Vrijdag 3 september 2010

Vanmorgen deed ik een uitstap naar Lanaken. Ik was gastspreker op een teambuilding in het Sint Barbara ziekenhuis. Het was mooi gelegen in het midden van de natuur.

Peter die het organiseerde bracht me naar het lokaal waar ik mijn verhaal mocht doen. Het was de voormalige kapel. Wel grappig zicht, het altaar hadden ze omgetoverd tot een toog  waar de bakken frisdrank op stonden.

De mensen van de personeelsdienst luisterden aandachtig naar mijn verhaal en konden achteraf nog gezellig napraten.

Toevallig of niet, iemand uit Schaffen die ik al jaar en dag ken gaf me een rondleiding op de revalidatie afdeling. Het deed eigenlijk wel raar. Alle herinneringen van mijn revalidatie in UZ Pellenberg kwamen weer naar boven bij het zien van de kiné tafel.

Als de mensen hier dialect beginnen spreken versta ik er niet veel meer van.

Ook al heb ik vannacht beter geslapen, ik ben nog steeds dood moe. De zin was er om een rit je te gaan wheelen, maar mijn lichaam zei streng neen en besloot een op bed te gaan liggen. Telkens ik bijna in slaap viel rinkelde mijn telefoon. Ik kon dat ding wel vervloeken.

Woensdag 1 september 2010

1 september, de schoolpoorten zijn weer geopend voor alle kinderen en jongeren.

Alweer heb ik een mindere nacht achter de rug met veel pijn. Het geeft geen goed gevoel als je volgende week een belangrijke eerste marathon op het programma staan hebt. Het is bij momenten kronkelen van pijn, niet weten hoe te zitten of te liggen. Namiddag had ik een afspraak bij mijn kiné. Ik hoop dat het snel iets of wat beter gaat dat ik op zijn minst mijn nachtrust weer heb.

Als de gezondheid wat meezit zal ik nu zondag 5 september met mijn wheeler deelnemen aan een G-wielrennen wedstrijd in Oevel. Meer info  www.48urenvanoevel.be.

Maandag 30 augustus 2010

Vandaag zag ik Evelyne het meisje uit Kenia na lange tijd terug bij Nike. Ze deed super enthousiast het verhaal van hoe blij de mensen uit Kenia waren met de ondertussen gearriveerde hulpmiddelen van het project “Wheels for Kenia”.

 Wat voor ons oude afgedankte rolstoelen of krukken waren, was voor hen ongelofelijk. Ze hadden nog nooit eerder zo’n moderne hulpmiddelen gezien.

Als ik de verhalen van Evelyne hoor gaan het er soms schrijnend aan toe. Wij hebben alle plaats in een wagen. Zij zitten bijna op elkaar en om plaats te besparen hangen de mensen die aan de deuren zitten met hun hoofd buiten. Wat zijn wij her dan toch gelukzakken!

Langs deze weg wil ik iedereen nog eens bedanken voor hun gift en hulp bij dit project. Wordt vervolgd?

Zondag 29 augustus 2010

Pas na 3u ’s ochtends kon ik de slaap vatten. Man, man, wat voelde ik me slecht.

Normaal zou ik een bezoekje brengen aan  de 24u fietsen voor het goede doel georganiseerd door Rotary club Beringen op het circuit van Zolder. Mijn geest wilde maar al te graag gaan, maar mijn lichaam zei streng nee. Na een mentaal gevecht van “ja, ik ga, nee ik ga niet” heb ik toch weislijk naar mijn lichaam geluisterd. Het was weliswaar met veel pijn in het hart, ik had echt graag van de sfeer willen proeven.

Zaterdag 27 augustus 2010

Wat een naar gevoel vandaag. Vanmiddag verloor ik even het bewustzijn en mijn geheugen werd even gewist. Niet leuk!

Gelukkig kon ik mijn zinnen verzetten op de benefiet van Bikers 4 Maarten Duchenne Heros. Schitterend hoe deze vrijwilligers zich volledig belangeloos inzetten voor het goede doel onderzoek naar de ziekte van Duchenne.

Stan en ik genoten van de sfeer van het eerste optreden.
Wat ben ik fier meter te  mogen zijn van de Bikesters 4 Maarten! Michel Wuyts is de fiere peetvader van de Bikers 4 Maarten.

Vrijdag 26 augustus 2010

Het is al even geleden dat ik nog iets in mijn dagboek schreef. De oorzaak hiervan was enerzijds dat ik me niet zo best voelde en anderzijds had ik een panne met mijn computer. Ik dacht dat er 4 Russen (computer virussen) op zaten maar de oorzaak lag ergens anders. Ondertussen is gelukkig alles weer opgelost.

Vandaag zat het weer mee en voelde ik me redelijk goed, ideaal dus om nog eens een ritje met de wheeler te doen. Wat was het weer zalig genieten om in de natuur te bollen! Ons Zenn genoot er ook van. Je moest ze maar eens zien hollen, schitterend gewoon!

Zondag 22 augustus 2010

Yes, eindelijk voel ik me weer beter! Mijn rust wordt beloond! Wat een zaligheid, wat een geschenk uit de hemel, mensen weten soms niet hoe gelukkig ze zijn met een normaal gezond leven. Ik weet dat maar al te goed!

Ik masseerde mijn spieren met mijn nieuwe BES&T sportmassage product en pompte de banden van mijn wheeler op voor een kleine training, alle dat was de bedoeling. Het ging goed en ik genoot! Aan het Schulens meer was een loopwedstrijd aan de gang. Op mijn weg kruiste ik vele wielertouristen. Nog wat verder en nog, ik werd er hebberig van.

In de bossen van Gerhagen was het echt genieten van de natuur! Plots op mijn terugweg had ik een straat gemist en wist ik niet meer waar ik zat. Op gebied van de weg vinden ben ik geen krak en heb echt de weg moeten vragen. Man, man, kreeg ik de laatste kilometers nog een serieuze regenbui over mijn hoofd. Gratis douche onderweg. 

