 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
voorbereidingen Lanzarote marathon okt., nov., en dec. 2011 4/12/2011 Costa Teguise marathon Lanzarote Sterke Peer triatlon 4 teams 13/08/'11
JAAROVERZICHT 2011 (klik op titel) Donderdag 22 maart 2012 Al heel vroeg in de ochtend voor dat mijn wekker afliep werd ik wakker. Ik zag het volledig zitten om richting Lissabon te vertrekken. Het verkeer verliep vlot tot in Aarschot, daar zaten we al in een file. Al bij al viel het nog super goed mee en waren we zelf te vroeg op de luchthaven. ‘k Ben eigenlijk voor niets zo bang geweest voor de staking die aangekondigd werd, er was hier helemaal niets van te merken! Aan de balie van assistentie stond dezelfde dame als 14 dagen geleden toen ik naar Treviso ging. Omdat ik grote dorst had bood ze me een tas water aan, maar madam Zenn die op mijn schoot zat was me voor en dronk bijna de hele tas leeg. Het was best wel een grappig zicht! Op het vliegtuig kreeg ik een plaats aan het raam toegekend wat altijd wel leuk is! Aan boord was een vriendelijke bemanning. Tijdens de vlucht was het weer genieten van de mooie uitzichten. Soms was het prachtig om zien die wolken die als glasgordijntjes boven het landschap hangen.
Het was prachtig om de stad Lissabon vanuit de lucht te zien bij het dalen.
Na een vlotte landing moest ik zoals altijd wachten tot all passagiers van boord waren. Al snel kwam de assistentie me van boord helpen en ging met me mee naar de bagage. In de aankomsthal stonden 2 mensen van de organisatie van de halve marathon voor de rolstoelatleten. Paulo laadde mijn wheeler en bagage in een camionette en ik mocht met Sonia meerijden. Het was een zeer aangename kennismaking. Vanuit de wagen kon ik genieten van de mooi zichten We reden een steile berg op waar het hotel waar ik tot maandag zou blijven gelegen was. Hier maakte ik kennis met de organisatoren. Het was een fijne kennismaking met niets dan lieve behulpzame mensen. Joao een rolstoelgebruiker en ex wheeler is de leider van deze organisatie. In deze ruimte was er voor alle atleten sportdrank, water, koffie, thee, koekjes en fruit voorzien. Ik kreeg de sleutel van room number 4. Door de kaart in de gleuf van de deur te steken opende de deur. Man, man, man, dat was verre van een kleine hotel kamen. Het was al een heel appartement waar ik wel eens verloren zou kunnen rijden bij wijze van spreken! Ik ontmoette een andere rolstoel atleet afkomstig uit Afrika maar wonend in Atlanta hij is ook een triatleet met amputatie van 2 benen, zijn vrouw was er ook bij. Ze waren van plan om de stad te verkennen. Ik vroeg of ze het niet erg vonden dat ik hen vergezelde. Juao hoorde ons gesprek en stelde meteen voor dat zijn moeder zou rijden tot in de stad met ons Aldus kropen we bij madré in de wagen. Ze was het duidelijk niet gewoon om met deze wagen te rijden. Ik was er soms niet gerust in anderzijds was het ook wel grappig. Als je goed luistert kan je veel verstaan van de Zuid Afrikaanse taal. Ze hebben veel dezelfde woorden. Eerst reden we met de wagen langs het wedstrijd parcours voor zondag. Het zal opletten geblazen zijn voor de gaten en hobbels in de weg maar ook voor een tramspoor waar we 2 maal over moeten maar het moeilijkste van al 200 m kasseienstrook die verre van gelijk ligt.
We stopten aan een prachtig oud gebouw Mosteiro dos jeronomos en een kerk en bewonderden deze prachtige bezienswaardigheden uit de oudheid.
De moeder van Joao wachtte ons op met super lekkere typische gebakjes van hier, ze waren nog lauw warm en smaakten heerlijk mmmmm!
In het hotel waren ondertussen nog atleten aangekomen. Zo ontmoette ik rolstoelatleten uit Brazilië, Canada, Australië,…..
