 |
 |
 |
 |
|
 |
 |
 |
 |
 |
EK Blokarten Ter Schellingen Nederland 6, 7, 8 en 9 oktober 2011Deze morgen was ik al vroeg uit de veren, mijn ouders pikten me op en reden samen naar het Nederlandse Harlingen waar we de overzetboot naar Ter Schellingen. Harlingen was een mooie gezellige haven stad. Hier hadden we met de andere Blokarters van onze club CSCK afgesproken.
Met de wagen moesten we met een steile helling de boot in rijden, ik vond het best wel akelig. Als de wagen stil stond mochten we met de lift naar het dek.
Er was veel wind de boot schommelde een beetje. Op het smalle pad op het dek joeg de wind zo hard dat je bijna letterlijk van het dek geblazen werd.
Achteraan op het dek was er een super mooi uitzicht. Als je naar beneden keek zag je het kolkende water van de boot
Binnen zag je hoe het water tegen de ruit drashte Ik wachtte om het te kunnen fotograferen.
Ons Zenn, die had ondertussen ook al een vriendje gevonden.
Terwijl de boot aanmeerde moest iedereen terug in zijn wagen gaan zitten. Het platvorm zakte naar beneden wat een raar gevoel gaf.
De wagens mochten weer naar buiten rijden en konden we dit mooi e eiland ontdekken.
We gingen inchecken in ons hotel dat vlak aan het strand gelegen was. Nadat we onze spullen op de kamer gelegd hadden verzamelde de hele groep om ons officieel in te schrijven en onze wedstrijd nummers in ontvangst te nemen. Het bestuur van onze CSCK club had een hele kledij uitrusting voor ons bij. Met onze hel blauwe jasjes werden we al gauw omgedoopt tot “de smurfen”
Er waren vele piloten van verschillende Europese landen om hun “Lucky number” in ontvangst te nemen. Deze sport gaat per gewichtsklasse en dit wordt heel nauwkeurig genomen. Iedere piloot moet de weegschaal passeren om in de juiste groep geplaatst te worden. Fly, Middle, Haevy en Ton Produktion of Performance. Production is een standaard Blokart, Performance is met een aerodynamische kap over het freem.
Fier nam ik mijn geluksnummer 3 aan. Alhoewel ik enorm bang was omdat er enorm veel wind was had ik een goed gevoel, ik weet niet waarom.
Het was enorm fijn om oude bekenden weer te zien. De Duitse Karin had een armbandje met Zenn’s naar in voor me gemaakt en een mooie sleutelhanger, geweldig. Nadat we ingeschreven waren gingen we gezellig met onze groep ergens iets eten. Vrijdag 7 oktober 2011Man, man, ik heb echt geslapen als een roos in het zachte bed van het hotel in Terschellingen aan Paal 8. Zoals afgesproken stond iedereen om 8u paraat aan het ontbijt. Van alles wat wils, ja hier konden we energie op doen voor onze wedstrijd later. Op mijn kamer deed ik mijn pak aan. Ik kan er niet aan doen maar telkens als ik die rubberen hals over mijn hoofd trekken moet ik er aan denken dat ik precies een condoom over mijn hoofd trek. Samen met mama en papa en ons Zenn natuurlijk bolde ik met een klein hartje richting strand. Windkracht van 7Bft is wel heel hard. Ik zag het eerlijk gezegd niet echt zitten om in deze omstandigheden te rijden. Met mijn gewicht zou ik mijn kar misschien niet onder controle kunnen houden. Op de parking waren de mannen de Blokarts aan het opstellen.
De Blokarts werden door de piloten het strand op getrokken om een beetje in te kunnen rijden.
Geert onze voorzitter stelde mijn Blokart op. Mijn hart voelde ik in mijn keel bonken van schrik. Etienne tilde me op zijn rug en droeg me naar mijn Blokart
Voor de briefing waagde ik me dan toch maar aan een testritje. Met een enorme snelheid vloog ik als het ware over het strand. Ik was erg bang maar tegelijkertijd was het ook kicken. Om terug te komen was het heel moeilijk en kwam ik toch wel niet vast te zitten in het mulle zand zeker. Het strand lag er echt niet mooi bij om te rijden. Een goede ziel stopte om me eruit te duwen.
