 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Woensdag 26 oktober 2011 Deze voormiddag pikte papa me op met mijn hele hebben en houden en reden we richting vlieghaven in Zaventem. De grote doos met mijn wheeler in en mijn koffer konden we gemakkelijk vervoeren met de karretjes. De controle verliep vlot, men was erg vriendelijk. De wachttijd ging snel voorbij. Zenn en ik mochten als eersten het vliegtuig op en mocht al onmiddellijk op de eerste rij aan het raam plaats nemen wat voor mij erg gemakkelijk was, nu moest er geen smal stoeltje om me naar mijn plaats te brengen niet nodig en voelde ik me voor deze keer niet “gehandicapt”! Bij het opstijgen leefde ik me weer uit met mijn fototoestel om het lappen tapijt te fotograferen
Ik moet eerlijk bekennen dat het in de rolstoel zitten en een vergezeld worden door een hulphond ook wel zijn positieve kantjes heeft. Ik zat nu in de eerste klasse zone en kreeg na vertrek ook een glaasje “dafalgan” (=cava) Tegenwoordig worden de veiligheidsmaatregelen op een grappige manier weergegeven. Op een tv scherm verschenen Megamindy en Bumba en andere personages die op een ludieke manier de veiligheidsvoorschriften naar voor brachten. Slim gezien, wie kijkt er immers tegenwoordig nog op als de stewards weer maar eens staan te zwaaien met hun gordel in de lucht! Naast me zat een blinde Franstalige man, hij was weg van Zenn.
Gedurende de vlucht dommelde ik in slaap waardoor de tijd snel voorbij ging. Toen ik weer wakker werd kroop Zenn op mijn schoot meteen viel ook zij in een diepe slaap, zalig om te zien
Boven de wolken lijkt het net of je boven een sneeuwtapijt hangt. Toen we langzaam daalden werd de zee meer en meer zichtbaar.
In de verte waren de kleine stipjes van de Canarische eilanden te zien, zo mooi! Je kan zeggen wat je wil, maar de landing is en blijft hier een spannend moment! We hadden een mooie landing, ik had als het ware een gevoel van thuis te komen. 26° mmmm, i like it! Ik werd erg warm onthaald op mijn verblijfplaats Nautilus. Het was als het ware thuis komen in dit aangepast paradijs voor rollers
’s Avonds bolde ik nog even het dorp in en kwam er Belgen tegen, we raakten aan de praat en mocht hen vergezellen voor het avondmaal, altijd fijn om nieuwe mensen te leren kennen.
In het appartement pakte ik mijn wheeler uit de doos en schroefde hem weer in mekaar. Donderdag 27 oktober 2011 Ik heb heerlijk geslapen als een roos! Marcella van het Nautilus complex legde me in de watten met een heerlijk ontbijt. In België zamelen we dopjes van drankflessen in tvv de hulphondjes, hier in Nautilus zamelt men ook dopjes in voor het goede doel, geweldig!
Een ochtend wandeling was heerlijk! In de late voormiddag arriveerden mijn ouders, zus en haar vriend. Ze hadden een goede vlucht achter de rug. Terwijl zij hun koffers uitpakten knutselde ik mijn wheeler weer in mekaar. Een wandeling langs de kust was heerlijk, ons Zenn leefde zich uit!
Vrijdag 28 oktober 2011 Vanmorgen was ik al erg vroeg wakker. Om 6u ’s ochtends lag ik al klaar wakker in bed. Samen met papa wandelde ik naar de winkel om brood te kopen voor het ontbijt. Na het ontbijt beslisten mijn ouders en ik om eens een wandeling naar Puerto Del Carmen 5km verderop te doen. Een dikke laag zonnecrème moest me beschermen tegen de Lanzarotse zonnestralen. Vele herinneringen kwamen weer naar boven. Ook de fitnes toestellen langs het wandelpad stonden er nog steeds. Terwijl papa op een soort moonwalker aan het showen stond Zenn al jonkelend en kwispelend ongedurig toe te kijken, echt een grappig zicht.
Onderweg was het genieten geblazen van de mooie uitzichten.
Nu we toch in Puerto Del Carmen waren bezochten we mijn volgende verblijfplaats Fariones Playa. Eens terug in huize Nautilus nam ik de tijd om te rusten en te genieten. Het vallen van de avond blijft hier even prachtig!
Zaterdag 29 oktober 2011 ’s Ochtends voor dag en douw op pad gaan er bestaat toch niets heerlijkers!
Zondag 30 oktober 2011 Muisstil vertrok ik met Zenn voor een ochtendwandeling met Zenn naar de winkel voor een brood. Zenn leefde zich weer volledig uit.
Onderweg kwam ik Bert tegen. Wat leuk om oude bekenden uit België tegen te komen zonder iets af te spreken. Na het ontbijt reden we met zijn allen richting Teguise markt. Vele mensen liepen door de gezellige straten met de vele marktkraampjes. Het was soms irritant hoe opdringerig de marktkramers je kwamen aanklampen.
Plots hoorde ik een bekende stem die “dag Mie” zei. Het was mijn triatlon en achternaam genootje Alain Vervoort die samen met zijn vriendin ook in Lanzarote verbleef. Wat was ik blij hem nog eens te zien, Het was super lang geleden. De herinneringen kwamen zo weer boven dat hij tijdens de Zwin triatlon me voor zwom en begeleidde met de fiets.
Onderweg naar de wagen wist ik eerst niet wat ik zag. Een mindervalide man had 3 witte hondjes mee op zijn scooter zitten. Zijn wagen stond naast de onze geparkeerd. Hij had veel show bij toen hij met zijn liftje met zijn gigantisch vuile sokken de camionette in reed. Hij gaf blijkbaar met zijn scooter een beetje te veel gas en knalde volle vaart tegen de passagierszetel. Ik kan er niet aan doen, maar toen lag ik echt wel dubbel van het lachen!
We zetten onze toch verder met de wagen richting Caletta de Famara, het Mekka voor de surfers.
In een klein restaurantje namen we de tijd om iets te nuttigen alvorens we onze rit verder zetten. Aan het strand was het puur genieten van het schitterende zicht. Pieter besloot zich ook te wagen aan een surf ervaring op Famara en huurde een surfplank. Terwijl hij zich uitleefde in het water genoten wij van de zon.
Pieter had enorm veel surfgenot gehad.
Al heel vroeg wakker en een dagje in de buitenlucht, verschillende factoren waardoor ik tegen het vallen van de avond doodmoe werd. Maandag 31 oktober 2011 Het is haloween en dat is hier duidelijk te merken in Lanzarote. Op straat passeer je soms kleine vampieren en andere spooky toestanden, zelfs een Zorro hond. Minder wind en een stralende zon, ideaal om te wheelen en te fietsen. We besloten dan ook om een ritje te doen. Mijn ouders, zus en haar vriend huurden een fiets bij de Flinstone bike wat verderop waar mijn oude handbike ook staat om uit te lenen. Echt leuk om mijn bike vol mooie herinneringen daar te zien staan. Er lag een map in met foto’s van mij op en de tekst : “Marieke Vervoort: simply the best!” Fantastisch! Ik was zeer vereerd. Als ieder zijn fiets had gingen we op pad en besloten we naar de haven van Puerto Calero te rijden. We moesten enkele beklimmingen trotseren die niet van de poes waren maar werden beloond met adem benemende zichten. Plots waren we papa kwijt. Goele riep: “wacht even, papa is zijn pedaal kwijt!” We schoten in onze lach en waren ons al vanalles aan het voorstellen. Met pedaal in zijn broekzak kwam hij afgebold al hangend aan Pieter zijn fiets, schitterend!
Op de top van de helling dronken we iets in een taverne met een mooi uitzicht.
Nu konden we aan onze afdaling naar haven Puerto Calero beginnen. Papa weliswaar met één pedaal in de hand naar beneden reed.
Op het laatste stukje richting haven ging de weg zo steil naar beneden dat ik begon te slippen met mijn wheeler. Ik was echt bang. Met wat hulp geraakte ik uiteindelijk toch veilig beneden. Pieter en papa hadden ondertussen een fietsenmaker gevonden die de pedaal van papa’s fiets gelukkig weer kon repareren. Een ijs smaakte geweldig met zich op de mooie haven.
Nu onze batterijen weer wat opgeladen waren konden we weer aan onze beklimming beginnen richting thuishaven Nautilus in Matagorda. Het eerste stuk was echt niet van de poes. Met blote handen duwde ik tegen mijn wielen en zo lukte het. Als het zwaarste stuk achter de rug was kon ik mijn handschoenen weer aantrekken en normaal verder bollen door op de hoepels te kloppen. Het waren lange beklimmingen, maar stond van mezelf verwonderd hoe goed het ging!
In ons bungalowtje stond Zenn ons al ongeduldig kwispelend op te wachten. Wat was ze blij dat we terug waren! We hadden met deze tocht toch wel bijna 25km in de armen en de benen Ik plofte me neer aan het zwembad en genoot van de rust. ’s Avonds ging ik met mijn ouders shoppen in hoofdstad ArrecifeDinsdag 1 november 2O11 De fietsen moesten pas om half elf weer ingeleverd worden bij Flinstone bike en besloten we er nog gebruik van te maken. Nu reden we de andere kant op naar Playa Honda de hele weg langs de kust.Op onze linker kant lag de vlieghaven waar elke dag heel wat toekomende en vertrekkende vliegtuigen te zien zijn. Vandaag was het blijkbaar een rustige dag. Met wind op kop arriveerden we in Playa Honda waar we Carmen en Leda tegen kwamen.