Toen ik de wegwijzer “Diest” zag was ik gerust. Een kleine training werd uiteindelijk met verloren te rijden 46km. Nog steeds geen uitgeput gevoel. Voel me echt veel beter met de BES&T producten!

Nu weet ik met zekerheid dat ik klaar ben voor mijn marathons in Madrid en Lanzarote, wat kijk ik er naar uit!

Vrijdag 20 augustus 2010

Ik voel me de hele week al niet echt schitterend. Vandaag was er zeker nog geen beterschap in, in tegendeel zelfs. Belabberd, zoals ik me voel zie ik er ook uit. Mijn lichaam en geest protesteren om mee te werken.

De zin om met zulk mooi weer te gaan trainen is groot, maar nu is het verstandiger om naar mijn lichaam te luisteren dat voor de moment streng neen roept. De hele week lig ik al stil en probeer zoveel mogelijk te rusten. De pijn is echter de grote boosdoener die me vaak de rust niet gunt. Meerdere malen viel ik pas tegen de ochtend in slaap en dan zit recupereren er niet in.

Wanneer de energie en rust in het lichaam ver te zoeken is kan ik gelukkig op de heerlijke energie rijke Bodyetics Edelsteenmassage van mijn super meter Lieve Bullens rekenen in het HEZO fitnes en welness centrum!

Deze middag nam ze me onderhanden met haar power edelstenen. Man, deed dat deugd! Als het van mij afhing mocht ze nog uren verder doen.

Thuis ben ik in mijn hangmat gekropen en ben er eigenlijk niet meer uitgekomen. Ik voel me al iets beter, maar hoop heel snel weer de oude te zijn.

Woensdag 18 augustus 2010

“We never walk alone” Een prachtige naam voor een prachtig project dat Melissa Cardaci (finaliste Miss style 2011) op poten zette.

Kan je je de fotoshoot nog herinneren met Francis Van Bauwel waar ik het prachtige rode kleed van mode ontwerper Geert De Puysseleyr?

Vandaag vond de persvoorstelling van de verjaardagskalender met foto’s van bekende Vlamingen met hun hond in het prachtige kasteel van Meerlaar.

Er was heel wat volk en pers naar Meerhout afgezakt voor deze voorstelling.

Het resultaat mag er echt wezen! Deze prachtige verjaardagskalender wordt aan €10 per exemplaar verkocht, de opbrengst gaat naar het Belgisch centrum Geleiden Honden.
Voor de mensen van omgeving Diest ligt de kalender alvast te koop in het winkeltje Chocolat Botermarkt 29 3290 Diest. In fitnes centrum Easy Fit in Schaffen kan u het bestellen. Meerdere verkoopspunten kan je terug vinden op de website www.missitems.be

Zaterdag 14 augustus 2010

De jaarlijkse interntionale old timer fly in vond weer plaats op het vliegplein in Schaffen. Mooi weer, ideaal dus om er met de wheeler heen te bollen en ook nog eens de kans om een ander product van BES&T uit te testen, deze keer de veel belovende 911. Ja watte! Als jullie me voorbij zien flitsen heb ik geen epo gebruikt maar wel de spiertjes verwend met BES&T.

Er waren heel wat mensen naar het vliegplein in Schaffen afgezakt om deze pareltjes te komen bewonderen. Het was dan ook echt wel de moeite om al die wagens, woonwagens, tractors, motors en vliegtuigen uit de oudheid te zien! Voor zover ik weet is mijn wheeler nog geen oldtimer maar Zenn en ik hadden ook heel wat beziens.

Ons Zenn werd vandaag trouwens 2 jaar.

Vrijdag 13 augustus 2010

Ik voel me al de hele week niet zo best. Mijn spieren zijn verkrampt, ’s nachts bitter weinig slapen van pijn, niet leuk. Luisteren naar het lichaam is de boodschap!

Net nu ik me zo rot voelde kreeg ik een paar dagen geleden een mail dat net een geschenk uit de hemel leek. Bio essentials wil me sportmassage producten sponsoren van BES&T. Wat een veelbelovend gamma! (www.best-sportscare.com ) Vandaag ontving ik mijn producten. Ik kon niet wachten en probeerde de x-treme recup uit. Man, man, niet te geloven! Had ik dit eerder geweten! Deze producten doen echt wonderen en zal ik het niet alleen gebruiken voor de sport maar ook in mindere dagen tegen pijn en zwaar gevoel van de spieren. BES&T, thanks!

nu nog een sportmasseur en alles komt in de sjakos hihihi

Zondag 8 augustus 2010

Wat een druk sportief bezet weekend zeg. Vandaag stond de Wielemie handbike route op het programma.

Toen ik vanmorgen opstond en uit het raam keek zag ik een paar donkere wolken maar het was droog en dat was het voornaamste. Ik keek er echt naar uit om in groep te gaan biken en was toch wel een beetje nieuwsgierig wie er zal komen opdagen.
Goed op tijd vertrok ik richting Karteria waar we zouden starten. Een paar handbikers waren net hun fiets uit de wagen aan het halen. Aangezien dat het vandaag dodentocht in Bornem en handbike race in Dendermonde was waren er toch nog heel wat mensen tot Diest afgezakt. Oude bekenden waar ik blij van was hen nog een keer te zien en ook nieuwe mensen waar ik fijn kennis mee gemaakt heb. 10 handbikers waarvan één koppel bike. Ook enkele mensen die met een gewone fiets meereden. Je zou het voor onmogelijk schatten maar zelfs een bijna blinde jongeman die met een gewone fiets meereed. Het witte T-shirt van onze prima begeleider Tim kon hij net zien. Wel constant spannend voor hem. Het was een echte lol broek, we lachten wat af!

