ASTROMAD TRIATLON FOR TEAMS MADRID
Woensdag 8 september 2010
Wat een drukke dag vandaag! Vanmorgen bolde ik met mijn wheeler naar bike shop Diest om mijn computers in te stellen .
Namiddag nadat mijn nek los gemaakt werd door de kiné ging ik bij Bio Racer mijn nieuwe wedstrijd outfit halen. Het is echt prachtig!
Bij 3Action haalde ik nog wat sportdrank en thuis begon ik eraan om mijn wheeler uit mekaar te vijzen om hem in de doos te kunnen zetten die VBK vandaag nog leverde.
Yes, ons Mie is klaar om morgen heel vroeg richting Madrid te vertrekken!
Donderdag 9 september 2010
Net voor mijn wekker zou gaan aflopen werd ik vanmorgen om 20 minuten na 4 wakker, het is altijd wel leuker uit jezelf wakker worden dan bruut gewekt te worden door het irritante geluid van een wekker.
Omstreeks 5u waren mijn ouders er om me richting Zeventem te voeren. Het was een hele verhuis met de doos waar mijn wheeler in zit erbij.
Eén voordeel met zo vroeg te vertrekken, het verkeer zat mee. Ik wil er nu met de werken die aan de gang zijn niet graag in de file staan.
Op de luchthaven kwam ik Kathleen Smedt tegen deze naam klinkt u misschien nog bekend in de oren. Ze is een goede ex triatlete.
Inge Vancauwenberghe mijn reisgenootje was ondertussen ook gearriveerd en konden we gaan inchecken.
Alles werd nauwkeurig gewogen op de band, onze instapkaarten werden gemaakt.
Er hing toch wel een kleine bezorgdheid op mij voor mijn doos. Na die horror gebeurtenis in 2007 van het achter blijven van mijn materiaal op de Iron Man in Hawaii vertrouw ik het hele zaakje niet meer.
Als eersten mochten Inge en ik het vliegtuig op. Ik moest weer op zo’n smal stoeltje zitten om door de smalle doorgang te kunnen rijden naar onze zitplaats. Telkens weer ga ik op zoek naar mijn wielen om mezelf te duwen, maar die staan er niet op. Raar zicht hoor als je mij zo ziet rijden met onzichtbare wielen.
We namen plaats aan de vleugel van het vliegtuig. Inge stopte de handbagage en mijn wielen (die had ik dan toch al) in de kastjes en dan was het wachten geblazen om op te stijgen.
Het is toch ongelofelijk wat een vliegtuig kan. Op een wip zaten we al boven de wolken. Het is een prima manier om in slaap te dommelen. Het deed me deugd.
Ik was nog steeds nuchter en de eerste honger was daar. We kregen niets aangeboden om te drinken of te eten. Je kon het wel kopen, maar vertikte het om 10€ uit te geven aan een stom klein broodje met een blikje frisdrank. Op den duur ging de honger zelfs voorbij.
Na 2u vliegen zette het vliegtuig zich klaar voor de landing. Er is een lied dat in mijn hoofd blijft hangen, rara: “dos s…..”
Er was veel wind veronderstel ik want het vliegtuig wiebelde wat. Met een perfecte landing stonden we weer op de grond en was het wachten tot alle passagiers van boord waren.
Ons kwamen ze oppikken met een vrachtwagen met ingebouwde lift. We reden hiermee richting luchthaven. Het was een heel eind rijden in ondergrondse tunnels.
Bij aankomst stond er al assistentie klaar om ons richting bagage te wijzen. Wat ons opviel is dat de mensen hier enkel en alleen Spaans spreken en was het moeilijk converseren. Moeilijk gaat ook, wij deden het met handen en tanden.
Onze koffers hadden we onmiddellijk, en wat was ik blij toen ik mijn doos daar zag staan!
In de aankomsthal werden we opgewacht door een man van de organisatie van de Astromad triatlon. Hij voerde ons naar onze verblijfplaats Ik heb alvast gemerkt dat de marathon niet niks zal zijn, zo heuvelachtig man! Wel prachtig om te zien die natuur! Onze chauffeur Roberto deed zijn best om Engels te spreken maar het lukte hem niet zo best, en probeer die Spanjaarden maar eens te volgen als ze beginnen te babbelen. Met handen en voeten uitleg verstaan we toch enkele dingen.