Fietsen moesten pas om half elf binnen zijn dus nog gebruik maken Met wind in de rug was het vlotjes weer naar Casa Nautilus bollen. Ik smeerde een dikke laag zonnecrème en plofte me neer aan het zwembad en dommelde zalig in slaap. In eerste instantie had ik wat bang van het koude water maar zette me er toch over en name een frisse duik. Eénmaal in het water wad het zalig! Ik had het zwembad haast voor mij alleen, ideaal om wat baantjes te trekken.
’s Avonds genoten we van een overheerlijke paella.
Woensdag 2 november 2011 Met mijn wheeler reed ik deze ochtend naar het Fariones complex waar ik vanaf morgen zal verblijven. In plaats van te trainen met wheelen leek het er meer op dat ik de reuzen slalom aan het doen was tussen de toeristen door. Man, man, niet gewoon! Oversteken naar de andere kant zonder te kijken, fietsers die zigzag rijden. Ik werd super vriendelijk onthaald door het Fariones team bij mijn komst. Na onze babbel trok ik weer al slalommen richting Nautilus in Matagorda. We besloten naar het museum van César Manrique te gaan. Hij was een architect en kunstenaar die zijn huis bouwde in de lavastenen. Onderweg hierheen kregen onze ogen de kost met prachtige zichten
Het huis van César Manrique is drie verdiepingen diep. Smalle gangetjes en trappen in de lavarotsen brengen je naar verschillende zitplaatsen en een prachtige binnencour met een watervalletje en een heel smal bruggetje over het water waar mijn rolstoel maar nipt tussen paste. Op verschillende plaatsen stonden prachtige kunstwerken die hij gemaakt had.
Het is al voor de tweede keer dat ik dit museum bezoek maar het blijft nog steeds een even grote indruk nalaten! Je ziet niet elke dag lavarotsen aan de binnenkant van een raam uitkomen en in het midden van een zitkamer pal door het plafond als verlichting een palmboom. Schitterend!
Na deze prachtige indrukken opgedaan te hebben trokken we door naar het noorden van het eiland . We beklommen de befaamde Haria. Het was net alsof we met de wagen in de wolken klommen. Adembenemende zichten waar we van genoten!
We reden naar het noorden van het eiland waar de natuur weer heel anders werd, het was hier ook een heel stuk frisser.
Een weg met smalle scherpe bochten bracht ons naar het dorpje Haria waar we de tid namen om een hapje te eten. Onze kaatste halte van de rit was in Costa Teguise het Sands Beach resort waar ik binnenkort ook zal verblijven en de marathon zal doorgaan op 4 december.
Donderdag 3 november 2011 Wat vliegt de tijd hier in Lanzarote toch snel voorbij. Het wordt al tijd om mijn koffers te pakken om naar mijn volgende verblijf te vertrekken. Deze ochtend was het erg bewolken en dreigde het te regenen, maar geen nood, het slechte weer wordt hier letterlijk verdreven met de wind. Tijdens onze wandeltocht klaarde het helemaal op en was er een prachtige regenboog te zien. In de vroege avond bracht papa me naar mijn volgende verblijfplaats Grupo Fariones Playas. Wat geweldig is, is dat ik dezelfde kamer toegewezen kreeg als in mei. Voor Zenn en mij was het als het ware dus een beetje thuiskomen op de nr 137.
Ik had rustig de tijd om uit te pakken vooraleer mijn familie arriveerde om een kijkje te komen nemen. Toen ik na het avondmaal aan dit verslag begon te schrijven hoorde ik op het terras het ruisen van de zee. Zaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaalig!!!!!!! Zaterdag 5 november 2011 Mijn bandjes van de rolstoel zullen goed afgesleten zijn als ik weer thuis kom van mijn Lanzarote verhaal. Na mijn wandeling van gisteren denk ik dat ik thuis kwam met een kleine 15km in de armen. ’s Ochtends bolde ik van thuisbasis Fariones richting Nautilus in Mattagorda waar mijn familie nog steeds verbleef en had 5km wind op kop, dat was stoempen gablazen. Mijn zus en haar vriend besloten te gaan surfen op Famara. Ik zou er totaal vast zitten op het strand en ging ik met mijn ouders op wandeltocht richting Arrecife. De vlieghaven passeren langs de kust is een hele attractie! De landende en opstijgende vliegtuigen zien gaf menige kippenvel momenten. Vele toeristen zaten met hun fototoestel in de aanslag om dit te fotograferen. De vliegtuigen die opstegen kon ik een beetje vergelijken met een katapult waarmee ze in de lucht geschoten werden, zo indrukwekkend op zo’n korte afstand de lucht ingaan! Op onze terugweg dronken we iets aan het water waar bootjes lagen. Ik heb mezelf vervloekt dat ik geen fototoestel bij had gisteren. Deze middag nam ik afscheid van mijn ouders, zus en haar vriend. Krokodillentranen rolden over mijn wangen moet ik toch eerlijk bekennen. Het geeft een raar gevoel “alleen” achter te blijven te weten dat ik hier helemaal niet alleen ben en al vele vrienden hier heb.
Nadat ik hen uitgezwaaid had werd ik warm opgevangen door het Ierse koppel dat telkens ik hier in Nautilus verblijf er ook is. Het was vandaag weer erg warm in de zon, bij tijden moest ik echt in de schaduw zitten om weer verkoeling te zoeken. Toen het warmste van de dag gepasseerd was vertrok ik met Zenn weer voor onze 5km lange wandeling tot thuishaven Fariones. Op mijn weg is er een stukje met vele palmbomen wat me enorm hard aan Hawaii doet denken.
Ik had de hele weg wind in de rug en was ik al snel terug “thuis”. Zondag 6 november Een mens kan tegenwoordig toch niet meer zonder gsm. Sinds een paar dagen geleden werkt mijn sim-kaart niet meer en ben ik dud telefonisch niet meer te bereiken ben, maar dat betekent ook dat ik niemand kan bereiken en moet ik eerlijk bekennen dat ik me niet echt veilig meer voel. Wat als ik onderweg platte band krijg of zo? Ik kan niemand bereiken om hulp te vragen. Ik besloot naar het winkelcentrum te bollen gelegen op en super steile berg om mijn gsm probleem op te lossen. Vanaf nu ben ik een echte Lanzarotse, ik heb een Spaans telefoonnummer! Namiddag zwom ik wat baantjes onder een stralende zon en viel in een diepe slaap op de strandstoel.
Maandag 7 november 2011 Na een heerlijk ontbijt vanmorgen maakte ik me klaar voor een training. Ik smeerde me in met een dikke vettige laag zonnecrème en daarover op de armen nog eens de BESéT sportmassage crème. Ja mannekes, hoe vettiger, hoe prettiger bij wijze van spreken. Ik pakte mijn materiaal en ging naar de receptie waar mijn wheeler staat. Nadat ik mijn banden opgepompt had wrong ik mezelf in het smalle zitje van mijn wheeler Ik deed mijn handschoenen aan en trok op avontuur. Het was echt stoempen geblazen tegen de wind in! Op mijn weg was het super genieten van de uitzichten. De terugweg richting casa Fariones Playas ging een heel stuk makkelijker. Waar ik wind opwaarts 17km/u reed, reed ik nu 27 km/u wat vlindertjes met zich mee brengt Toen ik weer aan mijn verblijf was had ik 26km in de armen. Ons Zenn stond me weer al kwispelend op te wachten. Een bad deed enorm deugd, telkens ik hier in bad ga komt er iemand gluren. Het is enorm lachwekkend hoe Zenn telkens over de badrand komt gluren.
Ik trok naar het zwembad waar ik een leuke babbel had met de obers en de knappe redder Juan. Dinsdag 8 november 2011 Deze ochtend was de lucht overtrokken. Ideaal om een wandeling te doen met Zenn. Ik wandelde met haar tot aan Nautilus om er nog eens dag te zeggen. Onderweg kwam de zon erdoor en werd het super warm. Toen we weer terug waren hadden we toch weer een wandeling van 10km achter de rug. In de late namiddag trok ik met Zenn naar zee waar ik een plaatsje gevonden heb zodat ik zonder hulp op het strand kan liggen. Zaaaaaaaaaaaaaaaalig! De wolkjes in de lucht waren net kunstwerken, prachtig om te zien!