We deden 2x  deden we het parcours van 20km. Er hing een toffe sfeer. Even kregen we een  frisse douche van een regenbui die passeerde. We hadden veel beziens, “kijk, wat een knappe fietsen!” Ja, die laagvliegers met die 2 met hun fluo vestjes van Anvasport dat waren wij.

Na 40km biken hadden we wel een terrasje verdient. Het was super gezellig nababbelen.

Bedankt stad Diest voor de prima organisatie, wij zullen er volgend jaar weer bij zijn!

 

Zaterdag 7 augustus 2010

Een dag waar ik al lang naar uitkeek! Vandaag was het  immers On Wheels watersportdag in Mol op de volledig aangepaste Zilvermeer haven 'Port Aventura' georganiseerd door To Walk Again. Dit evenement sprak vele mensen met een beperking aan en waren talrijk aanwezig. Niet alleen rollers maar ook mensen met een visuele beperking konden proeven van deze nieuwe uitdagingen.

Toen Bertrand en ik aankwamen stond er al een groepje handbikers al klaar voor hun vertrek. Ik had wat anders op het programma en begon aan mijn avontuur met een tochtje in de speedboot.

Schitterend hoe al die vrijwilligers in de weer waren om ieder van ons te helpen! Ik hoop dat ze morgen niet te veel last hebben van hun rug met al dat hef werk!

Op een rustig tempo voeren de haven uit om erna full speed te kunnen gaan op het kanaal. Het was enorm grappig om Zenn haar oren en wangen te zien flapperen met de wind. Ik vond het leukst telkens we een u bocht maakten in volle vaart en schuin kwamen te hangen, de 2 jonge knapen bij ons in de boot krijsten van opwinding.

Wat vloog de tijd weer veel te snel voorbij!Toen we weer aanmeerden was het al tijd voor middag pauze. Veel tijd had ik niet om te eten de speedboottocht was wat uitgelopen en 20 min later zou mijn boot om te waterskiën al vertrekken.

In spoed tempo trok ik mijn wetsuit aan en bolde naar de steiger. De boot was net vertrokken. Geen paniek, ik kon met een andere boot mee vol toffe mannen. Ook Stan ging met ons mee en deed maakte deze prachtige foto's.

Angst voor het waterskiën had ik niet, wel voor het koude water. Koude is dodelijk voor mijn pijnen en vermijd ik het dus liefst. Ik vroeg als laatste te mogen gaan.

Axel die de spits afbeet moest van de zenuwen al plassen. Wel grappig om te horen: “Ik moet eigenlijk al pipi doen.”. “Doe dat sebiet maar in ’t water” Hadden de mannen als oplossing. Toen hij tot het besef kwam dat hij een pak aanhad was het pas echt grappig.

Uit zijn reactie te zien moest het water echt wel koud zijn wat me zorgen baarde. Hij nam plaats in de zitwaterski (een bord met een zitje op). De stress was van zijn lippen te lezen.

Toen hij en zijn begeleider die hem in evenwicht hield startklaar waren werd de boot gestart maar bijna onmiddellijk kantelde hij weer om. Er werd naar een oplossing gezocht zodat hij er echt van kon genieten om achter de boot te hangen. Je had zijn gezicht moeten zien! Goddelijk!

Nu was het mijn beurt. Spannend!
Ik liet me in het water zakken.. Het was fris maar bijlange niet zo koud als ik gedacht had! Gelukkig maar.

Ik zwom naar de zitwaterski om te wennen aan het water en nam plaats zoals men het me voorgedaan had. Mijn begeleider hing achter me om me in evenwicht te brengen. We gaven een sein aan de boot dat we klaar waren voor vertrek. De gele vlag werd neergehaald en de boot nam vaart.

Kicken echt kicken man! Ik gleed met de zitwaterski over het water. Voor ik het goed besefte werd ik al los gelaten en werd ik alleen aan mijn lot overgelaten.

Het ging bangelijk goed. Er werd teken gedaan dat ik mijn armen vanaf nu voor mij uit moest strekken en deed dat dan ook. Soms was het op het randje van vallen maar kon ik me steeds herpakken. Water spatte soms hoog op en was het pieren door de ogen.

Er werd teken gedaan dat ik bochten moest maken. Hoe moest ik dat gaan flikken? Op den duur had ik het door hoe ik het moest doen. Jawel, ik had er plezier in! Soms ging ik tot op de golf die de boot achter zich liet. Erover durfde ik nog niet.
Het was de allereerste keer dat ik dit deed, na een kwartier was ik nog steeds niet gevallen, zelfs niet in de bochten toen we terug keerden.  

Ik denk dat ze van ellende maar stopten Lol. Daar lag ik dan. Waaw, wat een ervaring! Ik kon er niet over zwijgen.

Omdat ik nu toch al nat was en geen zin had om later op de dag in een koud nat pak te kruipen vroeg ik of er een jetski ter beschikking was.
Ik had geluk, er was er eentje vrij, een knappe rode jetski. Men hielp me erop en de eigenaar van de jetski kwam achter me zitten. Hij leidde me van de steiger weg en kon ik het stuur overnemen. Het voelde wel raar aan. Doordat ik mijn vingers niet volledig meer gestrekt krijg was het moeilijk te hanteren maar het lukte.

Snelheid is voor mij kicken en liet ik het stuur over aan mijne maat. Super zeg, zeker als wel volledig van het water gelicht werden toen een boot ons kruiste. Toen we bijna in de haven waren zei hij: “ik zal eens doorgeven se”. Man, we gingen tegen 110 km/u over het water, dat was patat zeg, i like it!

Wat een leuke ervaringen vandaag! Er waren nog andere activiteiten die ik niet deed zoals kayakken, zeilen, varen met een luxe lounge boot,…

Dit allemaal werd ons gratis aangeboden door To Walk Again in samenwerking met Cera. Dank hiervoor en ook de fantastische vrijwilligers, super bedankt voor deze fijne dag. Niets dan blije enthousiaste gezichten. Iedereen had een fantastisch verhaal over zijn ervaring.