Na ongeveer 1.30u rijden arriveerden we aan het bungalow park waar we zouden verblijven. Camping El Canto La Gallina is gelegen op een berg in het midden van de natuur. Prachtig zicht, mooi gelegen, alleen niet gemakkelijk met de rolstoel. Met een reuzen slalom geraak ik wel naar beneden, maar op eigen kracht de berg op bollen is bijna niet mogelijk en hang ik hier volledig af van de hulp van Inge.
We hadden ondertussen serieuze honger, ah ja nog steeds nuchter, om 4u ’s morgens had ik nog geen zin om te ontbijten. Hier op de camping is het echter wel een probleem om aan eten te komen. We gingen naar het camping winkeltje en botste op een gesloten deur. Dan maar naar het restaurant dachten we. We gingen bijna zitten, bleek dat het restaurant pas opende om 14.00u, daar zaten we met onze honger. Gelukkig waren de mensen van het restaurant ook de uitbaters van het winkeltje en deden open voor ons. Amai, ik heb nog nooit zo weinig in een winkel zien liggen, vele lege rekken. Een zak brood, wat confituur nog juist wat worstjes en drank, daar kwamen we voor deze middag wel even mee toe.
Het was zalig warm buiten en besloten te picknicken in het gras. Zalig, we hadden wel geen borden of bestek mee, maar op avontuur dan, dat is nog het leukste!
Roberto wilde ons later op de dag oppikken maar konden echt niet verstaan waarheen en voor wat. We lieten het avontuur op ons afkomen en spraken 17u af. In tussentijd konden we gaan relaxen aan het zwembad. In slalom weer de steile berg af richting zwembad. Het is een zwembad om u tegen te zeggen! Zo groot! Ideaal voor Inge om nog wat baantjes te trekken als voorbereiding op de Astromad zaterdag, zij zal immers het zwemgedeelte op zich nemen.
Ik had me in het gras gelegd, mmm heerlijk relaxen met rustgevende muziek in de oren en een lekker warm zonnetje dat op je huid brandt, zalig! Heel wat anders dan dat Belgische weerttje van tegenwoordig! Een paar keer dommelde ik lekker in. Er was geen mens te bespeuren aan het zwembad. Zo rustig, zo zalig!
De tijd vloog voorbij en waagden ons weer de berg op richting onze bungalow. We waren net klaar, precies op tijd arriveerde Roberto.
We reden naar de finish en wisselzone van de Astromad triatlon. Hij probeerde vanalles uit te leggen, maar dat is erg moeilijk als je mekaar niet verstaat. Wat was ik blij toen een jonge dame haar beste Engels boven haalde om ons verder te helpen. Er werd nu al meer duidelijk. Ik zou voor mijn marathon 4 ronden moeten rijden. Het zijn 4 ronden van 10km. In de wisselzone moet ik over een heel stuk kunstgras wat het niet gemakkelijk zal maken. Ik was mezelf al aan het voorstellen hoe het zal voelen als ik na mijn vierde ronde over de finish mag rijden. Moet een zalig gevoel zijn!
Met de wagen deden we het loopparcours zodat ik een beeld had van wat me te wachten staat. Man, het is echte vlam beton, hier zou ik nog wel eens hoge snelheden kunnen halen, maar anderzijds in de andere richting als een muisje de berg opkruipen.
Roberto reed met ons naar een grootwarenhuis waar er wel keuze aan voeding was. Zo konden we onze inkopen doen voor het avondmaal en voor morgen vroeg.
Eénmaal terug aan onze bungalow begonnen we met het bereiden van ons avondmaal. Kip met brocolli en spaghetti in tomatensaus. Maar…. Er waren geen kruiden, en het winkeltje op de camping was alweer gesloten. In het restaurant kreeg ze enkel een zoutvatje mee omdat ze maar één pepermolen hadden, dus moesten we het met zout en oregano doen. Al zeg ik het zelf, met zo weinig in huis hadden we een avondmaal om duimen en vingers af te likken. De afwas was ook improvisaré zo zonder keukenhanddoeken, maar we waren vindingrijk!