Deze avond wandelde ik nog even rond door de straten langs de kust en raakte aan de babbel met een kunstenares die een prachtige schets tekening aan het maken was. Ze vertelde me haar droevige verlies van haar dochter vorig jaar dat ze nog steeds niet verwerkt had.µ
Woensdag 9 november 2011 Ik heb alweer heerlijk geslapen, thuis slaap ik meestal maar een uur of vier in totaal, hier in Lanzarote ga ‘k omstreeks 23u slapen en wordt 8 a 9 uur later weer waker, fantastisch gewoon! Heerlijk als je een stralende zon ziet bij het openen van de gordijnen! Na een lekker ontbijt smeerde ik een dikke laag zonnecrème en maakte me klaar om me nog eens aan een training te wagen. Het was zalig rijden, het ging super goed. Aan de vlieghaven zag ik weer vlak voor mijn neus de vliegtuigen opstijgen en landen. Het doet je wel iets als je vlak naast je een vliegtuig ziet landen. Zo kort bij dat je de rook van de wielen kan zien bij het landen. Ons Zenn was super blij dat ze me terug zag. Namiddag trok ik naar het strand en dommelde ik wat in en werd wakker van de hitte. Ik snap eigenlijk niet hoe sommige mensen hier van ’s morgens tot ’s avonds in de zon kunnen bakken. Niets voor mij. Na het avondmaal heb ik hier lekker even de wet overtreden. Ik ben namelijk met Zenn naar het strand gegaan en heb ze zichzelf volledig laten uitleven in het zand. Als een gek croste ze over het strand en maakte knor geluidjes van geluk. Een beestje heeft het nodig om zich tijdig uit te leven. Loslopende honden zijn hier verboden en politie kijkt nauwlettend toe. Terwijl Zenn zich volledig uitleefde genoot ik van het relaxte geluid van het ruisen van de zee. Donderdag 10 november 2011 Alweer een wondermooie dag op het zonnige eiland. Ik besloot na mijn zware training van gisteren een dagje rust te nemen en trok naar het strand. De zon op mijn gezicht was heerlijk. Op zee was er ook heel wat beweging van zeilboten en een speedboot met een banaan achter waar mensen op zaten.
Toen ik het zwembad passeerde om te checken of alles met Zenn ok was zag ik een man die met zijn roofvogel paradeerde. Toen ik hem vroeg of ik een foto mocht maken haalde hij een harnasje tevoorschijn en deed het om het hoofd van het beestje. Mijn eerste gedacht was: “waarom doet hij dat nu?” Maar toen hij de handschoen met de vogel aan mij doorgaf wist ik waarom. Het is zo eens iets anders dan een kanariepietje he J
’s Avonds ging ik op pad met mijn Ierse buren en zochten de oudere kant van Puerto Del Carmen op. Zo mooi en heel wat rustiger van sfeer. We zagen een restaurant met een barbecue aan de buitenkant. De kok maakte soms grote vlammen in het vuur wat indruk maakte.
Nergens smaakt een sangria beter dan op Spaans grondgebied! Mmmmm heerlijk! De maaltijd was om duimen en vingers af te likken, heerlijk!! Het 18 maanden oude dochtertje van wilde kost wat kost naar de minidisco. Met zijn allen er heen! Echt koddig om de kleinsten op de dansvloer zich volledig te zien geven, anderen waren dan weer erg verlegen.
Bedtijd voor de kinderen maar wij konden gezellig napraten op het terras. Vrijdag 11 november 2011 Op deze dag ter herinnering van de wapenstilstand is hier in Lanzarote niets te merken. De hele dag heb ik last gehad van een pijnlijke rug. Zou het aan het weer gelegen hebben? Het is de hele dag bewolkt geweest. Vanavond ging ik naar de acrobatische show kijken het was echt wel een indrukwekkend showspel!
Ons Zenn keek zelfs echt geïnteresseerd toe vanuit mijn rolstoel.
Zaterdag 12 november 2011 Ik heb een dag vol sportieve bezigheden achter de rug. Deze grupo Fariones waar ik momenteel verblijf beschikt over een heus sportcentrum waar inwoners van hier zich volledig kunnen uitleven. Er waren mensen aan het werk die ik meteen herinnerde van mijn vorig verblijf hier. De fitnes ruimte lokte me naar binnen en begon meteen mijn oefeningen te doen. Het had me blijkbaar energie toegevoerd om me nog meer te doen snakken naar sport en schoot mijn zwemkledij aan. Terwijl ik baantjes aan het zwemmen was keek Zenn nauwlettend toe van “wat is ze nu weer aan het doen?”
Vandaag was het eerder een bewolkte dag maar toch heerlijk van temperatuur alhoewel het toch maar frisjes was toen ik uit het water kwam. Nadat ik zelf goed gerust had was het hoog tijd dat ik met Zenn eens op pad ging het beestje heeft altijd maar moeten toekijken terwijl ik druk bezig was, nu was het haar beurt om de pootjes eens uit te strekken. Deze keer bolde ik eens de andere kant op en heb spijt dat ik dit nog niet eerder gedaan had. Zondag 13 november 2011 Alweer een wondermooie dag hier in Lanzarote! Ik besloot na het ontbijt te relaxen op het strand. Het werd super warm, ons Zenn lag op dar moment bij me. Ik snakte naar de zee en Zenn kon ook best wat verkoeling gebruiken vooraleer ik haar terug naar de kamer zou brengen. Ik had er niets beter op gevonden dan op armkracht op mijn achterwerk mezelf naar de zee te slepen. Ons Zenn amuseerde zich en ik genoot er dubbel en dik van dat ik dit punt bereikt had tot een “kakker” van een Engelsman tegen mij uitvloog. Onbeleefd en onwetend riep hij tegen me: “dogs are not alloud at the beach! Go back to your place!” Mijn uitleg dat Zenn een hulphond is was voor hem van geen tel. Ik moest volgens hem terug naar mijn plaats. Ik negeerde hem en zei stilletjes “fuck you!” En bleef gewoon zitten. In de late namiddag ging ik weer terug naar mijn appartement en maakte me klaar voor een training. Ik bevestigde mijn camelbag met sportdrank voor onderweg, deed mijn wheeler handschoenen aan en ik kon aan mijn training beginnen. Van in het begin tot het einde ging het zalig goed, puur genieten dus! Maandag 14 november 2011 Tijdens mijn training op de Fariones fitnes zag ik een triatleet die ik in mei op de triatlon al ontmoet had. Hij gaf zich volledig in de fitnes. Terwijl ik me volledig gaf met de gewichten lag Zenn rustig te korren, grappip om te zien!
Na mijn training besloot ik te genieten van mij welverdiende rust op het strand. Ik had mezelf nog maar net geïnstalleerd op mijn handdoek, begon het toch wel niet te regenen zeker en vluchtte ik naar binnen. Misschien kwam het goed uit, ik moest mijn koffers toch pakken, morgen vertrek ik immers terug naar casa Nautilus ’s Avonds had ik een date met een Engels koppel, het werd een supe gezellige avond! Dinsdag 15 november 2011 De tijd vliegt hier veel te snel voorbij! Na een overheerlijk Fariones ontbijt met een glas dafalgan (cava) maakte ik me klaar voor mijn vertrek naar Nautilus vijf km verderop in Matagorda. Het leek alsof ik lood in mijn koffers gestoken had, zo zwaar! Leda die het Nautilus verblijf leidt kwam zelf met een man mijn spullen oppikken. Samen met Zenn bolde ik met mijn wheeler naar Matagorda. Ons Zenn croste naast me op, ze leefde zich volledig uit, fijn om te zien! In Nautilus werd ik met open armen onthaald, heerlijk! ’s Middags kreeg ik bezoek van Marcella, dat is de lieve dame die hier voor het ontbijt zorgt. Ze had speciaal voor mij spaghetti carbonara gemaakt. Ik kon er echt aan proeven dat het met liefde gemaakt was. Aan het zwembad lag een lucht zetel voor op het water dat iemand had achter gelaten. Ik plofte mezelf erin en viel in een diepe slaap. Wat deed dat deud! Deze avond had ik een date in de bungalow van een Iers koppel Woensdag 16 november 2011 Ik heb een super sportieve dag achter de rug. Deze middag bracht Marcella me een overheerlijke warme maaltijd. Deze lieve dame staat in voor het ontbijt ’s morgens, elke dag maakt ze tijd vrij om iets lekkers voor me te koken. Echt schitterend! Ik pakte mijn zwemspullen en vertrok richting Fariones sportcentrum wat vijf km bollen met de rolstoel was. Het was erg warm, mezelf in het zwembad laten ploffen deed dan ook enorm deugd. In dit 25 meter zwembad zijn banen gespannen wat gemakkelijker is om te trainen. Ik zwom 1000 meter aan één stuk en was er niet eens moe van wat een super gevoel gaf. Ik had het hele zwembad voor mij alleen , zalig! Toen ik er uit ging kwam iemand anders er ook nog trainen.
Nadat ik me afgedroogd had besloot ik in de fitnes nog wat met de gewichten te gaan spelen. Na al dat sporten had ik nog vijf km terug te bollen richting casa Nautilus, het was geen opdracht, het was de hele terugtocht weer genieten van de uitzichten. Bij het vallen van de avond was er een prachtige lucht, net een kunstwerk, meerdere mensen stonden buiten dit te fotograferen.