Terug naar hotel ontmoeting atleten Brazilië, Canada, Australië, … Ik was moe van de toch wel vermoeiende dag en trok vroeg mijn beddeke in.
Vrijdag 23 maart 2012 Al heel vroeg in de morgen werd ik wakker, Vooraleer ik ging ontbijten maakte ik met Zenn een wandeling in de tuin van het hotel en ging eens voelen aan het water van het buiten zwembad brrrrrrrrrrrrrrrrrrr wat was dat water koud! “Daar gaat ons Mie niet in zwemmen zulle!” dacht ik bij mezelf. Om 11u was er een persvoorstelling maar omdat er plaatsgebrek was in de auto’s mochten maar zes atleten mee. Ik had er graag bij geweest om andere plaatsen te ontdekken van Lissabon buiten het hotel maar helaas pindakaas, ik mocht niet mee. Dus moest ik mijn tijd zien te verdoen tot 16.30u in de namiddag dan zou er een training doorgaan. Ik raakte aan de babbel met een Engelse rolstoelatleet Brett, hij mocht ook niet mee en had ik een maatje om het hotel te verkennen. Samen gingen we op zoek naar het binnen zwembad dat we van buiten uit al zagen. Door gigantisch grote ramen in het dak zagen we het zwembad liggen. De eerste lift dat we namen kwamen we terecht in de fitness en enkele meeting rooms maar geen zwembad te zien. Valide mensen waren verplicht om er met de trap naar beneden te gaan, voor ons rolstoelgebruikers was er een lift gebouwd. Ik ben nu niet snel bang, maar in deze lift had ik het wel benauwd moet ik eerlijk toegeven. Het water van dit zwembad was heerlijk warm en het was zalig om de warmte van de zon die door het glazen dak scheen. Zeer aanlokkelijk om eens te komen zwemmen, maar met die lift toch liever niet alleen. Nadat ik mijn buikje rond gegeten had deed ik samen met ons Zenn een kleine siesta op het bed. Ondertussen was het buiten heerlijk warm. Ik ontdekte in de tuin een klein padje dat naar een bank in de zon met zeezicht stond. Terwijl ik me op deze bank neerplofte en genoot van de zon ging Zenn op snuffeljacht. Telkens ik haar riep was het een grappig zicht. Ik zag haar niet maar kon meteen zien waar ze was aan de wiggelende struiken. De tijd vloog voorbij, hoog tijd om me klaar te maken voor de training. Ik kleedde me om en keek mijn wheeler nog eens na. Stipt op tijd stond ik op de verzamel plaats waar iedereen wachtte. Alleen ….. het is hier ook op zijn Spaans, ze waren maar een uur te laat. Het inladen van de wheelers in de camionette leek wel op een spelletje tetris. Met wagens reden we naar een piste in de buurt. Het was misschien een oude piste maar ze reed super goed!
Eindelijk heb ik ook eens handmade handschoenen om te wheelen kunnen uitproberen. Met deze handschoenen gaat het eigenlijk nog een stuk beter. Een Braziliaanse atleet legde me uit hoe ik ze moet maken. Ik ga binnenkort moeten gaan knutselen.
Terug naar het hotel ging een stuk vlotter. Na een heerlijke douche grolde mijn buik van de honger. Zaterdag 24 maart 2012 Amai, ik heb super goed geslapen! Vandaag de dag voor de race besloot ik een dagje rust te nemen. Sommige atleten gingen na het ontbijt trainen maar ik besloot vandaag eens lekker lui te niksen. Ik relaxte in een lekker warm bad, heerlijk! Sonia wist me te vertellen dat ik ook naar de massage kon gaan als ik dat wilde. Ja watte, en of dat ons Mie dat zag zitten! Sonia leidde me naar de benedenverdieping waar 2 knappe mannen aan het masseren waren. Toen het mijn beurt was kroop ik op de tafel en kreeg een uur aan één stuk een patat van een massage mmmmm heerlijk! Nu voel ik me echt wel klaar voor morgen! Ik babbelde nog na met de toffe mannen. Ze waren afkomstig van Brazië en moest ik mijn beste Spaans boven halen, dat was de enige taal dat ze kenden. Moeilijk gaat ook, we hadden heel der gesprekken en heel wat lol.