Terwijl Inge nog een avond wandeling maakte knutselde ik mijn wheeler weer in mekaar. Wat kijk ik er naar uit! In gedachten zie ik me al bollen over de weg in het midden van de natuur.
Terwijl ik dit verslag schreef kregen we onverwachts bezoek van Isa vergezeld met haar zoon en een medewerkster. Ze waren net gearriveerd en net zoals ons uitgehongerd. Gelukkig waren wij al naar de winkel kunnen gaan en konden ze bij ons aan tafel schuiven. Wat een gezellige avond!
Vrijdag 10 september 2010
De dag voor de Astromad triatlon
Heerlijk zo ’s ochtends buiten in de zon in topje gaan zitten, het geeft een echt vakantie gevoel.
Er staat hier gewoonweg een mega massage bad in de badkamer, dit moest ik uittesten! Langs de buitenkant werd het verlicht met blauwe lampjes. Er was zelfs een ingebouwde radio. Het duurde lang eer het volgelopen was met water. Zat er toch wel niet plots een dikke spin in te zwemmen zeker! Telkens ik ze wilde pakken begon ze met die vieze poten te bewegen rrrrrrr. Inge had een beter idee en schepte ze met een glas uit het water.
Het water was niet echt warm waardoor er een heel deel van het genot aan het bad teniet ging, echt jammer!
Terwijl Inge joggen was zette ik me in de zon op het terras, heerlijk! Maar toch voel ik me opgesloten. Met die steile helling zit ik gekluisterd aan onze bungalow en zit een ommetje wandelen er niet in. We zitten hier net in het hol van Pluto. Geen internet verbinding, geen ontvangst voor gsm.
In de late voormiddag pikte Isa ons op om naar de supermarkt te gaan, erna had ik met de plaatselijke pers een interview voor een tijdschrift. Maar goed dat Isa er bij was om alles te vertolken. Eerst een fotoshoot en erna het interview. Isa was de tussenpersoon die naar mij en naar de dame die het interview deed alles vertaalde. Spaans is een mooie taal maar ben soms bang dat de mensen met hun tong in de knoop gaan geraken.
’s Middags arriveerde Bruno die morgen zal fietsen in het Wielemie dream team. We aten samen iets en gingen erna rusten aan het zwembad. Heerlijk zeg! Weer een 50 meter bad voor ons alleen en 2 slapende redders, niet te doen. Bruno trok op verkenning met zijn fiets.
Men zegt wel een Spaanse uren he, we willen er een Spaanse 17u van maken maar Roberto stond stipt 17u aan onze deur om ons naar de inschrijvingen te brengen.
Het Wielemie dream team kreeg het nummer 311 toegekend. Slechts 1 nummer en 1chip, doorgeven is morgen de boodschap. Jakkes morgen zo’n lekker bezweet nummer rond mijn lijf.
Op onze terugweg stopten we nog even voor inkopen voor ons avondmaal. Je raad nooit wat er bij ons op het menu stond: pasta! Mmmm zo lekker!
Voor het slapen gaan maakten we al ons materiaal wedstrijd klaar. Wat kijk ik er naar uit, maar ben tevens ook zeer benieuwd hoe het zal verlopen.
Zaterdag 11 september 2010
Om 4.30 liep de wekker af, meteen was ik klaar wakker. Ik ontbeet samen met Bruno en Inge en twijfelde nog steeds of ik wel mee naar de start zou gaan kijken. Er hing een zorg rond mij dat ik misschien dan mijn rust wel genoeg had en ook was het wat moeilijk om weer tijding in de bungalow te geraken om mijn wheeler naar de wisselzone te brengen.
Met pijn in het hart besloot om in de bungalow te blijven en trok mijn bed weer in en viel in een diepe slaap. Maar dromen man, dromen! Niet leuk eigenlijk.