Vrijdag 18 november 2011 Na een heerlijk Nautilus ontbijt verzorgd door ons Marcella maakte ik me klaar voor deze fantastische indrukwekkende dag. Aangepaste taxi Sadiv pikte me op samen met Leda en Ramon de plaatselijke reporter hier in Lanzarote. Ramon zou een filmpje van mijn uitstap maken. Op korte tijd zijn in dit mooie park heel wat nieuwigheden bijgekomen onder andere een heuse waterconstructie. We zette onze tocht verder naar het indrukwekkende Timanfaya. Ik was hier nog nooit eerder geweest, echt indrukwekkend. Het eiland hier heeft met de vulkaan uitbarstingen maar liefst 7 jaar in brand gestaan. Niet te geloven. Er werd gedemonstreerd dat de vulkaan nog steeds actief is. In een kokertje in de grond goot een man wat water met een emmer. Je had de kans niet om tot drie te tellen of de stoom schoot meters hoog in de lucht! Er stond een gebouw waar mensen kunnen dineren met een gigantisch zicht over het vulkanisch gebied. In een ruimte ernaast was men gewoonweg op de hitte van de vulkaan kippenbouten aan het grillen. Ik mocht er niet naar binnen gaan omdat mijn banden wel eens zouden kunnen ontploffen van de warmte die uit de vloer kwam. Eigenlijk best wel angstaanjagend niet? Buiten werd gedemonstreerd hoe in een mum van tijd het stro in brand schoot. Phelippe van Sadiv reikte me wat steentjes toe, man, die waren gewoonweg heet! We stapten weer in de wagen om onze tocht door het Timanfaya gebied verder te zetten. Als een freak ging ik tekeer met mijn fototoestel en in mijn andere hand had ik mijn kleine fototoestel waarmee ik filmpjes maakte. Zo iets indrukwekkend kom je niet elke dag tegen! Op hele smalle wegjes reden we door het gebied. Maar goed dat ik mijn volste vertrouwen had in onze chauffeur, ik was soms echt bang om naar beneden te donderen in de smalle bochten in dit maanlandschap. Op sommige plaatsen kon je echt zien hoe de lava gestroomd had Na deze mega indrukwekkende tocht door Timanfaya trokken we door naar het surfparadijs El Golfo waar een volledig aangepast restaurant is voor rolstoelgebruikers. Hier zou iedereen een voorbeeld aan moeten nemen! Om de foto's van deze trip te bekijken klik hier. Zaterdag 19 november 2011 Na een stevig ontbijt maakte ik me klaar voor een lange duurtraining wheelen. Ik pompte mijn banden op en schoot mijn sportkledij aan. Het beloofde een zware training te worden aan de wind in de bomen te zien. Ik smeerde nog snel mijn armspieren in met de BES&T sportmassage crème en een dikke laag zonnecrème alvorens ik mezelf in het smalle zitje van mijn wheeler wrong. Toen ik de deur achter me sloot keek Zenn me aan met van die Droopy oogjes dat boekdelen sprak. Gelijktijdig met de twee mannen uit Nederland waar ik een fiets date mee had kwam ik aan op de afgesproken plaats Flinstone bike. We besloten richting Costa Teguise te bollen waar de marathon zal plaatsvinden. In Playa Honda was er een soort tweedehands marktje en was het weer alsof we de reuzen slalom moesten doen. Tot in de hoofdstad Arrecife was er een mooi fietspad. Nadat we de enige unieke hoogbouw van Lanzarote gepasseerd waren moesten we op de gewone rijbaan rijden. We gingen er met een stevig tempo tegenaan tot we uiteindelijk aankwamen in mijn volgende verblijfplaats Sands Beach. Aan de receptie waren ze weer blij me te zien. Na een korte babbel vertrokken we weer terug richting Nautilus in Matagorda. Toen ik weer in casa Nautilus aankwam hat ik 40km op mijn computertje staan. Moe maar tevreden nam ik een heerlijke verfrissende douche en dommelde in slaap in de zon aan het zwembad. Heerlijk gewoon! In de late namiddag maakte ik nader kennis met mensen van Nederland die hier ook verblijven. Wat hier zo bijzonder aan is, is dat de oma van 90 jaar oud er ook bij is. Ze is misschien niet meer zo goed te been, maar heel goed bij de pinken ik had haar zeker geen 90 geschat. Echt chapeau dat ze er bij is en mee kan genieten! Dinsdag 22 november 2011 Al voor de tweede dag op een rij voel ik me rot slecht. Ik heb verschrikkelijk veel pijn, een beetje zoals het soms in België is en word ik niet met beide voeten maar met beide wielen weer op de grond gezet. Toch word ik super in de watten gelegd door al die lieve mensen hier rondom mij. Ik krijg de nodige opkikker knuffels van het fantastische Nautilus team en lieve mensen die hier hun vakantie doorbrengen. Marcella die het ontbijt hier verzorgt bracht me ’s middags weer een overheerlijke maaltijd. Mijn Nederlandse buur waar ik al eerder over schreef die doet aan pijnbestrijding en had ik het geluk dat ze haar meridiaan therapie en massage technieken bij me toepaste zodat ik me gelukkig wat beter voelde. Woensdag 23 november 2011 De pijn wil maar niet weggaan, het is net alsof er iets uit mijn ruggenmerg wil exploderen. Ja, leuk is iets anders! Ik voel me stilaan uitgeput door het vechten tegen de pijn, ik denk ook dat ik een paar kilo’s verloren ben. Ik vond mijn rust op een kussen op de warme stenen aan het zwembad, ons Zenn kroop dicht tegen me aan, zo zalig, het maakte me helemaal Zennnnnnnnnnnnnnn! ’s Middags werd ik bij het Ierse koppel uitgenodigd om samen met hen in hun bungalow te lunchen. Alles op zijn Iers zalig. Tegen dat ik terug aan het zwembad was, was mijn ligbed kussen met de handdoeken toch wel niet in het zwembad gevlogen zeker. Jazeker, het enige dat in je hoofd opkomt is dan “oh shit!” Een vrouw uit Noorwegen hielp me met alles weer op te vissen en uit te wringen. We verstonden mekaar zonder woorden! Met pijn in het hart nam ik afscheid van Josée, Gé en de 90 jaar oude oma die weer richting Nederland trokken. Wat zal ik hen missen! De Nederlandse taal hoor je hier heel weinig spreken, wat ik soms wel mis alhoewel ik me goed uit de voeten kan maken in verschillende talen. Op dit moment lig ik languit op de zetel in de receptie van Nautilus dit verslagje aan het schrijven. Zenn die ligt uitgeteld naast me op de grond. Hier zie je heel wat mensen passeren en heb ik een leuke babbel met de receptionisten. Donderdag 24 november 2011 Toen ik vanmorgen wakker werd voelde ik meteen dat de pijn weer weg getrokken was en kon ik eindelijk weer genieten. Het valt toch echt op dat de pijn steeds weer oprukt bij koud vochtig weer. Zou het een bepaalde druk meebrengen in mijn rug? Ik besloot mijn hersenen hieraan niet te pijnigen en tijd te steken in GENIETEN!!!! Eerst en vooral genoot ik weer van een heerlijk Nautilus ontbijt. Je proeft gewoonweg hoe Marcella dit allemaal met liefde bereid heeft mmmmm. Overheerlijke verse croissantjes, pistoletjes of brood of toast met beleg of spek en eitjes of soms ook andere lekkernijen. Als een echt moedertje legt ze me in de watten tot en met. Ik voelde me super, de zon straalde in de lucht en ons Mie wilde kost wat kost de buitenlucht opsnuiven en de wind in de haren voelen na 3 rotslechte dagen van ellendige pijn! Nadat ik een dikke vettige laag zonnecrème gesmeerd had ging ik op pad met ons Zenn. Wat is het heerlijk om langs de zee te bollen. Het horen klotsen van de golven geeft een zalig ontspannend gevoel! In Puerto Del Carmen week mijn rolstoel af naar Fariones centro deportes (Fariones sportcentrum) en deed in de fitness enkele lichte oefeningen. Hier leerde ik Mike kennen hij was afkomstig uit Amerika maar woonde al reeds enkele jaren hier in Lanzarote. Ook hij kwam hier zijn training doen. Hij zweette verschrikkelijk hard. Het leek op de grond alsof er een zeer plaatselijk regenbuitje geweest was. Ja watte, hem zou ik op dat moment liever geen knuffel geven, jakkes. De mannen waren weer blij me te zien en werd ik weer serieus in de watten gelegd. Ik mocht niet vertrekken zonder een toetje van het huis en kreeg overheerlijke plattekaastaart en een bolletje chocolademousse voorgeschoteld. Het water loopt me alweer in de mond als ik er nog maar over spreek. Naderhand gezien had ik inderdaad echt wel krachtvoer nodig! De hele terugweg had ik wind op kop om u tegen te zeggen! Op mijn terugweg was het serieus “stoempen” geblazen zeker in de berg op die soms niet van de poes zijn! Zo was ik een beklimming aan het doen en merkte ik een onverzorgde man op die geld probeerde te verdienen door een (vals klinkend) muziek instrument te bespelen. Plots begon hij te grommelen en allerlei uit te kramen, ik verstond er niets van. In de eerste plaats dacht ik “wat heb ik nu misdaan?” Maar blijkbaar was het tegen de mensen die achter me wandelden. Als ik er nu achteraf aan terug denk moet het iets geweest zijn van”allé lompe mensen, zien jullie dat dan niet? Help dat meisje in de rolstoel toch naar boven duwen!” Toen ik het Fariones gebouw passeerde bolde ik er even binnen om iedereen nog een keer te zien. Ze waren allemaal blij om mij en Zenn weer te zien. Na een fijne babbel zetten we onze tocht verder naar thuishaven Nautilus. In casa Nautilus hadden ze ons als gemist. Iedereen is hier zo blij me weer pijnloos met een smile tot achter mijn oren te zien rondbollen. Vrijdag 25 november 2011 Ik voelde me goed en had zin om me nog eens aan een training te wagen. ijverig pompte ik mijn banden op en maakte me klaar voor vertrek. Toen ik naar buiten bolde voelde ik pas hoe hard het buiten waaide, dit bracht me sterk in twijfel of ik wel zou starten met mijn training. Na die dagen van pijn die ik achter de rug had besloot ik mezelf niet te gaan forceren, wijselijk laste ik mijn training af. De zon achter de wolken leek als een kunstwerk in de lucht.