Namiddag konden we met busjes het parcours gaan verkennen wat zeer interessant was!
Om in de relaxte sfeer te blijven legde ik me op bed tot het tijd was om naar de conferentie te gaan waar alles tot in de puntjes uitgelegd werd voor de race morgen. Ik zat naast een Zwitserse dame die ook zal deelnemen. We hadden een goede babbel, fijn.
Na het avondmaal kleefde ik alvast mijn nummers op mijn wheeler en pompte mijn banden al op zodat ik me morgen vroeg nergens zorgen om moet maken. Zondag 25 maart 2012 Vannacht schrok ik plots wakker en keek op mijn horloge hoe laat het was. 5u Op mijn horloge, en strange, op mijn gsm 6u. Gisteren avond verzette ik mijn horloge alvast naar het zomer uur maar dit voorval had me toch wel in twijfel gebracht. In het donker bolde ik naar mijn computer en zocht op internet de juiste Portugese tijd en zag dat het 5u was. Ik ging weer op bed liggen maar kon de slaap niet meer vatten en besloot ik op de staan en alles te controleren. Op mijn hoepels deed ik alvast hars om een betere grip te hebben. Ik zat bij de eersten aan de ontbijttafel maar kreeg niet veel naar binnen, ik denk omdat ik nerveus was. Op mijn kamer probeerde ik nog wat te rusten en keek nog maar eens alles na of dat mijn wheeler ok was en ik alle nodige spullen bij had. Goed op tijd bolde ik met mijn wheeler richting receptie waar ook al andere wheelers klaar stonden om ingeladen te worden.
Alle wheelers werden op open camionetten geladen.
Verdeeld over 3 busjes die volledig aangepast waren aan rollers met een lift en een gangpad dat breed genoeg was voor een rolstoel werden we richting start gevoerd. Eén per één stapten we uit gingen onze wheeler tussen alle wheelets zoeken. De Braziliaanen namen de tijd om nog een kiekje te maken.
Niemand van de andere atleten had hars op zijn hoepels en begon te twijfelen of ik er wel goed aan gedaan had. Er is ook niemand hier die enige tip zal vrijgeven. De enige die iets of wat bekommerd was en antwoordde op mijn vraag was de coach van de Britse top atleet David. Ik smeerde mijn armen en schouders nog snel in met de No Limits en Etreme NRG van BES&T en klom in mijn wheeler om in te rijden.
Toen door de microfoon afgeroepen werd dat de record lopers dames zich naar de start moesten begeven smeerde ik snel nog wat extra BES&T en dronk nog een Guerana van 3Action en bereidde me voor. Een kwartier voor onze start klonk het startschot van de dames die voor 21km het beste van zichzelf moeten geven op top tijden neer te kunnen zetten en misschien wereld records te verbreken. De rolstoelatleten begaven zich stilaan naar de start waar we op opgegeven plaatsen gingen staan. Met mijn nummer 30 stond ik op de voorlaatste rij helemaal aan de linker kant. Het was knap om zoveel rolstoel atleten aan de start te zien in het Portugees Caderance de rodas genoemd. Ik voelde mijn hart in mijn keel bonken van de zenuwen en adrenaline voor de start.
Vlak achter ons maakten de mannen die voor een nieuw wereld record zich alvast klaar voor hun start die drie minuten na onze start zou klinken. Het startschot klonk, het was een zeer snelle start. Ik merkte meteen dat het niveau hier een heel stuk hoger lag. De snelle starters gingen er met een vaart vandoor waar ik nooit weer bij zou geraken.
Ik klopte alsof mijn leven er vanaf hing tegen de hoepels en kreunde zelfs lichtjes van de inspanning. Alweer had ik het aan de hand dat de eersten niet meer in mijn zicht waren en ik te snel was voor de anderen en was ik weer heel alleen op pad. Na een tijd pikten 3 atleten bij me aan. In groep kan je immers afwisselen en mekaar uit de wind rijden zodat je veel sneller rijdt. Voor mij was het eigenlijk tof om hier bij aan te sluiten.