De tijd vloog voorbij en was toch wel nieuwsgierig hoe Inge had kunnen zwemmen en of Bruno goed was kunnen vertrekken. Zonder gsm bereik kan je niemand bellen en die steile helling afbollen was ook geen optie. Dus was het opgesloten wachten tot er iemand kwam.
Uiteindelijk kwam onze trouwe chauffeur Roberto me oppikken en reden richting wisselzone. We passeerden enkele atleten die op het parcours hun wedstrijd reden. Chapeau hoor op dit zwaar parcours!
Isa was haar standje van Tri WWW aan het opstellen. Ik vind het prachtig wat Tri WWW doet voor anders valide atleten. Dankzij haar ben ik hier in Madrid om af te maken wat ik op de Iron Man in Hawaii niet meer mocht omdat ik slechts 15 min buiten de limiettijd aankwam. Een marathon kunnen wheelen op een triatlon waaw, dreams come trew!
Een hond op wielen, een mooie oplossing voor het beestje met verlamde achterpoten, het misstond hier nog niet!
Inge en ik hadden mekaar mislopen denk ik want ik had haar nog steeds niet gezien en wist ik nog steeds niet wat ze ervaren had met het zwemmen. Even bolde ik samen met Isa naar het parcours hopende Bruno te zien fietsen, nada, jammer. Het was warm, de zon gaf goed van kapit en besloot terug te gaan, zon neemt immers energie weg.
Ondertussen was ik blij dat ik Inge terug zag. Het water waar ze in zwom was super koud maar mooi zei ze. Het was moeilijk om te zwemmen met rotsen en bomen aan de zijkanten en onduidelijke boeien. Ze vertelde dat ze af en toe haar zwembril moest afzetten om te kijken waar ze was. Te gek! Achteraf hoorden we dat het zwemparcours 4000m was ipv 3800.
Het fietsparcours was ongelofelijk zwaar en soms gevaarlijk zei Bruno. Deze was ook geen 180km maar 190km. Het was aan de tijden van aankomst in de wisselzone te zien dat het een super zwaar parcours was.
De plaats waar ik wachtte op Bruno voor mijn marathon zag ik atleten toekomen. Ze hingen hun fiets aan de haak en kregen een zak met hun loopschoenen in. Je ziet er zo wat vanalles. Uitgeputte maar ook nog fitte atleten en af en toe een striptease show. Waffel die broek uit, daar stonden ze in hun niksie. Grappig hoor. Nu konden ze starten voor hun marathon allé met broek aan welliswaar.
Raffa de andere rolstoelatleet had zich al in zijn wheeler gewrongen. Een knap machien zeg. Uit zijn ervaring zei hij dat mijn wheeler veel te kort was en ik hierdoor harder werk zal moeten leveren. Ik heb de mijne al sinds 2004, altijd super tevreden van geweest maar merk nu wel dat hij aan vervanging toe is.
Raffa zijn fietser kwam binnen gereden en gaf zijn nummer en chip door, nu kon hij zijn marathon beginnen op het loodzware parcours.
Voor mij was het nog even wachten op Bruno die onderweg was. Ik was blij dat hij heelhuids binnengereden kwam, hij zag er goed uit, maar had echt afgezien vertelde hij. Even waren het trobbels met de scheidsrechter die moeilijk deed omdat Bruno zijn fiets niet onmiddellijk aan de haak hing, maar ja, probeer dat Spaans maar eens te verstaan. Hij kreeg een gele kaart waardoor we straftijd kregen. Bruno overhandigde zijn chip en nummer en zo kon ik eindelijk aan mijn marathon beginnen. Wat een emotioneel moment zeg!
Ik vertrok over het gras, werd aangemoedigd en kon nu aan het echte werk beginnen. Het eerste stukje om te kunnen vertrekken was gevaarlijk voor de wheeler. Super steil en een borduur om af te rijden.
De baan bolde goed en in het oprijden naar het keerpunt toe waren er stukken met een ferme daling waar ik tegen 40km/u de berg afsnorde kicken man! Maar dan! Het keerpunt was gelegen in een afdaling en de weg was niet echt breed. Op afstand afremmen was de boodschap, anders zou ik doorslippen en liep het gevaar dat mijn band zou ontploffen. Met een draai van 360° met het voorwiel ik de lucht kon ik aan mijn terugweg beginnen. Om mijn marathon te volbrengen moest ik 4 ronden rijden.