Zo konden we gezellig met zijn allen samen de dag afsluiten.
Mijn dag was nog niet afgesloten, ik mocht nog naar een super gezellig verjaardagsfeest van vrienden.

Vrijdag 6 augustus 2010

Goed kunnen slapen, prachtig weer, wat wil je nog meer?

Ideaal om nog eens een training te doen! Deze keer zonder Zenn.
Met muziek in de oren vetrok ik. Omdat het tochtje met Zenn in de week zo mooi was koos ik voor hetzelfde traject. Wat ging het zalig goed. Ik reed verder en verder weg van huis, ik kon er niet genoeg van krijgen. Wat wil je? Op auto vrije wegjes in het midden van de natuur. Grazende koeien in de weide. Maïs velden. Links en rechts van mij appel en peren bomen. Het fruit lonkte naar mij “eet mij, eet mij!” Het zag er zo lekker uit! Jammer genoeg kon ik er niet aan.

Het was puur genieten! Ook al had ik wind op kop, ik ging er met een stevig tempo vandoor. Ondertussen had ik het bordje Zoutleeuw al gepasseerd en dacht bij mezelf: “als ik nu iets aan de hand krijg…?” Men zou me nog niet eens kunnen komen oppikken met de wagen al ik lekke band zou krijgen. Een beetje met tegenzin keerde ik terug.

Man, man, nu had ik wind mee, en snel dat ik ging, soms wel bijna 25 km/u. Zie je die glimlach al op mijn gezicht? Dat was kicken man!

Bij mijn thuiskomst had ik 37km achter de rug. Moe maar tevreden! Astromad Madrid, Wielemie is er klaar voor!

Donderdag 5 augustus 2010

Ik heb een echte rotnacht achter de rug en heb daar vandaag de gevolgen van gedragen. Moe, moe, mors kapot. Vochtigheid in de lucht is niet goed voor mijn spieren. Geef mij maar die tropische temperaturen die we in juli kregen!

Dinsdag 3 augustus 2010

Ondanks mijn slechte nacht had ik een super dag.

Niets zo lekker dan een vers zelf gebakken brood uit de oven. Na mijn ontbijt had ik wel zin  in een kleine training wheelen. Ons Zenn vergezelde me en vond het heerlijk zo in de natuur los te mogen lopen. We reden door het Webbecoms broek. Prachtig die natuur. Thuis vervloekt men het onkruid, hier is het prachtig!

Het wheelen ging super. Vlakke weg reed ik net boven de 20km/u. Ik werd er hebberig van, nog wat verder, en nog wat verder. Zo kwamen we in halen terecht op paadjes waar geen auto verkeer toegestaan is. Omdat ik niet zoveel kilometers gepland had om te doen had ik geen drinken mee voor Zenn. Vriendelijke mensen die in de tuin aan het werken waren waren onmiddellijk bereid om mijn prutske een grote kom water te halen. Je had haar moeten zien sloeberen.

Genieten, genieten, genieten, waaw, wat een zalige training. Deze route wil ik gauw nog eens doen!
Uiteindelijk had ik 16km in mijn armen en Zenn in haar poten. Haar tong hing bij wijze van spreken bijna op de grond.

Namiddag ging ik fotograferen in mijn lievelingswinkeltje Chocolat in Diest.
Met deze foto’s wil ik jullie laten watertanden.

Mijn dag sloot ik af bij een goede vriendin. Zenn toonde ons hoe je moet tappen

Zaterdag 31 juli 2010

Man, man, wat vliegt de tijd toch weer snel voorbij. Het is alweer het einde van een maand.

Deze ochtend om 8u vertrok ik al met mijn vader richting kust voor een training blokarten. Ik keek er echt naar uit om nog eens gedreven te worden door de wind. Het begint ook te kriebelen richting wk blokarten dat in oktober in Oostende plaats vindt.
Weinig wind, maar droog weer, niet gemakkelijk dus, maar een perfecte training om bij te leren!

Geert had mijn kar al volledig opgesteld toen we aankwamen (ben ik niet verwend?) Het was weer een heel gewring om het droogpak aan te krijgen, net een condoom dat je over je hoofd moet trekken. Maar we klagen niet, maar goed dat ik dit pak heb!

Ik stond te popelen om te vetrekken. In eerste instantie ging het echt niet goed. Stilvallen en mezelf weer een stukje verder rijden om dan weer stil te vallen. “Dit komt niet goed” Dacht ik bij mezelf. Toen de anderen begonnen te rijden had ik een beeld en volgde hun weg. Van toen was ik vertrokken en kreeg ik er echt weer plezier in.

Het feit dat er weinig wind was was het een hele moeilijke training, echt zoeken hoe je het best kan rijden. Waaw, ik heb weer enorm bijgeleerd door met deze weersomstandigheden te trainen. Het ging beter en beter.

Vandaag reed ik voor het eerst met een computertje op mijn blokart. Zalig als je kan zien hoe snel je rijdt! Maar wat nog belangrijker is, er stond een afteller op en kon ik zien wanneer het tijd was om te starten.

We deden enkele wedstrijdjes. Waaw, wat een verschil met die computer. Vroeger was mijn techniek: “follow de Geert en ge zit goed”, nu kon ik zelf inschatten wanneer richting start te rijden. Wat een verschil!

Meestal reed ik bij de laatsten over de finish maar dat vond ik bijlange niet erg. Starten gaat al super goed! Soms kon ik zelfs bij de start heel wat mensen inhalen, super, niet?

Wat een heerlijk gevoel dat blokarten, gedreven worden door de wind op het strand. Net niet in het water rijden en soms de kick als je met één wiel van de grond gelift wordt.. Das genieten man!
Ze zeggen wel eens: “zo hond, zo baasje” dit klopte vandaag echt wel, we waren beiden modder Queens vandaag. Zenn van het spelen, ik van het opspattende natte zand.

