een week thuis gelaten hadden werden we bij Heater en Richard uitgenodigd om te proeven van Richards  kookkunst. Schitterend! Er werd een tafel bij de buren bijgehaald, iedereen had wat bij.

Een lekker glas wijn met geen chips maar Pompahdums het leek op reusachtige chips, het smaakte lekker.

Ook de chicken curry smaakte lekker af. Wel grappig zo aan tafel met 7 vrouwen en één man.

Ik was zo moe van het vechten tegen de pijn dat ik bijna in slaap viel waar ik zat en enkel wakker gehouden werd door de pijnscheuten in mijn rug en keerde terug naar mi casa Palmeras 13.

Maandag 16 mei 2011

Niemand wilde me gisteren geloven dat ik zei dat het zou gaan regenen. Mijn lichaam is namelijk een levend weerbericht. Wordt het vochtig weer, dan krimp ik in mekaar van pijn als afgelopen dagen.
Vanmorgen werd ik wakker van de kletterende regen op het dakvenster. Velen hebben gedacht aan mijn voorspelling toen ze van dit geluid wakker werden.

Omstreeks 10u waren alle regendruppels haast opgedroogd en kon ik weer buiten genieten met zijn ups en downs van de pijn, het begint gelukkig stilaan te beteren.

De zon was vaak achter de wolken verscholen maar nog steeds was het warm en heb ik heerlijk kunnen relaxen aan het zwembad.

Woensdag 18 mei 2011

Ik heb weer een heleboel te vertellen op mijn blog.
Maandag in de late namiddag kwam ik te weten dat ik de dag nadien zou verhuizen naar mijn nieuwe stek Fariones te Puerto Del Carmen wat ik totaal nog niet verwacht had. Ik was helemaal overdonderd en wist dus nog wel wat doen, inpakken in volle vaart!

’s Avonds nam ik alvast afscheid van mijn Sands Beach vrienden en daar dronken we een Dafalganneke (Cava) op. We lagen dubbel van het lachen toen Zenn een lik nam van mijn glas Cava. Al ooit gezien dat een hond van Cava proeft? Het was een grappig zicht!

Alhoewel ik vroeg onder de wol kroop werd ik moe en met veel pijn wakker. Ja, gisteren was het ook mijn dagje niet,

’s Middags lunchte ik samen met twee IronMan atleten en Sands Beach manager Juan Carlos. We hadden een leuke babbel en een fris slaatje smaakt altijd heerlijk met zulk warm weer. Toch kon ik mijn gedachten er niet echt bij houden omwille van de pijn die mijn energie als het ware weg zoog.

Juan de plaatselijke Sands Beach fysiotherapeut maakte ondanks zijn drukke agenda toch even tijd om zijn kennis van osteopathie bij mij toe te passen, man dat kraakte nogal!

In de vroege avond nam ik met een dikke krop in de keel afscheid van mi casa Sands Beach en bracht Juan Carlos himself me naar mijn nieuwe thuishaven Fariones in Puerto Del Carmen.

Alhoewel ik warm onthaald werd door de managers van dit hotel en een super mooi appartementje met zicht op het zwembad en de zee had ik het de eerste moment moeilijk om me te aarden omwille van de heimwee naar de lieve mensen van Sands Beach.

’s Avonds kreeg ik nog bezoek van Bruno en Wendy die ook in dit hotel logeren. Bruno zal trouwens zaterdag weer schitteren op deze loodzware IronMan. Ik moet er nog aan denken dat hij in 2007 toen nog 10kg zwaarder helemaal naar het verre Hawaii reisde om er voor mij te komen supporteren tijdens mijn deelname aan mijn ultieme droom: “de IronMan van Hawaii!” Mijn deelname heeft hem aangezet om te beginnen trainen voor triatlon, en kijk, hier staat hij weer klaar voor zijn tweede start aan de IronMan van Lanzarote. Toi, toi, toi voor hem en alle ijzeren mannen die hier zaterdag aan de start zullen staan.

Na een goede nachtrust begon ik met een hele andere kijk op een nieuwe dag. En deze dag begon super met een gigantisch ontbijtbuffet, maar wat maakte dat mijn dag eens zo goed begon is dat er zelfs Dafalgan (Cava) voor het ontbijt koel stond. Niets lekkerder dan een fris glas Cava op nuchtere maag! Mmmm, i likei t! Man, man, als ik dat nog maar gewoon word in België! Elke morgen Dafalgan mmmm.