Het was soms echt opletten geblazen voor gaten in de weg en het tramspoor. Aan het keerpunt was de welgevreesde kasseienstrook die er alles behalve goed bij lag. Mannekes, dat was afzien hoor! De Canadese Michelle dacht een betere weg langs de zijkant gevonden te hebben maar dat was blijkbaar toch niet zo’n goed idee, ze kreeg een lekke band. Hier liet ik ook de andere twee atleten achter die niet meer konden volgen. Vanaf hier werd het een eenzame strijd.
Ik kreeg een Zwitserse vrouwelijke atlete in het vizier en kwam korter. Zij had het geluk uit de wind te kunnen rijden achter een motor en kon ik haar onmogelijk inhalen. Langzaam begon ik het moeilijk te krijgen, maar nog liever doodvallen dan opgeven.
Het laatste stuk wist ik niet goed waar de finish was en riep “where is the finish? I can’t see verry well!” Mensen stonden te gapen, maar niemand die iets zei. Echt hatelijk. Ik was moe, kapot en was er bijna maar hoever nog waar? Ik wist het niet en de tranen rolden bijna over mijn wangen. Met een tijd van 1.02.42 bolde ik als vierde dame over all met open geschuurde armen over de finish. In de eerste plaats vond ik het jammer dat ik nog geen klasse had en in andere instantie was ik achteraf eigenlijk toch wel heel fier op mijn prestatie. Ik was 4 de dame in de hoogste categorie Dames die nog volledig over buik en romp functie beschikken en geen beperking hebben aan de handen en zelfs nog een beetje kunnen lopen! Wetende dat ik maar 1 minuut trager was dan de derde dame! Toppie! In het totaal klassement dames en heren werd ik 24ste van de 39 atleten van de wereld top! Met de busjes werden we weer naar het hotel gevoerd. Ons Zenn was super blij om me weer te zien en kwam knuffelen. Het eerste wat ik deed was languit in een lekker warm bad gaan liggen, mmmm zalig! Na een stevige lunch met alweer pasta en rijst ging ik weer naar mijn knappe Braziliaanse masseurs om de spieren weer los te laten maken na de zware inspanning. Toen het mijn beurt was om te genieten klom ik op de tafel met de hulp van mijn masseur waar ik de naam niet van kan onthouden. Zalig hoe hij de spanning uit mijn armen, rug, schouders en nek masseerde! Mmmm, na bijna een uur op de tafel gelegen te hebben voelden mijn spieren weer heel fris en los aan. Op de kamer plofte ik me neer op bed en ruste nog wat. Maandag 26 maart 2012 Het was laat, veel te laat dat ik gisteren in mijn bed kroop. Bij het schrijven van mijn verslag gisteren avond aan de receptie van het hotel raakte ik aan de babbel met Jenny de coach van David de winnaar en nieuwe wereld record houder van de halve marathon. Het Braziliaans team kwam erbij zitten. Ik diende als vertaler van het Engels naar het Spaans, zij konden immers ook heel wat tips gebruiken voor hun training naar wedstrijden toe. Ik heb heel wat opgestoken gisteren avond allé bijna nacht. Jenny is een fantastische coach! Eindelijk iemand die me tips geeft naar trainingen en wedstrijden toe! We gaan zeker in contact blijven en ben er zeker van dat ik dankzij haar tips nog meer progressie zal maken. Het was middernacht gepasseerd eer ik doodmoe weliswaar. Als een blok viel ik in slaap en kon in één ruk doorslapen tot half 9 deze ochtend. Zalig! De zon straalde, het was op dit uur al lekker warm buiten. Na het ontbijt pakte ik mijn koffer verder zodat ik de rest van de dag in de zon kon genieten. Om terug te komen op het ontbijt. Donderdag zag ik een Afrikaans atleet soep op zijn pasta doen en deze ochtend zag ik een Afrikaanse atlete in