De terugweg was mega zwaar met die serieuze hellingen, ze bleven maar komen. Soms was het als een muis tegen 4km/u de berg opklimmen. Verderop was het net alsof mijn banden met Pattex tegen de asvalt plakten.
Ik had echt het geluk dat ik mijn armen nog ingesmeerd had met de BES&T sportmassage producten, ik had de hele route niet 1keer last van verzuring of krampen in de armen schitterend!
Aan de wisselzone kon ik beginnen aan mijn tweede ronde. Mensen moedigden me aan een riepen la championa Bamos, benga! Schitterend gewoon!
Elke atleet die ik passeerde of kruiste moedigde ik luidkeels aan. Super die glimlach op hun gezicht te zien verschijnen! Sommigen hadden nog de fut om te reageren anderen liepen op automatische piloot.
Een wielrenner die eerder gefinisht was van de halve Astromad volgde stukjes om foto’s te maken en me aan te moedigen. Echt leuk!
Raffa de andere rolstoelatleet ging er als een pijl vandoor wow echt wow hij is aan het trainen voor de Paralympics 2012 in Londen en dat is er aan te zien. Ondanks hij zijn voorband lek reed en deze moest vervangen deed hij het super. Petje af!
Ik genoot van het begin tot het einde, tevens was het heel emotioneel. Meerdere malen liepen de tranen over mijn wangen van ontroering. Behalve de laatste ronden toen liepen de tranen uit mijn ogen van de zonnecrème die er in gelopen was. Pikken dat dat deed. Rijden met één oog dichtgepinkt en dan het andere.
Het zwem- en fietsparcours waren langer in afstand maar de marathon ook. Bij het finishen na 3.11u had ik net geen 44km op mijn kilometerteller staan. Ik verschoot er van dat ik nog steeds zo fris als een hoentje was!
Bij het rijden over de finish juichte iedereen me toe en mocht ik door het witte lint rijden. Tranen barstten uit. Ik heb eindelijk kunnen afmaken wat ik in Hawaii op de Iron Man niet meer mocht, ik heb mijn marathon uitgereden. Ik ben een Iron Lady!
Er werden heel wat foto’s genomen, ik had haast geen tijd om te bekomen van dit emotioneel moment. Zonder Inge en Bruno had ik dit niet kunnen doen, ben hen zo dankbaar.
Na de wedstrijd was er zogezegd een pasta party. De pasta hebben we niet gevonden maar wel lekkere hapjes en broodjes.
Pas een hele tijd na mijn aankomst kwam de 4de atleet van de Astromad binnen gelopen de tijd zegt veel hoe zwaar het parcours was.
Dezelfde avond was het nog prijsuitreiking die op wandel afstand op een gezellig plein doorging. De aanvang was om 22.00u zijn. Ik geloof dat 11.30u gepasseerd was eer het begon.
dos cervezas porfavor!
Het team van Raffa en mijn team hadden de eerste plaats veroverd voor de teams. Ook de eerste dame en heer mochten terecht fier op het podium staan. Petje af voor hun prestatie!
Moe maar tevreden keerden we terug naar onze bungalow en was het dafalgan (Cava) tijd om de goede afloop te vieren. Het steeg natuurlijk onmiddellijk naar mijn hoofd.
Zo sloten we deze fantastische dag af.
Bij deze wil ik in de eerste plaats Tri WWW willen bedanken voor deze fantastische ervaring, tevens de organisatie van de Astromad.
3Action, Bioracer, Reskin, Mavic, www.time2change.comAble2sport, Nike, BES&T, Bike shop Diest, vrienden en familie, thanks!!!
Zondag 12 september 2010
Vannacht ben ik regelmatig wakker geschoten door pijnlijke zenuw pijnen.
Mijn armen zijn gewoonweg niet te doen, ik kan er echt niet bij dat het vandaag aanvoelt alsof ik niets gedaan heb.