In de late voormiddag kwam Leda de manager van het Nautilus complex hier niet ver vandaag in Matagorda waar ik in november nog 3 weken verbleef. Het was een blij weerzien en hadden een gezellige tijd om bij te babbelen.

Leda, Zenn and me.

Foto samen met Leda en het Fariones team

Namiddag had ik echt geen zin om stil te zitten en trok er met Zenn op uit en ging op verkenning in Puerto Del Carmen city. We wandelden een heel eind en ik genoot van de super mooie zichten van de bergen en de zee.

Er is in deze stad al heel wat IronMan sfeer. Onderweg kruiste ik vele atleten die een fiets- of looptraining aan het doen waren. Ook atleten die zichzelf in hun wedsuit wrongen om een zwemtraining te doen in zee op de plaats waar de wedstrijd zaterdag zal plaats vinden. De boeien heb ik alvast zien liggen.
Op mijn pad kruiste ik ook enkele Belgische atleten op mijn pad. Leuk om met hen een babbel te kunnen doen en eens niet te moeten zoeken naar Engelse en Spaanse taal maar gewoon in je eigen taal spreken. Ze zagen er goed in vorm uit voor hun ultieme doel: in een zo goed mogelijke tijd over die finishlijn rijden en te horen krijgen: “congratulations, you are an IronMan!” Moet machtig zijn.

Langs de ene kant geniet ik hier met volle teugen, maar tegelijkertijd heerst er ook een ander gevoel over me. Zelf niet kunnen deelnemen valt me zwaar, ik mis mijn triatlon des te meer als je er zo kort bij betrokken bent. Na afgelopen dagen met veel ellende en pijn wordt ik er weer maar eens op gedrukt dat dit echter niet meer mogelijk is en dat ik blij mag wezen dat ik nog marathons kan wheelen en kan blokarten!

Donderdag 19 mei 2011

Oh boy, wat een dag, wat een schrikwekkend begin. Ik was weer erg vroeg wakker en voelde me raar. Omstreeks half acht bolde ik richting ontbijtbuffet.
Zoals gewoonlijk nam ik een bord en ging op ronde om lekkers op mijn bord te leggen.
Toen ging het licht bij me uit. Het volgende wat ik me kan herinneren is dat er een groepje mensen bezorgd rond me stonden. In eerste instantie besefte ik nog niet eens wat er gaande was. Blijkbaar had ik het bewustzijn verloren en met een ferme snak met mijn hoofd tegen het buffet gevallen. Ik kwam er met een dikke buil en een snap van af.
Het moet echt wel indruk gemaakt hebben bij de mensen. Iedereen spreekt me bezorgd aan.

De hele dag heb ik een zweverig gevoel gehad. Het kwam thans ongelegen ik had nog een druk programma voor de boeg.

Vlak na de middag reden we met de bus richting club La Santa waar ’s avonds de pasta party zou doorgaan. Onderweg was het weer genieten van de indrukwekkende zichten!

Onderweg kon je ja goed merken aan trainende atleten dat we de sportstad club La Santa naderden. De IronMan sfeer kon je hier goed proeven.
We brachten eerst een bezoekje aan de Belgische Isa die hier in naam van de schitterende organisatie Tri www druk in de weer is met alles wat te maken heeft met pers.

Na een heerlijk middagmaal was het tijd om richting stadion te bollen waar de parade van start ging. Elk aanwezig land verzamelde bij het bordje waarop hun thuisbasis geschreven stond. Het was erg leuk om oude bekenden weer te zien en weer nieuwe mensen te leren kennen.
De parade is een sfeervol gebeuren met de muzikanten vooraan die net hetzelfde melodietje tromden als vorig jaar.

Na de parade kon iedereen zijn buikje rond eten op de pasta party. Het was soms degoutant om sommige borden overladen vol te zien liggen alsof men al maanden niet meer gegeten had.

We hadden geluk, Benny, een Belgische atleet die hier ook aanwezig was moest ook de kant van Puerto Del Carmen uit met zijn wagen en hoefden we niet te wachten op de bus die pas om 22u zou arriveren. Ik haalde mijn fototoestel alvast in de aanslag om alle mooie plaatjes vast te kunnen leggen.

Vrijdag 20 mei 2011

Ik voel me gelukkig veel beter. Nu ben ik er weer gerust in.