een volle tas warme melk 2 theezakjes doppen mmmm rare eetgewoontes hebben ze daar! Bij het lunchen deelde ik de tafel met een Canadees koppel en een valide Braziliaan altijd wel leuk om mensen te leren kennen! Buiten in het zonnetje was het zalig! Het was warm, heel warm om niet te zeggen heet. Na een tijd ben ik van de hitte zelfs weer naar binnen gegaan. Het duurde lang eer mijn lichaam afkoelde. Ik nam afscheid van de Britse David en zijn coach Jenny die verder reisden naar een andere bestemming om er te trainen. Ben zo blij hen te leren kennen! De tijd vloog voorbij, ik nam afscheid van Paulo, de man die me oppikte bij mijn aankomst en Joao de organisator van de halve marathon voor rolstoelatleten. Petje af voor wat zij afgelopen dagen en waarschijnlijk maanden vooraf deden om alles in kannen en kruiken te laten lopen. Ik heb niets anders dan lof voor deze mensen, een perfectere organisatie is volgens mij niet mogelijk! Sonia, de zus van Joao had ondertussen al mijn materiaal in de wagen geladen en reed met me naar de luchthaven. Het was erg druk op de weg. We kwamen net 2u voor de vlucht zou vertrekken aan. Ik had alvast mijn papier met de vlucht, mijn pas en Zenn’s pas op mijn schoot klaar gelegd. Toen ik mij de cheque in kwam en alles wilde afgeven merkte ik dat Zenn haar boekje niet meer op mijn schoot lag. Ooooooooooooooooooh nee! Een vriendelijke assistent hielp me met het dragen van mijn handbagage tot aan het volgende punt waar de boarding zou gebeuren. Het was nog wat wachten en begon dus alvast dit verslag te schrijven. Als eerste werd ik weer op het vliegtuig geholpen. Ze reden met mijn smalle stoeltje tot helemaal achteraan in het vliegtuig. Het is de eerste maal dat ik achteraan zit. Het is zo eens wat anders. Ik had het niet verwacht maar alle passagiers aan boord kregen een warme maaltijd. Raad eens wat? Je gaat het niet geloven: RIJST! Terwijl ik aan mijn verslag schreef was Zenn op de zetel naast me gekropen legde oh zo schattig haar koppeke op mijn tablet.
Half twaalf ’s nachts landde het vliegtuig. Assistentie pikte me op met het smalle rolstoeltje. Aan de uitgang van het vliegtuig zag ik niet mijn rolstoel staan maar wel zo’n oude bomma rolstoel. Hier was iets niet juist dat had ik meteen in de mot! Toen ik vroeg waar mijn rolstoel was hadden de mannen van assistentie als uitleg dat die bij de andere bagage zat en nog niet vrijgegeven mocht worden, dit was nog nooit eerder gebeurt! Ja de schrik zat er goed in bij mij! Ik bewonderde de man van assistentie die mij verder duwde met de ene hand en in zijn andere hand droeg hij mijn handbagage en mijn twee wielen naar het busje. Van hieruit reden we een heel eind naar de bagage ruimte. Mijn wheeler zag ik staan, mijn koffer ook, maar geen rolstoel. Ik kreeg het warm en koud tegelijkertijd. Er werd rond gebeld en heen een weer gelopen om mijn rolstoel te zoeken. Boos worden had geen zin, dan werd ik enkel en alleen boos op de mensen die er helemaal niet aan konden doen en hun best deden om me verder te helpen. Mijn tranen kon ik niet meer tegen houden en begon hard te huilen van ellende. Daar zat ik dan, zonder rolstoel. Mijn benen, mijn zelfredzaamheid hadden ze even verloren gedaan in Portugal. Papa stond me op te wachten in de aankomsthal. Er was geen andere oplossing mogelijk dan zo maar naar huis te gaan en bij mijn ouders thuis een oude rolstoel uit de kelder te halen om toch voorlopig toch uit de voeten te kunnen. Toen ik er in ging zitten werd ik plots heel erg