Op dit filmpje kan je zien hoe hard het stormde.
Het signaal voor de briefing klonk. Op dat moment begon het toch wel niet te hagelen zeker, het was echt storm en het regende dat het goot. Man, wat deed het pijn in mijn gezicht. Een Nederlandse piloot zag dat ik mijn gezicht probeerde te beschermen met mijn armen en kwam naar me toe. Samen met zijn zoon vormde hij een beschermend haagje, wat was ik hen dankbaar! Na de hagelbui vond de briefing plaats. Er werd beslist om de wedstrijd door te laten gaan. Groepen werden ingedeeld. Nog steeds zag ik het niet zitten, met een bang hartje keek ik in mijn Blokart toe. De eerste groep die van start moest gaan was de Middle weights. Wanneer wij aan de beurt zouden zijn was een vraagteken. Ik kreeg het koud, Geert kwam me warm wrijven. De start voor de middles werd afgeteld. Ze vlogen met een hoge snelheid voorbij. Er werden snelheden van 74km/u behaald. De Gele vlag werd omhoog gestoken, dit wil zeggen dat de race afgebroken wordt. De wind was te sterk, het was niet veilig meer om met zoveel op het parcours te rijden.
De wind stond te sterk, wind mee durfde ik echt niet terug. Ik werd opgepikt door een jeep. Met Blokart en al werd ik in de aanhangwagen geheven. Ik voelde me net een wild varken. Hobbel de bobbel keerden we weer naar de tent waar ik weer in mijn rolstoel kroop. Ik werd weer over knuffeld door Zenn die me duidelijk gemist had! Voor haar is deze reuze zandbak een echt speelparadijs! Piloten keerden met hun Blokart weer terug richting parking om hun materiaal zorgvuldig weer weg te bergen tot de volgende wedstrijd.
In de tent konden we broodjes en warme deugddoende kippensoep eten. Ik ging me opfrissen, het was net alsof mijn gezicht gezandstraald was door al die wind en hagel. Nu dat ik vroeger dan voorzien weer terug van het strand was konden we tijd vrij maken om de gezellige stad te gaan verkennen.
Ons hotel beschikte over een welnes ruimte, dat ging ik niet aan mijn neus voorbij laten gaan en schoot mijn badpak aan zodra we weer thuis waren. Een Turks stoombad had ik nog nooit eerder genomen, het was heerlijk. Nog voor het avondmaal kregen we theorieles van Geert en Filip. Het was een gezellige bedoening!
Zaterdag 8 oktober 2011 Maar goed dat papa deze morgen goed op tijd wakker was deze ochtend want ons Mie en Zenn lagen nog lekker te ronken in bed. Ik genoot van een stevig ontbijt en liet me deze keer niet vangen aan de twee kleine broodjes die ik ’s middags zou krijgen en smeerde een extra broodje om mee te nemen. Op de kamer wrong ik mezelf weer in het pak en bolde richting strand. Er stond nog steeds een stevig windje maar het was te doen. Ik ging alvast in mijn Blokart zitten met het zeil in de handen.
Al zittend in mijn Blokart werd ik weer in de aanhangwagen gehesen. Ik begon het geluid te maken van een wild varken, tja dat gevoel had ik hierbij dan ook J
Lieven vergezelde me in de kar. Wat een avontuur! Hobbel de bobbel (schudden voor gebruik) Op het parcours werd ik uit de jeep geholpen en 2 mannen hielpen om mijn zeil op te tuigen.
De briefing werd gegeven in het Nederlands en in het Engels. Door de wind hoorde ik er haast niets van.
De eerste manche moest gereden worden door Fly en Middle Production, dat was er voor mij dus bijna letterlijk patat onmiddellijk invliegen!