Vandaag moesten de fietsen van de deelnemende atleten ingegeven worden. Wendy en ik gingen mee een kijkje nemen. Er zaten enkele pareltjes van fietsen tussen  hoor!

Hier kon je her en der ook de Vlaamse taal opvangen wat al lang geleden was dat ik nog een Vlaming tegen kwam. Er was heel wat sfeer te proeven.

Ik kroop al heel vroeg onder de wol, morgen vroeg loopt immers de wekker al af om 04.45u

Zaterdag 21 mei 2011

Man, man, ik heb weer kei slecht geslapen om kwart voor vijf deze ochtend werd ik gewekt door een telefoontje van de receptie.

Ik was bijlange niet de enige aan het ontbijt zo vroeg. Menige triatleten eten gefocust hun ontbijt, vandaag is het D-day.

Om 06.45u kwam Chaxi ons oppikken en reden we naar Puerto Calero. Hier in de haven lag de zodiak Chaxi’s vriend.
Ik kroop in de boot weer in mijn rolstoel en zat er echt als een Queen op een troon en voeren we richting start.
Het kriebelde telkens weer als we over de golven sprongen met de Zodiak. Wat hadden we plezier!

We waren er maar net op tijd om naar de start te zien. Het was een fantastisch zicht van op het water hoe de atleten het water in stormden. Maar tegelijkertijd had ik de krop in de keel omdat het me weer enorm deed denken aan de IronMan van Hawaii. Het is nu geleden van 2007 maar nog steeds kan ik het niet plaatsen.

We hadden een fantastisch zicht op de massa zwemmers. De ene zwom crawl, de andere schoolslag en sommigen stonden zelfs recht te sukkelen met hun zwembril. We voeren langzaam naar voor om de mensen aan kop te zien en daar wachtten we weer even.

Omdat de eigenaar van de boot zelf nog een wedstrijd voor de boog had keerden we weer terug richting haven. Een groot deel van de atleten was ondertussen aangekomen en konden beginnen aan hun 180km fietsen.

In de haven namen Wendy, Chaxi en ik afscheid van de  lieve mensen die mee op de boot zaten en keerden we weer terug richting Fariones hotel in Puerto Del Carmen.

Terwijl al die Iron mannekes en ladies aan het afzien waren op hun fiets ging ik relaxen aan het zwembad en viel een paar keer ferm in slaap mmmm dat deed deugd.

In de vroege namiddag hoorden we gebrabbel door de luidsprekers, de eerste atleten waren binnen en maakten zich klaar voor hun marathon lopen. Tijd om dus de spullen te pakken en ons richting loopparcours te geven. Daar konden we nog atleten zien binnen komen na hun fietsparcours en de lopers voorbij zien gaan.

We moedigden de atleten aan. Sommigen liepen al op automatische piloot en hoorden niet meer wat de mensen zeiden, anderen keken met een bedankend lachje. Er waren mensen bij die verschrikkelijk diep gingen en er uitzagen als levende lijken.

De Franse Stephane kwam ook voorbij gesnord in zijn wheeler, toch echt wel knap wat hij doet ondanks zijn progressieve aandoening. Doe het maar eens he! 3800m zwemmen, 180km fietsen met een normale wielrenners fiets en daarna een marathon wheelen!

Er was heel wat sfeer, soms overdreven en dan heb ik het over de dame en heer die schuin tegenover ons stonden. Madam met de koe bel en meneer met de bellekes. Niet normaal, constant bellen. En die arm maar kwabbelen. Ik moest me echt op iets anders focussen of ik werd er pipo van. Maar echt he, uren aan een stuk met die bel rammelen.

Ik heb niet alleen veel bewondering voor alle atleten die hier finishen maar ook voor Kenneth die hier van de eerste tot en met de laatste atleet de atleten feliciteert.
Je kon heel wat vreugden kreetjes horen. Kan ook niet anders als je over die finishlijn loopt en er wordt afgeroepen “you are an iron man!”

Ik was doodmoe, maar toch werd ik wakker gehouden door de luidsprekers.

Zondag 22 mei 2011

De bedden zijn hier zeer hard. Vannacht werd ik wakker omdat mijn schouderblad sliep, dit gevoel heb ik nog nooit eerder gehad.

Aan het ontbijt was gauw duidelijk wie gisteren de finish haalde. Ze droegen immers allemaal hetzelfde t-shirt waar finisher 2011 op stond. De ene liep er al wat frisser bij dan de andere. Ze mogen terecht fier zijn op hun prestatie!