Ik bolde met ons Zenn naar het strand en geraakte wel is waar met veel moeite over het muurtje en ging met Zenn in het zand liggen. Het muurtje diende als het ware als windscherm en was het zalig genieten van de zon op mijn smoeleke en het horen van het ontspannende geluid van de golven. Het ontspande me zo dat ik in een diepe slaap dommelde. Toen ik weer wakker werd leek ik net een zand manneke. Zaterdag 26 november 2011 Ik heb vannacht weer heerlijk geslapen in mijn Nautilus beddeke. In dit verblijf zou je echt vergeten dat je in een rolstoel zit. Alles, maar dan ook echt alles is hier fantastisch aangepast! Alweer een dag met véééééél wind wat me alweer in twijfel bracht voor mijn training. Normaal zou ik vanmiddag met mijn Ierse buren naar de groenten en fruitmarkt in Arrecife gaan met een taxi, maar omdat ze zichzelf niet zo best voelde kon onze date niet doorgaan. Toch wilde ik super graag gaan om van de sfeer te kunnen proeven. Zo koppig als ik besloot ik me er toe te wagen er met mijn rolstoeleke heen te bollen. Ik smeerde een dikke vettige laag zonnecrème en vertrok. De hele heenweg (11 km) had ik fameuze wind op kop en was het stoempen geblazen! Toch bolde ik nog tegen een redelijk tempo, het gaf een leuk gevoel als ik joggers en inline skeaters kon inhalen. In Playa Honda was er een soort tweede hands marktje aan de gang In de verte kon ik mijn eindmeet al zien het grote gebouw in Arrecife. Onderweg kwam ik Leda en Carmen tegen die hun dagelijkse trip snelwandelen aan het doen waren. Bij deze spraken we af mekaar weer te zien op de markt. Toen ik op de markt arriveerde heerste er een gevoel van overwinning over me. Yes, ik ben er geraakt zelfs met deze stevige tegenwind! Meteen viel me een heel speciaal kunstwerk met verkeerskegels me op. Het is zo eens iets anders.
Er was veel volk op de markt. Toeristen maar ook veel inwoners van Lanzarote kwamen hun portie groenten en fruit inkopen. Op de hoek van de straat stond een man en een vrouw in typische klederdracht met 2 ezels waar kinderen op konden gaan zitten. Eerst dacht ik dat er een hondje aan de paal was vast gemaakt. Maar toen het zo gezegde hondje een “méééééééééééééé” geluid maakte zag ik pas dat het een klein lief geitje was. Het kleine arme beestje werd overtaffeld door voorbijgangers.
Er loopt hier ook raar volk rond.
Echt prachtig hoe mensen hier op straat optraden. Prachtig verkleedde mensen maar ook muziekanten die door de straten trokken en tot dansen aanzette. De groenten zien er hier iets of wat anders uit. Super dikke tomaten en wortelen.
Maar goed dat Leda er bij was om me te helpen bij de bankautomaat, het was véél te hoog voor mensen in de rolstoel. We maakten er een foto van.
Samen met Carmen en Leda reed ik met de wagen naar Playa Honda om een hapje te eten, mijn maag grolde van de honger, het was dan ook al 14u gepasseerd. In België zouden mensen je naar aankijken als je op dit tijdstip nog moet lunchen, hier is dat normaal. Het was zo zalig buiten met die stralende zon en besloot met de wind in de rug het laatste stuk weer met mijn rolstoeleke te bollen, en dat was een super beslissing! Ik genoot van de prachtige uitzichten en de wind in mijn rug. Zo zalig, ik opende soms mijn armen en liet me drijven door de wind. De luchthaven is altijd een attractie om naar te kijken, super! Vandaag was het weer druk vliegverkeer. Het ene vliegtuig na het andere landde en steeg op.
Toen ik weer in casa Nautilus aankwam had ik bijna 17km in de armen. Het gaf een zalig gevoel! Meer foto’s klik hier Zondag 27 november 2011 Alweer een prachtige dag met vele leuke herinneringen om te koesteren. Marcella zou vandaag paella voor ons maken. Ik was nieuwsgierig hoe ze het zou maken en ging een kijkje nemen in de keuken van huize Nautilus. Ze deed me de hele uitleg volledig in het Spaans wat best wel grappig was. “Primera la pollo…..” Tot de kruiden toe legde ze alles piekfijn uit. Het rook even heerlijk zoals het er uit zag.
Jongens, het was echt super lekker! Ik proefde hoe het met liefde gemaakt was! In de late namiddag deed ik nog een kleine training met mijn wheeler. Maandag 28 november 2011 De wind van afgelopen dagen was wat meer gaan liggen, ideaal om nog een training wheelen te doen. Ik zette mijn koptelefoon op de oren en zette mijn zalige rustgevende muziek van Loreena MC Kennith op. Wheeler handschoenen aan en ons Mie kon vertrokken. Aan zee keek ik eerst van waar de wind kwam en bolde tegen de wind in richting Arrecife. Het gaf een beetje een euforisch gevoel dat ik met tegenwind nog steeds tussen 17 en 20km/u reed. Omdat zondag de marathon is besloot ik niet te ver te rijden ook al had ik energie voor 10. Op mijn terugweg had ik wind in de rug en ging ik soms zelfs 26km/u waaaw! Toen ik weer terug thuis was stond Zenn me al kwispelend op te wachten. Ze bracht uit blijheid meteen mijn schoenen en maakte knor geluidjes van geluk, zalig! Ik kon wel wat verfrissing gebruiken en had na mijn 17km wheelen nog energie voor 10 en besloot een duikje te nemen in het zwembad. Het was heerlijk, uiteindelijk zwom ik nog 1500 meter. Na een warme douche was ons Mie moe en viel ik in slaap buiten op het ligbed, heerlijk! Dinsdag 29 november 2011 Ik voelde me er niet goed bij dat ik pas de dag van de wedstrijd naar Costa Tequise zou kunnen gaan. Sands Beach had immers geen aangepaste bungalow voor mij omwille van een misverstand. Het zat me zo hard in het hoofd te wringen dat ik er ’s nachts van droomde dat ik op de wedstrijd maar net op tijd aankwam en verloren reed op het parcours en van die dingen, echt niet leuk. Zorgen aan mijn hoofd die kan ik nu wel missen en besloot het touw zelf in handen te nemen en belde één van de verantwoordelijken van Sands Beach of ik een kijkje mocht komen nemen van een niet aangepaste bungalow in de hoop dat ik er toch enig sinds toch mijn plan zou kunnen trekken. Een rare taxi chauffeur bracht me ter plekke. Onderweg bleef hij maar azen naar wat mijn inkomen was en werd echt onbeleefd, terwijl ging zijn tellertje de hoogte in. Toen we Sands Beach naderden zag ik de andere wheelers gezamenlijk trainen en moet ik toch wel toegeven dat mijn hart bloedde dat ik zo ver weg van hen zit en niets van de sfeer vooraf kan proeven. Achteraf gezien is het misschien beter zo, nu volg ik mijn eigen lichaam, met hen loopt het gevaar dat je je eigen lichaam voorbij gaat bollen in plaats van lopen. Toen we aan Sands Beach arriveerden was ik toch wel blij dat ik van die nare taxi chauffeur verlost was. Ik bolde meteen naar binnen en werd met open armen ontvangen door de receptionisten. Sands Beach is organisator van de marathon en dat merk je hier wel. Het is de eerste keer dat ze het zelf organiseren en lopen op de toppen van hun tenen. Het organisatorisch team ziet er moe en stressy uit. Net toen ik aankwam startte hun meeting en wachtte ik geduldig. Ik bolde wat rond en haalde herinneringen op van mijn zalige tijd die ik hier eerder had gehad. De Telefacts cameraploeg was toen ook hier om me te filmen voor de marathon toen in Arrecife. Ondertussen waren de rolstoelatleten ook gearriveerd van hun training en kon ik met Rafa en Norberto een babbeltje slaan en leerde weer nieuwe wheelers kennen. Een atleet uit Engeland was net gearriveerd en wat later arriveerde Fran die ook heel actief is in het paratriatlon. De tijd tikte door en nog steeds niemand te bespeuren om een kamer te checken. Langzaam werd ik ongedurig Om 15u zou Susana die aan de desk in Nautilus werkt me komen oppikken om terug te rijden. Tien minuten voor tijd na meer dan 3u wachten kwam er eindelijk iemand van de trappen gelopen om me het goede nieuws te brengen dat iemand een aangepaste kamer geannuleerd had en dat ik er vanaf zaterdag terecht kan. Het was een pak van mijn hart! No stress anymore! Zaterdag ochtend zullen de rolstoelatleten het parcours tezamen verkennen. Het is een beetje tegen mijn doen de dag voor de wedstrijd rijden, maar kom, ik wil het parcours toch wel een beetje verkennen! Susana pikte me op om richting casa Nautilus te rijden en had een leuke babbel met haar. Ik werd aan het onthaal van Nautilus weer even vriendelijk als altijd onthaald en iedereen was benieuwd naar mijn verhaal. Langs de ene kant waren ze heel blij voor me, langs de andere kant vonden ze het jammer dat ik vanaf zaterdag Nautilus verlaat. Toen ik mijn bungalow naar binnen bolde stond mijn bordje met een overheerlijke maaltijd weer klaar dat ons Marcella met veel liefde bereid had. Wat ben ik toch een gelukzak, zo fijn! Woensdag 30 november 2011 Ik heb alweer heerlijk geslapen in mijn Nautilus beddeke! Toen ik de gordijnen open trok straalde de zon weer in de lucht mmmmmm, ik geniet er nog van. Mijn spieren voelden wat stijf aan en een lichte pijn van overbelasting aan mijn elleboog en de wind die weer sterk waaide deed me weer twijfelen of ik me aan een kleine training zou wagen. Mijn geest zei: “Mie, ga trainen, het is zalig weer!” Maar mijn lichaam zei: “nee, Mie, niet luisteren naar uw geest, uw lichaam zegt NEEN! Ga rusten!” Ik was slim en luisterde naar mijn lichaam en plofte me neer in de zon aan het zwembad, HEERLIJK! Ik dommelde in slaap en werd na een tijd zelfs wakker omdat het te warm was. Het Nautilus complex is zo schitterend aangepast voor rollers dat ik iets bedacht om op een grappige manier hier aandacht aan te besteden en zette Zenn aan het werk. Ik sta er nog steeds van versteld hoe ze met super veel enthousiasme al deze knotsgekke dingen voor me doet. We hadden alles sinds veel bekijks aan het zwembad.