Ik moet toch eerlijk bekennen dat ik wel een klein hartje had omdat ik niet had kunnen zien hoe de anderen reden. Bij deze sport geld voor de start de 2 minuten regel. Alvorens men door de startbox mag rijden moeten de piloten gedurende 2 minuten rondcirkelen om dan zo snel mogelijk na het startsein door de startbox te rijden en gedurende 10 minuten zoveel mogelijk rondjes te rijden. Het was zeer onduidelijk wanneer de 2 minuten van start gingen. Ik had blijkbaar veel te laat mijn computer ingedrukt. Op mijn computertje had ik nog een halve minuut te gaan toen het startsein klonk. Waardoor ik achter kwam te staan. Gelukkig had ik een goeie techniek van rijden en kon ik er veel inhalen wat een super goed gevoel geeft!
Op bepaalde stukken op het parcours kwam het wind echt met een ruk in het zeil waardoor mijn wiel van de grond tipte, wat schrok ik er telkens weer van! Het was mooi om de andere groepen te zien racen. Ook hun wiel werd regelmatig van de grond getipt en viel er af en toe wel eens iemand om.
Tijdens de wachttijden tussen de wedstrijden kreeg ik het echt wel koud en was ik telkens weer blij als ik een manche mocht rijden. De tweede keer maakte ik een betere start en kon weer enkele piloten voorbij steken. In de bochten voelde ik me een echte F1 piloot.
Mijn derde race ging minder maar was al bij al toch tevreden
Net voor dat mijn vierde race van start zou gaan begon het plots serieus te stormen en kreeg mijn gezicht een gratis peeling. Die wind was nog niets in vergelijking met die hagelbui die erop volgde. Man, man, ik legde mijn armen op mijn hoofd om mezelf te beschermen. Een Nederlandse piloot had het gezien en vormde samen met zijn zoon een schutting voor me. Wat was ik hen dankbaar! De storm had het strand er zeker niet beter van gemaakt. Nog meer mul zand maakte het nog wat moeilijker.
Onze vierde manche werd een paar keer afgebroken met de gele vlag, waarom weet ik niet. Hier stak ik soms vast in het mulle zand. We waren ondertussen al bijna 4 uur aan een stuk beurtelings aan het racen. Ik had het koud en spasmen kwamen opzetten. Ik wist meteen waarom deze spasmen aanwezig waren. Het was al sinds ’s ochtends geleden dat ik nog naar toilet geweest was. Mannen gingen gewoon even achter de camionette staan om hun blaas te ledigen maar dat was nogal moeilijk voor mij het zou ook geen zicht zijn. Hoeveel te langer ik wachtte hoeveel te erger de spasmen werden en besloot naar mijn lichaam te luisteren. De jeep met de aanhangwagen bracht me weer naar de tent, deze keer werd papa door mekaar gerammeld, tranen liepen uit mijn ogen van het lachen Ik kroop weer in mijn rolstoel spoedde me naar het toilet Als lunch alweer kippensoep en een schaars aantal broodjes. In ons hotel genoot ik van een heerlijke warme douche en ging relaxen in het Turks stoombad.
’s Avonds was er een piloten diner waar we met mekaar een babbeltje konden slaan. Zondag 9 oktober 2011 Deze morgen stond ik met kleine oogjes op. Bij het openen van de gordijnen zag ik een prachtige lucht, net een schilderij.
Er was veel minder wind dan afgelopen 2 dagen. Nu had ik er zeker zin in om er een lap op te geven! Na een alweer heerlijk ontbijt deed ik mijn pak aan en bolde samen met mama richting strand waar piloten hun Blokarts aan het optuigen waren. Geert had mijn Blokart al op en top klaar gezet zodat ik er maar moest inkruipen om met de beestenkar (aanhangwagen) naar het parcours te rijden. Ik ben toch een verwend nest he! Deze keer reed de bestuurder op het strand naar links waar we gisteren naar rechts reden. Het was een veel mooier en vlakker parcours dan afgelopen dagen. Het kriebelde al om er in te vliegen.
Geert stelde mijn zeil op en kon ik aan mijn proefritje beginnen.