geconfronteerd met mijn handicap. Een paar jaar geleden kocht ik een andere rolstoel omdat ik niet meer goed kon zitten in deze. Dinsdag 27 maart 2012 Ondanks deze gebeurtenis heb ik goed geslapen. Ik wist dat ik voor 12u niet moest bellen naar het opgegeven nummer en hield ik me bezig met uitpakken en knutselde mijn wheeler in mekaar. Twee uur later belden ze al aan. Een cameraman, geluidsman en reporter kwamen binnen en maakten van mijn verhaal een reportage. Terwijl ze erbij waren belde ik naar het opgegeven nummer. Ik kreeg een elektronische stem aan de lijn dat ik mijn code moest ingeven. Zo gezegd, zo gedaan, dezelfde elektronische stem zei: “uw verloren bagage is nog niet gevonden.” Pffffffffffffffffffff! Er werd nog gefilmd op straat terwijl ik aan het bollen was. Toen ik terug was kreeg ik telefoon van flight care dat mijn rolstoel toegekomen was en dat ze hem tegen de avond zouden leveren. “YEEEEEEEEEEEEES!!!!! Ik was één en al euforie dat ik tegen de avond weer in mijn rolstoel zou kunnen gaan zitten! Omstreeks 18u ging de bel, de man van transport bracht mijn rolstoel weer. Toen ik mijn rolstoel zag ging mijn gevoel van euforie over naar een mentale crash! Er ontbrak een zijpaneeltje van het zitvlak naast het kussen, speling op de wielen en een handvat dat los stond. Alweer barstte ik in tranen uit. Zonder dat paneel kon ik nog niets met mijn rolstoel doen. De man van het transport kreeg al mee de krop in de keel. Hij wist wat het was om met een beperking te leven. Ik deed enkele telefoontjes naar mijn vader en Mario van Able 2 Sport die me steeds weer op dit vlak goede raad geeft en me uit de nood helpt. Nauwkeurig schreef ik alle mankementen op het papier van de man. Hij vertrok en ik bleef met een boos wrang gevoel achter. Door al die ellende had ik vandaag haast niets gegeten. Niets smaakt dan beter dan een over heerlijke Mosterdpot friet! Woensdag 28 maart 2012 Het eerste wat ik vanmorgen deed was naar het opgegeven telefoonnummer. Ik kreeg een man aan de lijn en was al blij dat ik geen elektronische stem had. Aan hem deed ik mijn volledige uitleg en kreeg van die idiote antwoorden zoals dat ik voor in de toekomst misschien maar beter een reserve rolstoel zou aankopen. We spreken maar even over minstens 4000 € maar kom. De kans dat het zijpaneel terug gevonden wordt is miniem wist hij mij te vertellen. Alweer een opdoffer, langzaam begon ik vanbinnen te koken. Hij raadde me ook aan om mijn wheeler en rolstoel te laten verzekeren wat weer veel geld kost. Probeer het allemaal maar eens te bekostigen met een miniem invaliditeitsinkomen. Ik was na het telefoongesprek zo boos dat ik mijn kapotte rolstoel wel uit het raam kon gooien, maar dat heb ik gelukkig niet gedaan. Een telefoontje met Vigo Heverlee was mijn redding. Zij hadden nog een paar toonzaal modellen van hetzelfde merk waarvan ik het zijpaneel mocht van lenen. Nu kon ik eindelijk weer in mijn eigen rolstoel gaan zitten. Het was een hele verlossing! Ik kon weer normaal ademen, zat rest en bolde 10x zo snel! Een pak van mijn hart! Nu kon ik eindelijk met een rustig gevoel gaan trainen. Zoals ik van coache Jenny geleerd had deed ik vandaag een heuvel training en deze vond ik richting scherpenheuvel. Tegen een behoorlijk tempo klom ik de berg op en full speed vlamde ik weer naar beneden met een top snelheid van 43km/u, ik kon sneller maar was er toch niet gerust in. Met een wheeler geraak je niet zomaar op 1 2 3 gestopt. Het was echt heerlijk in de zon!
|
|||||||||