Deze voormiddag heb ik een proefritje gedaan met Raffa zijn wheeler en heb ondervonden dat zijn zithouding veel comfortabeler is en je meer kracht kan zetten om druk te zetten op de wielen. Nu weet ik zeker dat zodra het financieel kan ik zeker wil gaan voor zo’n wheeler, zeker nu ik gebeten ben door marathons. Ik kijk nu al uit naar mijn halve en hele marathon in Lanzarote eind oktober en eind november.
Na heerlijk relaxen aan het zwembad wuifden we Bruno en Raffa met zijn vrienden uit die weer huiswaarts keerden.
De thuisblijvers besloten om een uitstap te maken zodat we ook wat konden zien van de omgeving. Een kronkel weg in de bergen met prachtige zichten bracht ons naar het 16de eeuw gebouw Real Monasteriod de San Lorenzo de El Escorial. Ongelofelijk dat men in die tijd al zo’n gigantisch gebouw konden bouwen. De deuren leken op een gigantische chip van een gsm.
We wandelden door gezellige straten, maar ’t was stoempen geblazen met die stevige hellingen.
Bij onze thuiskomst profiteerden we nog van laatste zonnestralen aan het zwembad toen de avond viel.
Ik pakte stilaan mijn koffer al in en schroefde mijn wielen van mijn wheeler er af om hem weer in de doos te kunnen stoppen. Zat mijn voorwiel toch wel niet vast zeker. Ik kreeg het met geen stokken er uitgeschroefd. Met voorwiel eraan ging het niet in de doos dus moest het kost wat kost er af. Ik probeerde allerlei dingen maar geen effect. Inge probeerde ook en vond uiteindelijk een techniek om de schroef er uit te kloppen. De rede waarom het vast zat was dat de schroefdraad beschadigd was. Eind goed al goed. Haast alles is ingepakt en kan ik met een gerust hartje gaan slapen.
Maandag 13 september 2010
Nog even genieten van de heerlijke zon voor we terug keerden richting Belgica.
Ik wilde nog even naar het zwembad terwijl Inge een tour ging lopen. Ik bolde helemaal de berg af om voor een gesloten deur te staan. Inge zou mij komen oppikken aan het zwembad om me terug naar boven te helpen maar die was er niet, dus op eigen kracht dan maar. Voorwaarts was het onmogelijk, dan maar achterwaarts. Met soms doorslippende banden en girl power lukte me het en gaf het goed gevoel: “ne se, het is me toch gelukt!”
Op het terras in de bungalow was het ook heerlijk om in de zon te zitten.
Vlak na de middag pikte Roberto ons op. Hij zou ons Madrid laten zien. Schitterend, zo konden we toch iets zien van de stad! Hij zei in het Spaans wat we te zien kregen, met wat geluk verstond ik het. Madrid is een mooie stad. Kijk en geniet mee van de foto’s die ik heb proberen te nemen vanuit de wagen.
Na onze mooie trip zette hij ons af aan de vlieghaven. Sleur, sleur, met ons heel hebben en houden naar de check in. Mijn doos moesten we weer op een andere plaats neerzetten. Op een rolband achter een luik verdween de Wielemie box klaar om weer richting België te vliegen.
Terwijl we wachtten voor boarding kon ik nog wat werken aan mijn verslag en ging de tijd sneller voorbij. We maakten kennis met een jonge dame uit Nederland die op haar ééntje een nieuw leven zou beginnen in Johannesburg. Super knap en moedig vind ik dat.
Doodmoe viel ik in slaap tijdens de vlucht. Het deed me echt deugd. Tijdens de landing brabbelde de piloot vanalles door de radio. Eerst in het Spaans en dan in het Engels dat meer op Chinees leek.
Als laatsten werden we uit het vliegtuig geholpen en was een heel eind wandelen eer we aan de bagage waren. Meteen zag Inge mijn koffer en ja hoor, mijn doos met wheeler stond er ook al!
In de aankomsthal stonden mijn ouders en Zenn me op te wachten. Wat had ik mijn woefke gemist! Ze sprong meteen op me van blijdschap. Zalig toch!