Na een verre wandeling berg op, berg af met Zenn genoot ik van de zon aan het zwembad.

In de vroege avond reden we richting La Santa waar de slot ceremonie plaats vond.

Vooraleer de ceremonie van start ging mochten de aanwezige gasten het buffet passeren. Het was soms degoutant om te zien hoe sommige mensen met een overladen bord passeerden alsof ze weken geen eten meer gehad hadden.

Toen alle buikjes gevuld waren kon men overgaan naar het officiële gedeelte.
Race directeur Kenneth sprak het volk toe en konden de winnaars van de verschillende age groepen fier op het podium hun welverdiende trofee in ontvangst nemen.

De Belgen hebben zeer goed gepresteerd op deze Loodzware IronMan! Er konden verschillenden een plaats op het podium veroveren.

Het hele gebeuren ging buiten door en na een tijd begon het behoorlijk fris te worden en beslisten we om weer huiswaarts te keren

Maandag 23 mei 2011

Alweer een warme zonnige dag in Puerto Del Carmen, eigenlijk een beetje te warm zelfs. Na zalig relaxen aan het zwembad had ik wat actie nodig. Niets is dan beter dan er een training aan te koppelen.

Ik pompte de banden van mijn wheeler weer op, vulde mijn camelbak en was klaar om erop uit te trekken.
Man, het was echt zalig genieten nu ik kilometers ver langs de kust kon rijden.
Onderweg begon alles heel herkenbaar te worden van n de tijd dat ik in Nautilus verbleef.

Een beetje verderop zag ik de Flinstone bikes al staan. Ja hoor mijne kameraad Juliano stond er weer. Wat een blij weerzien, we hadden heel wat bij te praten.

Ik ging eens een kijkje nemen aan de bungalows van Nautilus waar ik vorig jaar in november zo’n zalige tijd had doorgemaakt. Het was momenteel één bouwwerf. Ik ben benieuwd hoe het er zal uit zien als ik in november terug kom.

Ik zette mijn training verder, 20 km gewoonweg langs de kust af zalig! Puur genieten, ik kan het u verzekeren. De hele weg richting Playa Honda had ik wind op kop. Maar ik zat er niets mee in, hier hebben ze namelijk “vlam beton”.
Ik passeerde ook het vliegveld en zag net een vliegtuig van Ryan air dat van plan was op te stijgen. Na heel wat lawaai ging het vliegtuig op hele korte afstand de lucht in.
Op deze plek zie je heel veel vliegtuigen landen en opstijgen, eigenlijk wel een mooi zicht als ze zo vlak boven de zee dalen.

Op mijn terugweg had ik wind mee en vlamde ik tegen 24 à 25km/u weer richting thuisbasis Fariones.
Mijn buikje begon te grollen van de honger na zo’n training.
Na een heerlijke deugddoende douche trok ik richting buffet waar ik met heel wat lekkers mijn energie weer  kon aanvullen

Dinsdag 24 mei 2011

De tijd gaat hier veel te snel voorbij, ik mag er niet aan denken dat ik zaterdag al terug naar huis ga.

Sinds gisteren zit ons Zenn met serieuze diarree. Een immodium vond ze toch niet zo lekker. Ik moet eerlijk toegeven dat ik toch wel bezorgd was toen ik vannacht wakker werd van een vieze geur. Ons Zenn had in het appartement een beetje stoelgang bijna water nagelaten wat nog nooit eerder was voorgevallen. Gelukkig is het ondertussen beter.

Deze voormiddag bracht ik een bezoekje bij de manager van dit hotel. Theresa is een super lieve dame. Met veel interesse nam ze een kijkje op mijn website. Met de google vertaler vertaalde ze mijn verhalen in mijn dagboek. Het grappige was dat ze luidop ook in het Spaans las dat ik zo’n last had van de harde bedden. Meteen reageerde ze er op en zei me dat ze hiervoor matrasjes hadden, meteen nam ze de telefoon en regelde een matrasje voor mij.

Ik had nog geen zin om terug te keren naar thuisbasis Fariones apart suite hotel en ging shoppen in het centrum.

De spieren zaten goed en schitterend weer, ideaal om nog eens een trainingske te placeren Ik liet Zenn achter in het appartement, aan de receptie wrong ik me in het smalle zitje van mijn wheeler en trok erop uit.