Moe maar tevreden reden we weer richting Diest.

Mijn dag was nog niet afgelopen. Na 10 jaar had ik een reuni met mijn klasgenootjes van in de middelbare school. Super om iedereen nog eens terug te zien en herinneringen op te halen. Man, als ik de verhalen terug hoor. We waren eigenlijk toch wel varkens in die tijd. We hadden 1 jongen in de klas. Wat heeft die afgezien met die dames. Om u een voorbeeld te geven: Zijn veters aan mekaar geknoopt, maandverband op zijn rug geplakt,…. Wat hebben we gelachen!

Ieder onder ons had wat te vertellen. Wat een fijne avond.

Woensdag 28 juli 2010

Voor goed afscheid nemen van iemand die je lief hebt is moeilijk. Vandaag namen we met z’n allen afscheid van bomma. Familie en vrienden kwamen talrijk op waarvoor dank! Ik ben doodmoe van emotie.
Lieve bomma, je zit voor altijd in mijn hartje!

Dinsdag 27 juli 2010

Vandaag bracht ik een bezoek aan  het integratie kamp voor jongeren op het domein van  Nike. Schitterend om te zien! Valide jongeren samen met leeftijdsgenootjes met een beperking op kamp. Iedereen gelijk aan mekaar.

Vorig jaar was het thema leger, dit jaar circus technieken.
Slapen deden ze in grote legertenten (voor zover ze geslapen hadden).

Met afval van schoenen en ballonnen hadden ze jongleer ballen gemaakt. Wat is er leuker dan te ravotten op matten tijdens een vrij spel moment. Ja hoor, ze hadden het naar hun zin!

’s Middags ging de hele groep in de cafetaria van het bedrijf eten. De ambiance zat er in. Alvorens de buikjes gevuld werden met boterhammen een wave.

Namiddag werden de plannen noodgedwongen aangepast. De mensen die muziek zouden komen geven waren op spoed in het ziekenhuis met een voedsel vergiftiging en zijn dus nooit op het kamp geraakt. Ik hoop dat ze ondertussen aan de betere hand zijn.
Volksspelen was een goede vervanger, zo werden de jongeren voor heel even echte gokkers. Man, man, je had hen moeten zien met al dat geld in hun pollen.

Ring werpen, schijven spel, reuzen domino, reuzen vier op een rij, kaas met gaatjes,… puur fun!

Terwijl de jongeren nog druk bezig waren met gokken ging ik eens een kijkje nemen bij de mannen die een touwconstructie aan het maken waren over het water.

Blijkbaar kwam ik net op de goede moment aan. Ze hadden een proefpersoon nodig die het parcours deed. Ik sta altijd open voor een avontuur en ging meteen mee.

Een soort broekje van riemen moest ik aantrekken en werd met aan de touwen gemaakt. Ik vertrouwde de constructie van de mannen en begon aan het traject boven de vijver. Na wat aanpassingen bekregen we een top systeem en geraakte ik met gemak aan de overkant. In de helft van de terugweg waren de mannen aan het plagen. Voor de lol deed ik mee en liet me als een dode vis hangen. Bangelijk!

Ik had me kostelijk geamuseerd, bij deze was het parcours ingewijd en konden de jongeren aan dit avontuur beginnen. Ze hadden er duidelijk even veel plezier in!

Lieve vrijwilligers hadden zich ingezet en zorgden voor een heerlijke BBQ. 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik content was dat ik niet in zo’n koude tent moest overnachten maar in mijn lekker warm zacht beddeke kon gaan liggen.
 

Vrijdag 23 juli 2010

Ik  heb wat droevig nieuws te melden. Mijn lieve grootmoeder die bijna 96 jaar oud mocht worden is vorige nacht van ons heen gegaan.
Het was  een kranige dame met een hart van goud! Lieve bomma, ik zal jou missen!

Extra foto’s Classic Tessenderlo

(foto's Roger Convens)

Dinsdag 20 juli 2010

Vandaag had ik weer een afspraak in U.Z. Gasthuisberg om mijn pomp bij te tanken. Gelukkig was alles in orde en kan ik er weer voor 7 weken tegen.

Ik moet zo stilaan mijn materiaal bijeen zoeken voor mijn deelname aan de marathon van de Astromad triatlon dat op 11 september plaats vindt in Madrid. In mijn kelder lag al mijn reserve materiaal opgeborgen. Het bracht heel wat herinneringen naar boven. Op mijn helm kleefde nog steeds het nr. 0117. Het nummer waar een heel verhaal achter zit. Dit had mijn “Lucky” nummer moeten zijn. Ik zweer het u, die nummer gaat er voor geen geld van de wereld af!

Op dat moment kwam er weer een gek idee in me op: fotoshoot met Zenn.
Onmiddellijk op mijn commando sprong ze in mijn wheeler en bleef braaf zitten met de helm op haar kop. Ik lag dubbel van het lachen!

Maandag 19 juli 2010

Wat vliegt de tijd toch weer zo snel!
Ik heb weer een leuke dag achter de rug vol met onverwachte dingen, dat is dan meestal ook het leukste!

Vanmiddag stopten Anisha een beloftevolle wielrenster met haar vader bij me thuis en brachten me iets heels speciaals. Ik kreeg haar Belgisch kampioenen truitje, wat me nog meer pakte was dat er wielemie.be op gedrukt stond. Deze jonge dame haalt haar inspiratie uit mij, ik krijg er kippenvel van!

Lekker zwoel, warm weer, Wielemie weer dus, en had ik wel zin in een trainingske. Zenn stond te kijken aan het raam: “baasje ga je me nu echt alleen laten?”