Na al die opdrachten was het hoog tijd om te relaxen.
Ik kon het toch niet laten, om mijn dag af te sluiten besloot ik verkoeling te zoeken in het zwembad en ging wat baantjes trekken, heerlijk! Donderdag 1 december 2011 Vandaag deed ik een kleine training alvorens ik van bestemming verander. Op een heel soepel los tempo genoot ik van de bries door mijn haren en het horen van het rustgevende geluid van het klotsen van de golven. Ik weet het perro’s (honden) zijn niet toegestaan op het strand, maar daar veegde ik vanavond eens lekker mijn voeten aan en liet Zenn zich uitleven op het strand. Vrijdag 2 december 2011 Jongens toch, wat vliegt de tijd toch snel voorbij! Het is al 2 december, morgen vertrek ik naar mijn laatste bestemming Sands Beach in Costa Teguise. Ook al weet ik dat ik ook daar met open armen zal ontvangen worden doch heb ik een vreemd gevoel dat ik moet afscheid nemen van mijn Nautilus familie. Ja hoor, het voelt echt aan als familie. Tante Leda die alles in goede banen leidt, mama Marcella die liefdevol voor het ontbijt zorgt en de warme maaltijden bereidt. De mensen achter de desk aan de receptie altijd even enthousiast en bezorgd of alles ok is. Ook de Ierse oma en opa Sherlock die hier steeds ook op vakantie zijn als ik er ben zal ik missen. Hoog tijd om al mijn spullen in te pakken en me klaar te maken voor een nieuw avontuur in Sands Beach. Buiten dat inpakken probeerde ik ook zo veel mogelijk te rusten voor mijn race zondag. Zaterdag 3 december 2011 Vanmorgen stond ik vroeg op Chaxi van Sands Beach zou me immers al om half negen komen oppikken om naar mijn volgende verblijfplaats Sands Beach te vertrekken. Voor de laatste keer genoot ik van een over heerlijk ontbijt dat alweer met heel veel liefde verzorgd was door ons. Met heel veel pijn in het hart liet ik mijn Nautilus familie achter en vertrok met Chaxi naar mij nieuwe avontuur in Sands Beach. Ik had de krop in mijn keel. Ik werd warm onthaald in mijn nieuwe verblijf. Ondertussen kreeg ik ook mijn race nummer voor de marathon. Ik kreeg het nummer 494 toegewezen. Tegen 10u maakte ik me klaar voor de gezamenlijke training dat we met de rolstoelatleten zouden doen. We waren met ongeveer een groepje van 14 om tezamen het parcours te verkennen, leuk om aan te zien. Op onze weg kregen we meerdere malen applaus van voorbijgangers die hiermee hun respect voor ons wilden tonen. Berg op, berg af en vele bochten. Op één bepaalde plaats was het echt tijdig remmen geblazen of je belandde in zee. Ik hoop dat hier morgen geen accidenten van komen! Een heel stuk aardig langs de kust bollen, heerlijk. Verderop moesten we een u bocht nemen voor de terugweg. Nu hadden we wind op kop. Stoempen geblazen dus! Achter een bocht van 90° kregen we plots zijdelings een zucht wind. Als het ware werd je bijna letterlijk door de wind opgepakt en de kant in gesleurd. Ik kon de prof wheelers goed volgen zonder mezelf te forceren, maar ik vond het niet eerlijk ten opzichte van de wheelers die dit tempo niet aankonden. Zij moesten hun weg maar zoeken bij wijze van spreken. Men was volop bezig met de start en finish zone op te stellen. Hier zag ik Isa van Triwww die haar infostand vertegenwoordigde. Ik bolde weer naar casa Sands Beach waar Zenn me ongedurig achter de receptie balie stond op te wachten. Mijn tijd ging goed voorbij, er was nog een persvoorstelling. Een camera was opgesteld, de man die deze bediende heeft in de tijd nog een filmpje van me gemaakt toen ik ging blokarten met Flinstone bike, wat weer fantastische herinneringen meebrengt. Aan de lange tafel met 1 micro en een bandopnemertje namen oa organisatoren Juan Carlos van Sands Beache Active en Kenneth van club La Santa en de gouverneur plaats. De conferentie begon. Beurtelings gaven ze een woordje uitleg. Ik verstond er geen bal van, het was allemaal in het Spaans. Buddy de mascotte van Sands Beach voor de kinderen was wel grappig tijdens de uitleg. In het warme gele pak met berenkop en al zat die de hele tijd ja te schudden. Na het officiële gedeelte vond ons Zenn Buddy toch wel een interessant beestje om mee te spelen. Ze heeft Buddy op de grond gekregen J. Nadien begon mijn maagske toch echt wel te knorren het was van voor acht u vanmorgen dat ik nog iets gegeten had. Na mijn lunch kon eindelijk naar mijn bungalow. Ik kreeg net als vorige keer de bungalow Palmeras 13 toegewezen en was het een beetje thuis komen. Ik pakte mijn koffer uit en nam wat rust. Mijn wheeler maakte ik alvast wedstrijd klaar voor morgen. Een reserve tube bevestigde aan de achterzijde en hing mijn nummer op mijn wheeler. Mijn chip bevestigde ik goed vooraan. Ondertussen heb ik ook kennis kunnen maken met de andere atleten die van overal een beetje komen. Ik dacht eens vrouwelijke tegenstand te hebben dit jaar aangezien ik op facebook bevriend geraakte met iemand onder de naam Samantha die zou deelnemen aan de race. Geen Samantha te zien hier in Sands Beach, Samantha is de naam van zijn hond. Dat is niet het enige grappige. Hier is nog een deelnemende wheeler met een bierbuikje en een grijze baard die zijn wheeler heeft laten ombouwen onderaan kleeft een sticker Ferarri. Samen met 2 Engelse atleten ging ik naar het avond diner. Mensen zeggen wel eens dat ik goed kan eten, maar deze 2 mannen, da was nie meer gewoon! Die aten voor 10! Echt wel grappig. 2x Voorgerecht, 2 borden vol scampi’s, 3x hoofdgerecht, 2 desserten en dan toch nog maar een tas soep als afsluiter aten ze per persoon. Ik wist niet wat ik zag. Het is nu bijna 21u, en ga het niet lang meer trekken vooraleer ik mijn bedje inga. Ben moe en morgen wordt het vroeg op staan en moet ik fit zijn voor de start. Zondag 4 december 2011 Vandaag is het D day van de marathon van Costa Teguise in Lanzarote. Ik heb vannacht niet veel geslapen. Er gierde een beetje gezonde stress door mijn lichaam maar vooral het stormweer hield me wakker. Uit verveling pompte ik omstreeks 3u in het holst van de nacht mijn banden op. Als mensen me op dit uur in mijn pyjama bezig zouden zien zouden ze me gek verklaren. Knal hard zette ik mijn banden zodat ik zou kunnen vlammen op de marathon en kroop erna weer mijn bedje in. Iets na zes u vroeg in de morgen werd ik al wakker, om half zeven zou toch mijn wekker aflopen. Ik deed mijn wedstrijd kledij aan en ging ontbijten. Er waren al heel wat atleten aan het ontbijtbuffet. Ik moet zeggen, het was er maar stilletjes, iedereen was zich aan het focussen op zijn wedstrijd. Na een stevig ontbijt trok ik weer naar mijn bungalow om mijn spieren met de BES&T sportmassage crème in te smeren en mijn 3action sportdrank te prepareren. Omstreeks 8.15u liet ik ons Zenn alleen achter in mijn Sands Beach bungalow Palmeras 13 en bolde met mijn wheeler richting receptie waar de andere rolstoelatleten zich ook aan het voorbereiden