Zondag 4 december 2011

Vandaag is het D day van de marathon van Costa Teguise in Lanzarote. Ik heb vannacht niet veel geslapen. Er gierde een beetje gezonde stress door mijn lichaam maar vooral het stormweer hield me wakker.

Uit verveling pompte ik omstreeks 3u in het holst van de nacht mijn banden op. Als mensen me op dit uur in mijn pyjama bezig zouden zien zouden ze me gek verklaren. Knal hard zette ik mijn banden zodat ik zou kunnen vlammen op de marathon en kroop erna weer mijn bedje in. Iets na zes u vroeg in de morgen werd ik al wakker, om half zeven zou toch mijn wekker aflopen.

Ik deed mijn wedstrijd kledij aan en ging ontbijten. Er waren al heel wat atleten aan het ontbijtbuffet. Ik moet zeggen, het was er maar stilletjes, iedereen was zich aan het focussen op zijn wedstrijd.

Na een stevig ontbijt trok ik weer naar mijn bungalow om mijn spieren met de BES&T sportmassage  crème in te smeren en mijn 3action sportdrank te prepareren.

Omstreeks 8.15u liet ik ons Zenn alleen achter in mijn Sands Beach bungalow Palmeras 13 en bolde met mijn wheeler richting receptie waar de andere rolstoelatleten zich ook aan het voorbereiden waren. De ene was zijn spieren aan het stretchen, de andere pompte zijn banden op.

Het waaide nog steeds fel en het was wat twijfelachtig of het al dan niet zou regen. De regen maakt dat je heel hard gaat schuiven met de handschoenen op de hoepels en dat konden we wel missen! Er bestaat een soort lijm ze noemen het glister, ik denk dat het hars is. Ze brengen een beetje van deze lijm aan de hoepels waardoor de handschoenen bij het kloppen tegen de hoepels een beetje gaan kleven. Ik had dit nog nooit eerder gedaan, en was een beetje in twijfel of ik het wel zou doen. Haast iedereen deed van dat kleverig spul aan zij hoepels en besloot het ook te doen.

Langzaam wrong iedereen zichzelf in zijn wheeler en bolden we gezamenlijk richting start. Nadat we allen letterlijk wat “ingebold” waren namen we plaats achter de startlijn. Alleen ….. het startuur was op zijn Spaans. Doordat er nog wagens geparkeerd stonden werd het parcours maar niet vrijgegeven.

Mijn hartje bonkte toch wel wat harder voor de eigenlijke start wat telkens weer toch wel spannend is. Een man met een doedelzak begon te spelen, er werden vele foto’s gemaakt en de camera mannen hielden zich gefocust op de start.

Ik weet niet of we met twaalf of  dertien of veertien rollers aan de start stonden, we waren in ieder geval goed vertegenwoordigd.

Nadat het startschot gegeven was gaf ik er meteen een lap op en kon de vijfde positie innemen na een 200tal meter en kon deze voor lange tijd aanhouden. Mijn bar slechte zicht speelde me toch wel parten tijdens mijn race. Ik kon niet zien naar welke kant we op moesten rijden en de seingevers zaten er ook maar als patattenzakken bij hierdoor reed ik tot 3x toe verkeerd en verloor ik heel wat tijd door telkens terug te moeten keren en kon iemand me inhalen. Maar ik bleef van kapit geven om mijn zesde positie te kunnen behouden.

Telkens als ik een begeleidende fietser kruiste smeekte ik bijna om ook begeleid te worden. Mijn slechte zicht was een echte hel, het was voor mij een vele grotere “handicap” in de race dan die rolstoel. Ze bekeken me telkens met een raar gezicht van “wat staat die daar nu te schreeuwen” ze verstonden  dan ook alleen maar Spaans.

Na de eerste ronde reed ik toch wel niet voor de tweede maal verkeerd zeker en was iemand gevolgd die de finish inliep. Ik zat er weer totaal vast en gelukkig opende Kenneth het hek voor me zodat ik weer op het parcours kon. Godverdomme! Echt balen.

Ik kon mijn zesde positie goed behouden maar de pijn kwam heftig opzetten. Al kreunend zette ik verder. Nog liever doodvallen dan opgeven, ja, zo zit ons Mie in mekaar. Het was een zwaar parcours met redelijk wat hellingen en bochtenwerk.

Met een tijd van 2.27u bolde ik als zesde over all als enige vrouwelijke rolstoel atleet over de finish. Ik was dolgelukkig en uitermate fier op mezelf. De Engelse Ron en Ann kwamen die ik van mijn vorige verblijf op Sands Beach nog kende onmiddellijk naar me toe gelopen. Ik kon huilen en lachen tegelijkertijd en kromp volledig in mekaar van pijn. De eerste tien minuten had ik zelfs zoveel pijn dat ik de transfer naar mijn gewone rolstoel niet kon doen. Het vel op de kneukels van mijn beide wijsvingers lag volledig open, maar dat voelde ik niet, de pijn in mijn bovenlichaam was immers stukken erger.

De mannen, ik weet niet wat ermee aan de hand was, ik denk dat ze een beetje in hun ego getrapt waren met mijn prestatie, er was niemand die nog iets tegen me zei. Ik wenste de winnaars een dikke proficiat maar kreeg nog geen bedankt. Niemand die zei “goed gedaan” Er was enkel prijzengeld voor de drie eerste heren, de vijf eersten kregen een trofee. Voor mij niets. Ik moet geen prijzengeld hebben, mijn verblijf hier in Lanzarote is mijn grootste prijzengeld wat ik maar kan hebben. Er werd nog niet eens gezegd eerste dame, totaal niets.  Ik kreeg er de krop van in mijn keel dat ik totaal genegeerd werd en ging al huilend weer naar het hotel waar ik wel fijn ontvangen werd en waar de mensen wel fier waren op mijn prestatie.

Ik nam de tijd om even wat te rusten, de marathon had immers veel van mijn lichaam gevraagd en nam een deugddoende douche. Mijn maagske begon te knorren en beloot iets te gaan eten. De Spanjaarden zaten samen aan een grote tafel en ging erbij zitten. Waarom weet ik niet, er werd alweer geen woord tegen me gezegd. Enkel en alleen in het Spaans hadden ze een grote uitleg tegen mekaar.