Nu was het voor mij puur genieten! Genoeg wind maar niet te hard. Alhoewel dat bij sommige windvlagen echt met moeite mijn stuur in bedwang kon houden. Af en toe tipte mijn wiel de lucht in en was het wel schrikken.
Gisteren voelde ik me vaak alleen. Onbewust ging iedereen in groepjes staan om te babbelen, ik kan zonder rolstoel geen kant uit en zat ik daar met een wrang gevoel toe te kijken. Gisteren avond bracht ik dit aan in de groep en ben zeer blij dat ik dat gedaan heb, vandaag werd er enorm rekening mee gehouden wat een fijn gevoel gaf! Tussen de races in was er tijd om babbeltjes te slaan, onnozel te doen en de wedstrijd te bespreken.
Het sein klonk voor de briefing. Iedereen verzamelde.
Net voor we van start gingen veranderden ze het parcours toch wel niet zeker! Gelukkig mochten we nog een test ronde doen. Ze hadden het een stuk moeilijker gemaakt. Het was echt opletten geblazen voor de mulle zand dat je niet vast kwam te zitten. Ik heb alvast één voordeel ontdekt van in de rolstoel te zitten. Mijn armspieren zijn erop getraind om mezelf er uit te duwen. Alle valide piloten moeten hier opgeven waar ik mezelf uit duw. We maakten ons klaar voor de start. 2 minuten rondcirkelen. Ik had een nieuwe truck om zo snel mogelijk te starten. Bij het aftellen bolde ik heel langzaam met open zeil naar de start, als het startsein ging trok ik het zeil aan waardoor ik heel wat snelheid kon pakken. Als tweede kwam ik al uit de bocht.
Ik kon goed vaart houden en eindigde eerste in mijn categorie en zelfs 4de van de Fly’s en Middles tesamen, wooooooooooooooow!
Nu was het wachten tot de volgende manche.
Het ging snel voorbij en kon me klaar maken voor de tweede manche.
Voor mij zat de wedstrijd er nu op en reed met de jeep weer mee terug naar de tent met al het materiaal van onze groep.
Niet veel later kwamen de andere piloten aan.
Ik ging me snel omkleden en ging lunchen. Je kan het al raden, alweer kippensoep en broodjes. Vandaag was er ook keuze tot lekkere wraps. Niet veel later kon de prijsuitreiking van start gaan. Ze begonnen met het podium van de categorie Fly production. Trots werd ik tweede in deze categorie met slechts 1 puntje verschil met de winnaar. Mijn opgave van de laatste wedstrijd heeft me punten gekost maar toch ben ik super fier met dit resultaat! Er behaalden maar liefst 6 Belgen een podium plaats op dit EK waarvan 4 van onze CSCK club Nu werd het tijd om terug richting haven te rijden naar de overzetboot. We parkeerden onze wagens en omdat er nog tijd over was gingen we met zijn allen nog iets drinken. We mochten alweer de boot op rijden en konden de overzet van 2 uur weer beginnen richting Vaste land. Velen zaten er maar met slapende vermoeide oogjes. Na het uitrijden van de boot hadden we nog een hele trip te rijden eer we in Diest waren. Ik dommelde enkele keren in slaap. Wat was ik blij dat ik mijn beddeke in kon kruipen. (Jammer genoeg heb ik nog geen foto’s van de prijsuitreiking hoop deze nog te kunnen bemachtigen) Ik wil graag de Nederlandse Blokartclub willen bedanken voor de organisatie. Ook wil ik mijn club CSCK met ik het bijjzonder Geert Steen willen bedanken om het mij mogelijk te maken om deze schitterende sport te kunnen beoefenen. Last but not least wil ik ook mijn ouders bedanken die altijd voor me klaar staan!
met een klik op volgende link kan u de uitslagen bekijken http://www.strandzeilen.nl/nieuws/uitslagen/123-final-results-ec-blokart-2011
|
|||||||||
Hier wordt de inhoud voor id "foter" weergegeven |
|||||||||