waren. De ene was zijn spieren aan het stretchen, de andere pompte zijn banden op. Het waaide nog steeds fel en het was wat twijfelachtig of het al dan niet zou regen. De regen maakt dat je heel hard gaat schuiven met de handschoenen op de hoepels en dat konden we wel missen! Er bestaat een soort lijm ze noemen het glister, ik denk dat het hars is. Ze brengen een beetje van deze lijm aan de hoepels waardoor de handschoenen bij het kloppen tegen de hoepels een beetje gaan kleven. Ik had dit nog nooit eerder gedaan, en was een beetje in twijfel of ik het wel zou doen. Haast iedereen deed van dat kleverig spul aan zij hoepels en besloot het ook te doen. Langzaam wrong iedereen zichzelf in zijn wheeler en bolden we gezamenlijk richting start. Nadat we allen letterlijk wat “ingebold” waren namen we plaats achter de startlijn. Alleen ….. het startuur was op zijn Spaans. Doordat er nog wagens geparkeerd stonden werd het parcours maar niet vrijgegeven. Mijn hartje bonkte toch wel wat harder voor de eigenlijke start wat telkens weer toch wel spannend is. Een man met een doedelzak begon te spelen, er werden vele foto’s gemaakt en de camera mannen hielden zich gefocust op de start. Ik weet niet of we met twaalf of dertien of veertien rollers aan de start stonden, we waren in ieder geval goed vertegenwoordigd. Nadat het startschot gegeven was gaf ik er meteen een lap op en kon de vijfde positie innemen na een 200tal meter en kon deze voor lange tijd aanhouden. Mijn bar slechte zicht speelde me toch wel parten tijdens mijn race. Ik kon niet zien naar welke kant we op moesten rijden en de seingevers zaten er ook maar als patattenzakken bij hierdoor reed ik tot 3x toe verkeerd en verloor ik heel wat tijd door telkens terug te moeten keren en kon iemand me inhalen. Maar ik bleef van kapit geven om mijn zesde positie te kunnen behouden. Telkens als ik een begeleidende fietser kruiste smeekte ik bijna om ook begeleid te worden. Mijn slechte zicht was een echte hel, het was voor mij een vele grotere “handicap” in de race dan die rolstoel. Ze bekeken me telkens met een raar gezicht van “wat staat die daar nu te schreeuwen” ze verstonden dan ook alleen maar Spaans. Na de eerste ronde reed ik toch wel niet voor de tweede maal verkeerd zeker en was iemand gevolgd die de finish inliep. Ik zat er weer totaal vast en gelukkig opende Kenneth het hek voor me zodat ik weer op het parcours kon. Godverdomme! Echt balen. Ik kon mijn zesde positie goed behouden maar de pijn kwam heftig opzetten. Al kreunend zette ik verder. Nog liever doodvallen dan opgeven, ja, zo zit ons Mie in mekaar. Het was een zwaar parcours met redelijk wat hellingen en bochtenwerk. Met een tijd van 2.27u bolde ik als zesde over all als enige vrouwelijke rolstoel atleet over de finish. Ik was dolgelukkig en uitermate fier op mezelf. De Engelse Ron en Ann kwamen die ik van mijn vorige verblijf op Sands Beach nog kende onmiddellijk naar me toe gelopen. Ik kon huilen en lachen tegelijkertijd en kromp volledig in mekaar van pijn. De eerste tien minuten had ik zelfs zoveel pijn dat ik de transfer naar mijn gewone rolstoel niet kon doen. Het vel op de kneukels van mijn beide wijsvingers lag volledig open, maar dat voelde ik niet, de pijn in mijn bovenlichaam was immers stukken erger. De mannen, ik weet niet wat ermee aan de hand was, ik denk dat ze een beetje in hun ego getrapt waren met mijn prestatie, er was niemand die nog iets tegen me zei. Ik wenste de winnaars een dikke proficiat maar kreeg nog geen bedankt. Niemand die zei “goed gedaan” Er was enkel prijzengeld voor de drie eerste heren, de vijf eersten kregen een trofee. Voor mij niets. Ik moet geen prijzengeld hebben, mijn verblijf hier in Lanzarote is mijn grootste prijzengeld wat ik maar kan hebben. Er werd nog niet eens gezegd eerste dame, totaal niets. Ik kreeg er de krop van in mijn keel dat ik totaal genegeerd werd en ging al huilend weer naar het hotel waar ik wel fijn ontvangen werd en waar de mensen wel fier waren op mijn prestatie. Ik nam de tijd om even wat te rusten, de marathon had immers veel van mijn lichaam gevraagd en nam een deugddoende douche. Mijn maagske begon te knorren en beloot iets te gaan eten. De Spanjaarden zaten samen aan een grote tafel en ging erbij zitten. Waarom weet ik niet, er werd alweer geen woord tegen me gezegd. Enkel en alleen in het Spaans hadden ze een grote uitleg tegen mekaar. Woensdag 7 december 2011 De meeste rolstoelatleten zijn ondertussen vertrokken. Sinds eergisteren had ik beter contact met de 2 atleten uit Frankrijk. Ze hebben me heel wat bijgeleerd voor in de toekomst en gaven tips waar ik aan materiaal kon geraken om mijn positie in mijn wheeler nog te verbeteren, ook naar trainingen toe kreeg ik de nodige uitleg. Ik ben immers mijn eigen coach, niemand die het me voor doet, niemand die zegt wat te doen van training. Dennis toonde me zijn zelf ineen geknutselde handschoenen en legde me uit hoe hij ze gemaakt had. Ja watte, je moet al een halve kunstenaar zijn om deze sport te kunnen beoefenen! Naar mate de avond vorderde kwam de pijn meer en meer opzetten, niet normaal! Ik ben pas tegen 4u deze ochtend in slaap gevallen. De hele dag heb ik lekker lui genoten van de zon aan het zwembad. Plots kwam ik weer ik een gekke ideeën bui en deed een fotoshoot met ons Zenn
Mijn vingers liggen nog steeds tot bloedens toe open. Echt vervelend, het minste dat ik ergens tegen kom ligt het volledig open. Ik liet het deze morgen aan Juan de Sands Beach kiné zien. Toeval of niet, hij liep net met een pot second skin in de hand rond en legde dit met een verbandje op mijn wonden. Veel beter nu! Bedankt Juan! Donderdag 8 december 2011 Deze middag werd ik uitgenodigd bij Yrana thuis. La madré zou typisch Spaans voor me koken. Het begon alvast echt op zijn Spaans, meer dan een half uur later dan afgesproken werd ik opgepikt en reden we met een busje van 21 jaar oud richting la casa de la madré & padré in arrecife. Toch heerlijk zo op avontuur gaan! In het ouderlijke huis van Yrana werd ik als een koningin ontvangen en kreeg meteen een rondleiding in hun knusse huis. Er stond een kerstboom maar niet zoals wij in België kennen. De tipico Canario Kerstboom ziet er zo uit zoals op de foto. Na een aperitiefhapje werd het voorgerecht op tafel gezet: over heerlijke mosselen. 2 Grote borden in het midden van de tafel. Beleefd als ik was at ik deze netjes met mijn vork maar kreeg hiervoor tegen mijn voeten. Je bent in Spanje, je moet met je handen eten. Eerlijk gezegd, het smaakte nog eens zo goed! La madré zette een grote pan paella op tafel mmmm, het zag er bangelijk goed uit. Ik denk niet dat ik ooit zo’n lekkere paella gegeten heb, ik kon de liefde waarmee het bereid was gewoon proeven. Het water loopt me er al terug van in de mond als ik er over schrijf!