Waaw, wat voelde het goed. Smalle wegen dwars door de  natuur, puur genieten! Pek van de wegen plakten aan mijn banden, zo warm was het, maar daar hou ik van. De warmte en dan die wind in je haar, zalig!
Ik wilde kost wat kost nog eens langs het Schulens meer rijden en mijn ijzeren willeke heeft  me er ook gebracht. Zalig! Op het water lagen kleine zeilbootjes te dobberen klaar voor de kinderen die gingen leren zeilen.
Ik kon blijven gaan, ik kon er niet genoeg van krijgen, maar besloot toch van terug te keren. Langs Zelem door de bos naar Schaffen en zo terug naar huis en zo had ik toch 26km in de armen zitten.

Donderdag 15 juli 2010

Het heftige weer van gisteren was het gespreksonderwerp dat bij iedereen leefde.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik best wel bang was.  Bloempotten van bovenburen vlogen stuk over mijn terras en spoelbakken begonnen akelig te brubbelen. Zenn was mijn troostpaal, ik had haar omarmd in de zetel “baasje is bang”. Telefonisch kon ik niemand bereiken, gsm masten lagen even uit. Ik was dan ook zeer blij toen de weergoden weer rust vonden.

Er was heel wat geroezemoes in de straat, vele sirenes klonken. Mensen waren het binnen gespoelde water aan het opdweilen. Afgebroken takken van bomen lagen overal in de straat. Plots zei mijn overbuur: “Is er iemand zijn tafel verloren?” Er was er blijkbaar één tot bij hem op het dakterras gevlogen.

Ik mag van geluk spreken, geen drup water in mijn huis en geen schade.

Woensdag 14 juli 2010

Mooi weer en  nog eens goed geslapen, ideaal om me nog eens aan een training wheelen te wagen .

Een goeie dikke laag zonnecrème om me te beschermen tegen de zon, zonnebrilleke op en oortjes van mijn mp3 speler in mijn oren, ik was klaar voor mijn rit.

Het was echt warm buiten, dus een goede voorbereiding voor de marathon van de Astromad triatlon van Madrid waar ik 11 september aan zal deelnemen.

Het was echt zalig genieten! Ik zocht rustige wegen op en volgde de pijlen van fietsroute netwerken. Ik was vaak moederziel alleen onderweg en ging er soms wel door mijn hoofd: “als ik hier iets aan de hand krijg….” Ik zou nog niet eens kunnen gezegd hebben waar ik zat. “Ja: ik heb lekke band en sta op de hoek van de straat van de 57” Gelukkig is mijn rit vlekkeloos velopen en was genieten enkel van tel.

Koeien lagen lui te grazen en paarden kwispelden vrolijk op en neer met hun staart en schrikten op toen ik hen passeerde. Ze liepen nog een stukje met me mee.

Toen ik thuis de garage weer binnen bolde had ik toch weer een rit van 35km achter de rug.

Zondag 11 juli 2010

(foto's volgen nog)
De kamer delen met 3 personen en drie honden. Met velen op één kamer slapen was ik al gewoon van in de tijd dat ik nog met de KSJ (Katholieke Snot Jung oh pardon Katholieke Studerende Jeugd) op kamp ging. Maar de kamer delen met 3 honden zag ik eerlijk gezegd eerst niet goed zitten. Wel, ik moet zeggen dat dit super meeviel! De hondjes lagen braaf naast hun baasje op een dekentje.

Ik was heel vaak wakker maar de nacht viel al bij al nog goed mee.
Van ’s morgens af aan is het hier genieten. Heerlijk ontbijt met koffiekoeken en een glas Dafalgan (= Cava) buiten onder de parasol. Schitterend gewoon! Ondanks deze pure verwennerij voelde ik me niet echt goed. De pijn kwam opzetten en draaide de hele tijd hierdoor. Véronique die van Koreaanse afsprong is stelde voor om me wat te masseren. Daar zeg ik niet nee tegen hoor! Man, man, wat deed dat deugd! Voor heel even ging het wat beter.

Een deel van de groep waagde zich nog eens aan een wandeling. Omdat ik het te warm vond en me ook niet goed voelde besloot ik om in het huis te blijven.

’s Middags trakteerde Véronique ons op een echte Koreaanse maaltijd. Ze kookte bij ons aan tafel, mooi om te zien. Ons eerste bordje dat werd voorgeschoteld was verry pikante. Blussen met heerlijke rijst en een soort pasta. Het was wel lekker, de twee andere gerechtjes met varkensvlees en spek maakten indruk.

De berg afwas werd zonder morren gedaan. De pijn kwam weer enorm opzetten en voelde dat ik stilaan weg zakte en ging op bed liggen. Ik werd super verzorgd. De hulphonden vereniging heet Hart Tegen Hart, zo’n mooie naam die ook past. Alle mensen en dieren die hier aanwezig  waren hadden een hart voor mekaar. Samen staan we sterk, samen kunnen we alles aan!

Ondertussen ben ik weer thuis en mis ik de elektronische vliegenvanger. Bij het schrijven van dit verslag word ik enorm geplaagd door ellendige vliegen.

Zaterdag 10 juli 2010

Zoals afgesproken vertrok ik deze ochtend richting Luxemburg een rit van 1u 45 min. Fijn dat er een gps bestaat om je (meestal) zorgen loos naar je bestemming te leiden. Er was weinig verkeer op de baan, de rit ging vlotjes en konden bovendien nog genieten van de mooi uitzichten onderweg.

In Leglise verbleven we in een vakantiehuis (http://www.lafournage.be/) kan je het je voorstellen? Acht hondjes met hun baasjes in één huis? Ik eerst ook niet hoor, maar het viel reuze mee! Zalig als je verblijf aangepast is voor personen met een beperking!

Voor het middagmaal gingen we allemaal samen (14 personen) aan een lange tafel zitten. Echt gezellig!