Mijn training verliep patat goed!  Des te meer genieten dus! Soms wel wat ergernissen onoplettende mensen die zonder te kijken het straat oplopen of fietsers en automobilisten die meer bezig zijn met dromen dan de weg in de gaten te houden. Zo gevaarlijk!

Ik voel me hier dag per dag sterker worden. Ik hoop dat dit gevoel nog even blijft hangen als ik weer in België ben!

In Playa Honda wist ik even niet wat ik zag. Op het strand gestrande walrussen? Of nee, toch niet, het waren gestrande zonnebaders. Hoe ze daar lagen te bakken en braden, ik zou het niet kunnen. Rood is hier blijkbaar in de mode. Sommigen hun velleke zou ik niet willen voelen zo rood verbrandt door de zon.

Ik deed 2x de trip naar Playa Honda en terug en zo kwam ik Fariones weer binnen gebold na 36km. Moe maar tevreden genoot ik van een heerlijke deugddoende douche.

Op het buffet at ik enkel een kleine salade, ik had immers nog een date met Isa en Bruno en Wendy, maar na al dat trainen had ik toch wel weer reuze honger! Ik vroeg voor ons Zenn een beetje rijst. Ik denk dat ik voor een week heb mee gekregen. De beetjes zijn hier blijkbaar heel groot.

Samen met mijn bezoek dronken we eerst een dafalganneke alvorens we erop uit trokken. Wat een gezellige avond!

Ons Zenn is gelukkig weer aan de betere hand en kan ik met een gerust hartje gaan slapen op een zachtere matras

Woensdag 25 mei 2011

Mijn lichaam blijkt een levende barometer  te zijn. Vandaag had ik qua gezondheid weer een baal dag, het weer was dan er ook naar  venand. De eerste dag tijdens mijn verblijf op dit schitterende eiland dat het regende.

Na een lekker ontbijt besloot ik te rusten op mij appartementje.
Ik bleef me echter minder voelen en besloot erop uit te trekken en maakte een kleine “shopping” wandeling van.

Namiddag viel ik als een blok in slaap op mijn zetel. Ik werd gewekt door mij rinkelende gsm. Het was net alsof ik van Chakamakka kwam, ik was er even helemaal de kluts van kwijt. Het was Bruno om te zeggen dat ze weer vertrokken richting Belgica. Ben ik blij dat ik hier nog even kan genieten!

Maar goed dat ik gewekt werd door de telefoon. Ik werd immers verwacht in het sportcentrum van Puerto Del Carmen om eens een kijkje te nemen bij de plaatselijke zwemclub.
Ik bolde er met een halve slaapkop naar toe. Onderweg deed de frisse lucht me deugd.
Het was leuk om eens een zwemtraining te zien in Lanzarote. Deze kinderen hebben het geluk gedurende het hele jaar (zomer en winter) te kunnen trainen in een verwarmd buitenzwembad.

Het is een enorm knap sportcentrum met alles erop en eraan, voor iedereen wat wils. Tennis pleinen, pleinen voor de plaatselijke zeer geliefde sport paddle, maar ook fitnes, danszalen, spinning, … Vrijdag ga ik hier een nieuwe sport uitproberen namelijk TRX, verslag volgt. Na al dat sporten is er de mogelijkheid om te relaxen in de sauna en jacuzzi of genieten van een massage.

Na mijn avondmaal trok ik er nog even op uit met Zenn om de avondsfeer van Puerto Del Carmen te proeven. De meeste mensen komen hier tot leven a la noche (tegen de avond na zonsondergang) Tegen de avond brak de zon er weer door en kon ik genieten van de zonsondergang bij het ruisen van de zee. Zalig! Aan de restaurantjes stonden mensen om klanten te lokken.

Donderdag 26 mei 2011

Vandaag had ik een lekker luie dag, ik genoot van een wandeling met Zenn langs de kust

In de late namiddag besloot ik in actie te schieten en deed mijn bikini aan en trok naar het sportcentrum om er wat baantjes te gaan trekken.
Ik dook in het warme water en genoot echt van het zwemmen en kon er niet genoeg van krijgen. Crawl, schoolslag en rug, ik stopte als ik 1000m gezwommen had. Ons Zenn keek toe en supporterde voor me.

Ik genoot nog even van de zalige zon maar mijn buikje begon serieus te knorren.
Achter het zwembad zag ik mensen paddle spelen wat hier de favoriete sport is. Het lijkt op squash maar dan zonder muur met grappige palletjes

’s Avonds stond er een dikke vette kalkoen op het buffet