Voor de namiddag stond er een wandeling op het programma. Iedereen keek er naar uit om ondanks de warmte te genieten van de mooie natuur. Gerrit had op voorhand geïnformeerd bij de toeristische dienst voor een rolstoel vriendelijke wandeltocht. Deze zou perfect toegankelijk moeten zijn.
Ja watte, alles behalve toegankelijk ja! Hubbel de bubbel schudden voor gebruik. Het was meer een route van: “zo kom je het snelst vast te zitten met de rolstoel”. Het was zweten voor de rollers onder ons, maar nog meer zweten voor de lopers in het gezelschap die heel wat duw, trek en sleurwerk moesten leveren om ons hier uit te krijgen
Bij deze werd onze wandeling serieus ingekort en genoten we van een gezellig terrasje onder de boom.
Dit avontuur zullen we niet gauw vergeten!

Op onze verblijfsbasis La Fournage fristen we ons wat op en na een gezellige babbel werd er in gang geschoten met de voorbereidingen van onze BBQ van vanavond. Vrouwen hielden zich bezig met het voorbereiden van de groenten terwijl de mannen het vuur van de BBQ aanmaakten.

De honden speelden met mekaar en kwamen op tijd en stond een knuffel halen bij hun baasje. Als er iemand iets liet vallen, gewoon het commande cherge apport, gegarandeerd dat één van de hondjes het voor je opraapte. Wat een luxe. Geen gevecht voor voedsel, rustig afwachten tot het zijn of haar beurt was om te eten. Schitterend toch!

Op zo’n zwoele zomer avond smaakt er niets beter dan een lekker fris glas Sangria als aperitief. De BBQ was over heerlijk, iedereen had het naar zijn zin en was volop aan het genieten!
Terwijl de heerlijke geuren van het vlees op de BBQ ons reukorgaan de kost gaf knetterden de muggen en vliegen in de elektronische vliegenvanger (misschien in sommige landen een lekkernij zo geroosterde insecten, maar ik waag me er toch liever niet aan)

Iedereen was gezellig aan het genieten tot we plots ontdekten dat Berner Senne hond Noah spoorloos was. “Noah, Nooooooooooooah, geen Noah te zien. Binnen niet, buiten niet. Lichte paniek bij de baasjes en de rest van onze groep werd er ook stil van. Iedereen was in rep en roer om Noah te vinden. Ik kreeg er echt rillingen van.
Plots kwam mister Noah op zijn duizendste gemakjes uit de bosjes weer naar binnen gewandeld.
Iedereen was opgelucht en had de avond een verhaal.
We konden nog lang genieten van onze avond op het terras en kregen in de verte een showspel van bliksemflitsen.

Vrijdag 9 juli 2010

Normaal zou ik in de late namiddag op weekend vertrekken met de hulphonden en hun baasje van Hart Tegen Hart. Mijn gezondheidstoestand van de laatste weken bracht me in grote twijfel of ik wel zou meegaan. De hele dag vocht ik met mezelf de twijfel was groot.

Ik ben een echte gelukzak met al die goede zielen rondom mij. Papa brengt me morgen vroeg speciaal naar Leglise en hoef ik maar 1 overnachting te doen wat minder zwaar is.

Bij deze waren al mijn zorgen van de baan en kon ik weer genieten van mijn dag.

In het zwembad van de Halve Maan vond ik verkoeling en kon ik me kostelijk amuseren met “mensjes kijken”. Zo zie je heel wat rare dingen hoor.

Als afsluiter van de avond wandelde ik nog even met Zenn over Diest kermis.

Dinsdag 6 juli 2010

Ik heb geslapen als een roosje, maar toch voel ik me vandaag hetzelfde als gisteren. Ik bol er precies zo was bij als een halve gedrogeerde. Moet je kunnen als je niets neemt.

Deze namiddag werden Zenn en ik verwacht op het kasteel van Meerlaar voor een fotoshoot voor het goede doel.
Een hele tijd geleden nam finaliste miss style Belgium Melissa Cardaci contact met me op met de vraag of ik niet mee wilde werken aan een fotoshoot. Ze zocht BV’s met hun huisdier om er later een kalender van te kunnen maken. Deze zullen na de persvoorstelling op 18 augustus verkocht worden t.v.v. blindengeleide honden. Een mooi doel, een mooie opdracht waar we dan ook met plezier aan mee werkten.

Vele BV’s zakten naar Laakdal af voor hun plaatje in de kalender. Ken je het programma superhond nog? Het duo Max en Heidi kan je je vast nog herinneren. Max is ondertussen overleden, maar Heidi was aanwezig met haar geweldige tong uitstekende Roosje. Maar ook oa winnares sterren op de dansvloer Martine en Piet Den Boer.
Voor de shoot moest ik nog even langs de visagist die een echte vamp van me maakte. In de kelder van het kasteel hing een prachtig rood kleed voor me klaar om aan te trekken. Kleedjes doe ik normaal nooit aan. Speciaal moment dus.

Ik was klaar voor de fotoshoot en vlogen we er meteen in. Frans de fotograaf van dienst vloog er meteen in en leefde zich volledig uit met zijn fototoestel. Waaw, wat een prachtige foto’s! Ik kan haast niet wachten op het resultaat!

Frans is ook een natuurfotograaf, ik zag prachtige foto’s van hem, hij heeft ook een website www.fransvanbauwel.be. (De foto's die u op de website ziet zijn niet van Frans) Melissa kan u een steuntje in de rug geven door voor haar te stemmen op www.missitems.be. Met al die inzet verdient ze deze titel dubbel en dik!

Dit was alvast een voorsmaakje, ik hou u op de hoogte wanneer deze veel belovende kalenders klaar voor verkoop zijn!

Maandag 5 juli 2010

Toen ik vanmorgen opstond zag het er niet goed uit. Ik voelde me rot slecht. Het was net alsof ik geen oog toe gedaan had. Het was echt wel balen, waarom nu vandaag! Net als ik ga deelnemen aan The Classic run in Tessenderlo. Ik had zo uitgekeken naar deze wedstrijd.

Kost wat kost wilde ik deelnemen en deed er alles aan om me beter te voelen. Rusten, energiedrankjes drinken, pasta eten. Niks tekort, ik bleef draaien en me rot voelen.

Ik bolde met mijn wheeler naar de kiné, het voelde niet echt goed aan. Op mijn terugweg begon hrt ook nog eens te regenen. Als de hoepels nat zijn heb je totaal geen grip meer. Schuif schuif dus. De regen die nu viel kon er tijdens de wedstrijd toch al niet meer uitvallen. Zo bekijken we alles langs de goede kant.

Een ander mens in deze situatie annuleert zijn wedstrijd en gaat in bed liggen. Ikke nie zu! Keikop dat ik ben. Nog liever dood vallen dan opgeven. Met het gedacht van: “wie weet dat het misschien beter gaat als ik daar in volle actie ben.”

Mijn ouders pikten me op en reden richting Tessenderlo. Aan de inschrijving kreeg ik het nr 116. Ik was niet de enige deelnemende rolstoelatleet. Jurn waagde zich aan de 4km en dit met zijn gewone dagdagelijkse rolstoel. Petje af hoor!

Een massa atleten warmden zich op voor de 10km run. Goed bij tijd bolde ik richting start. Man, man wat een volk. Ik had moeite om vooraan te geraken.

Toppers waren nog wat aan het inlopen. Ik zette me klaar voor de start. De speaker van dienst was dezelfde goede ziel van in Geel die van zijn moto sprong om me door het mulle zand te duwen.
Iedereen stond klaar voor de start die een minuutje uitgesteld werd omdat topper Veerle Dase vast zat in het verkeer. Ik had echt met haar te doen. Voor haar zal het wel vollenbak stressen geweest zijn.

Lopers hadden hun vingers klaar om hun hartslagmeter op te duwen en ik had mijn handen stevig op mijn hoepels klaar voor de start.

Bang, daar klonk het startschot 1300 lopers begonnen aan hun 10km strijd. Ik moet eerst op gang geraken met als gevolg dat een hele hoop atleten me voorbij staken, maar niet voor lang. Ik schreeuwde “pas op, pas ooooooooooooooooppppp!!!!!!!” ik krijste op de duur, ze waren zo gefocust op hun wedstrijd dat ze nog niet hoorden. Overal in de straten een massa supporters. “Allé Wielemie!!” Wat een geweldig gevoel! Hoe graag ik het ook gewild had, ik voelde me nog steeds niet goed. Na 4 km dacht ik even: “Mie waar ben je aan begonnen” Maar dan hoor je al die mensen je toejuichen en blijf je doorzetten.

2 Maal liep het parcours door een feestzaal waar een orkest aan het spelen was. Wat een sfeer!
In de tweede ronde was het bij het beklimmen van een lange berg knokken geblazen. Vele lopers haalden me in. Ik riep hen achterna: “tot in de berg af he!” En zo was het ook, tegen 28km/u knalde ik de berg weer af.

Veerle Dejaeghere en ik waren aan mekaar gewaagd. We moedigden mekaar aan, super gewoon!

Ik reed de piste op, de finish was in zicht, maar eerst nog afgeremd worden door het grasveld waar we door moesten. Met een tijd van 36 minuten reed ik als tweede vrouw over de finish.

Zenn was weer dolgelukkig om me weer te zien.

Na het wedstrijd gebeuren trok ik Looi city nog even in om nog na te kunnen genieten van mijn prestatie. Mannekes, wat een volk. Zo zie je dat Tessenderlo echt leeft!

Op terugweg naar huis reed een dronken bestuurder voor ons. Hij reed zigzag over de 2 baanvakken. Meerdere malen dachten we dat hij ergens tegenaan zou rijden, telkens schoot hij net op tijd weer wakker. Waar haalde hij het in godsnaam toch in zijn hoofd om in deze toestand nog met de wagen te rijden!

Zaterdag 3 juli 2010

Ik heb wat last van de warmte het voelt net aan of ik dag en nacht aan het slaapwandelen ben. Mijn geest is verre van bij de pinken. Ik zweef maar wat rond maar voel me echt niet goed. Er is  niet genoeg zuurstof in de lucht, hierdoor heb ik soms echt moeite met mijn ademhaling.

Een regenbui gaf net een sauna effect (opgieten van water) Ik hoop dat het morgen weer wat beter gaat zodat ik me voor 100% kan focussen op The Classic Run maandag in Tessenderlo!

Vrijdag 2 juli 2010

Het project Wheels For Kenia klinkt u waarschijnlijk nog bekend in de oren. Dankzij de steun van Nike en Sporta To Walk Again konden maanden geleden 2 containers hulpmiddelen (rolstoelen, krukken, looprekjes,….) naar hun eindbestemming Kenia vertrekken.

Gisteren kreeg ik een goed nieuws e-mail waarin stond dat de containers aangekomen waren. Ik werd er even emo van.
Dreams come true! Mensen met een beperking kunnen nu dankzij de gulle schenkers een nieuw leven beginnen.

Op de foto zie je Brian die in de oude rolstoel van Niels zit. Dit was de eerste stap naar dit wonder mooie project.
Wordt vervolgd!

Het was abnormaal warm vandaag. Ik zocht afkoeling in het openlucht zwembad van Diest. Amai, wat een volk! Bakken en bradende mensen op het strand en véél volk in het water. Wat deed dat deugd!

De hoge springplank van 3m en de lage hadden succes. De ene sprong er af met de neus toe genepen, de andere doken eraf. Soms kregen we ook een show van mensen die zich aan anderhalve salto waagden. Als er iemand ongelukkig op zijn buik viel klok er over het hele zwembad in koor een oeeeeeehhhh of een aaahhhhh.