Het was letterlijk om duimen en vingers af te likken! Thuis drink ik haast nooit koffie maar hier in de gezellige sfeer smaakt telkens weer mijn café con leche! Zonder mekaars taal te spreken verstonden we mekaar en werd er gelachen, gedanst en heel der conversaties gedaan. Madré was weg van mijn arm spieren en daagde me uit voor een partijtje arm worstelen. Super grappig. Ja watte, het was geen katje om zonder handschoenen aan te pakken maar ze moest op den duur aan mijn krachten wijken. Wat een lol! Toch wel super dat dit nog bestaat. Als toch wel wild vreemde zo ergens onthaald worden alsof ik ze al jaren ken. Yrana bracht me in de late namiddag samen met haar super knappe vriend naar casa Sands Beach. Vrijdag 9 december 2011 Vannacht is de pijn enorm komen opzetten. Doordat ik bijna niets geslapen had en de hele dag door ernstige pijn in mijn rug leed zag ik er als een echte zombie uit. Ongelofelijk hoe ons Zenn dan voor me komt zorgen. Ze gaat geen meter van me weg en als ik ga liggen komt boven op me liggen en komt bij me knuffelen. De druk die ze geeft met haar gewicht doet eigenlijk wel goed. Juan de plaatselijke Sands Beach kiné pluisde zijn drukke agenda uit om me er toch ergens tussenin te kunnen behandelen. Omstreeks 20u was ik aan de beurt en paste zijn speciale technieken toe om me toch al was het maar een beetje te kunnen verlossen van deze rotte pijn. Hij wrong me in alle richtingen, het deed me al aan cirque du soleil denken en probeerde met knijp bewegingen de verkrampte spieren te doen ontspannen. Toen ik weer van de kiné tafel af kwam voelde ik me al een heel stuk beter, gelukkig. Als Juan nu eens onder de 20kg woog, dan kon ik hem in mijn koffer steken en mee naar België nemen J. Zaterdag 10 december 2011 Ik ben nog niet de oude maar heb toch al beter geslapen wat veel is. De mensen hier waren erg bezorgd voor me, telkens ik iemand voorbij bolden vroegen ze: “mechor?” (Gaat het beter?) Door veel te rusten probeerde ik mijn energie weer te bundelen, vanavond was het immers party time! Het was vandaag Andrea de Sands Beach receptioniste haar verjaardag en dat gingen we onder meiden vieren. Hoe ze het kunnen van pas om 22.30u een avondmaal te eten weet ik niet. Als ik zo lang moet wachten verga ik van de honger en lig je met een volle maag in bed pfff. Ik was slim en at in de vroege avond een kleine salade. Een tafel met niets dan kwetterende Spaanse meiden. Ze spraken zo snel dat ik er geen bal van verstond. Ik schoot er plots van in een spontane lach. Het was echt grappig en vertelde hen dat het enige wat ik hoorde was op een zingende toon: “enemeedtshklppoiugfdssqqqsfghjj” iedereen moest er om lachen. Toch voelde ik me verre van alleen. Sommigen deden een poging om Engels te spreken, en als er traag gesproken wordt versta ik al heel wat Spaans. Ik ben het helemaal niet gewoon om alcohol te drinken en steeg het aldus snel naar mijn bolleke. Nadat onze buikjes rond gegeten waren gingen we nog verder op stap alle ik op rol naar een danscafé waar we nog heel wat lol beleefden. Telkens ik een poging ondernam om te dansen klauwde Zenn op mijn schoot, se jaloerse tik! Omstreeks 2u in de ochtend kroop ik moe maar tevreden mijn beddeke in. Zondag 11 december 2011 Ondanks ik zo laat naar bed ging zat ik vanmorgen al om 8.15u aan het ontbijt. Ik voelde me vandaag super, alsof ik de wereld weer aan kon na die rotte afgelopen dagen. Voormiddag legde ik me even op bed met zalige ontspannende muziek van Loreena MC Kennitt in de oren en viel weer in slaap, zalig! Dit was het extraatje wat mijn lichaam nodig had. Ik genoot van een fikse wandeling met ons Zenn lang ze kust. Berg op, berg af met de neus in de gezonde lucht! Op zee waren mensen aan het windsurfen. Bij mijn terugkeer was mijn bungalow weer picobello zoals altijd opgeknapt echt leuk op elke dag weer in een fris huisje te komen. Namiddag besloot ik me aan mijn eerste training na de marathon weer te wagen. Echt, ik had kracht voor tien. Enthousiast als ik was pompte ik mijn banden op en prepareerde mijn 3Action sportdrank. Masseerde mijn spieren met de BES&T sportmassage crème en trok mijn sportkledij aan. Zenn wist alweer hoe laat het was en keek me met zo van die Droopy oogjes aan van “je gaat me toch niet verlaten he?!” Ik bolde met mij wheeler in de hand richting receptie waar ik mijn transfer naar mijn wheeler deed. Het is telkens weer een uitdaging op zich om mezelf in het smalle zitje te wringen. Muziek in de oren, handschoenen aan en weg was ons Mie. Alleen….. Ik ben niet ver geraakt. Na 100m bollen merkte ik al meteen dat mijn wonden aan mijn vingers nog niet goed genoeg geheeld waren en kon haast geen druk zetten bij het duwen. “Verdomme” net nu ik er zoveel zin in had. Noodgedwongen keerde ik weer terug. Zenn stond me alweer kwispelend op te wachten. Als alternatief voor mijn training deed ik kracht oefeningen op het terras van mijn bungalow met een elastische band. Maandag 12 december 2011 De hele dag heb ik aan mijn hoepel gewerkt. Er kruipt heel wat tijd in. De rubber en de plak verwijderen alvorens te beginnen met het echte werk. Met dubbelzijdige tape en naald en draad bevestigde ik de op maat geknipte band rond de hoepel. Niet gemakkelijk met verkrampte vingers maar waar een wil is is een weg en ik vond een techniek om mezelf te behelpen. Zo koppig als ik was moest en zou het vanavond af zijn. Moe maar tevreden kon ik middernacht naar bed gaan. Mijn hoepel was volledig afgewerkt. Dinsdag 13 december 2011 Morgen vertrek ik weer naar het koude België. Ik ben een beetje bang voor het extreme verschil van warm naar koud weer en vertrek toch wel met gemengde gevoelens. Ik ben langs de ene kant super blij dat ik vrienden en familie weer zal zien maar kijk niet uit naar het “kak” weer! Vandaag was het inpakken geblazen. Ik vees de wielen van mijn wheeler en legde hem zorgvuldig in de doos. Om hem te beschermen had ik iets nieuws uitgevonden het was tevens ook gewichtsbesparing in mijn koffer. Sweaters die toch in de was moesten bond ik rond het frame. Ik ben misschien wel blond maar nog niet zo dom he! De rest van mijn spullen en kledij pakte ik in in mijn koffer. Altijd spannend of je al dan niet het toegestane gewicht overschrijdt. Ons Zenn stond me aan te kijken met een blik van “wat ben je nu weer aan het doen?” Mijn laatste avondmaal in het Hacienda restaurant van Sands Beach. Ik deelde de tafel met een Belgisch koppel, altijd leuk om in je eigen taaltje nog eens te kunnen converseren. Nadat ik mijn mailtjes gecheckt had aan de receptie trok ik mijn bed in en droomde ik weg met alle fijne herinneringen in mijn gedachten. Woensdag 14 december 2011 Al vroeg in de morgen werd ik wakker. Ik deed mijn ronde nog eens door mijn bungalow Palmeras 13 om te checken of ik niets vergeten was alvorens ik ging ontbijten. De receptioniste Andrea die vandaag een dagje vrij had kwam speciaal naar Sands Beach om me naar de vlieghaven te voeren, fantastisch! Ik had nog zo gezegd niet op het Spaans uur! Het viel al bij al nog mee, ze was maar 10 minuten te laat. Mijn hele hebben en houden werd in de camionette geladen en we konden eindelijk naar de airoporto vertrekken. Het inchecken gebeurde vlot, eigenlijk niet zo nauwkeurig als in België. Een man begeleidde me naar de ruimte waar ik voor vertrek moest wachten. De tijd ging snel voorbij. Als allereerste mocht ik het vliegtuig op en nam plaats aan het raam op de eerste rij. Ons Zenn wist al hoe laat het was. Het opstijgen en dalen vind ze maar niks. Het duurde niet lang eer de andere reizigers aan boord kwamen. Het vliegtuig steeg op en een half uur later landden we op Las Palmas waar mensen uitstapten voor hun vakantie. Iedereen moest even uit het vliegtuig dat moest worden schoongemaakt. Zenn en ik mochten weer blijven zitten. Nu konden we eindelijk naar eindbestemming Brussel vliegen. We hadden wind mee en landden iets vroeger dan gepland. Om 11.20 u Lanzarotse tijd vertrokken (dit is 12.20u in België) en om 18u kwam ik aan. Het duurde lang eer alle 180 personen van het vliegtuig waren. Ik was echt wel moe gezeten. Er waren 6 personen met een handicap die assistentie nodig hadden. Het nam nog meer tijd in beslag eer die allemaal in het luchthaven taxike plaats genomen hadden. Ik had echt geen zin om ook hier nog eens stil op te moeten zitten en besloot er achteraan te bollen met de rolstoel. De hele rit achter een piepend waarschuwingsgeluid aan tuut, tuut, tuut. 3x moesten ze overstappen naar een ander wagentje omdat de doorgang te smal was. Man, man, man, wat een getaffel! Toen we eindelijk aan de bagage band waren zei een oude dame dat ze eigenlijk wel naar het toilet moest. Dus moest de man weer weg en besloot ik mijn plan te trekken, maar helaas, ik had pech, mijn doos met wheeler in kwam veel later dan de rest. Ik was echt blij dat ik naar buiten kon bollen met mijn hele hebben en houden en Zenn haar plasje kon doen na al die tijd. Papa stond me op te wachten. Man, man, maar toch zo koud hier in België! Ja, dat was ik niet meer gewoon. Ik kon mezelf niet verwarmen. Het was raar om weer in mijn eigen huisje te zijn. Met uitpakken wachtte ik nog even. Mijn maagske grolde en wilde kost wat kost lekkere Belgische frieten eten. Mijn rolstoel kent dan maar één adres: rechtstreeks naar de dames van frituur de Mosterdpot. Het was leuk om ze weer te zien en smaken dat die frieten deden! Amai zo lang geleden! Ik pakte al een beetje uit en trok mijn eigen warm beddeke in. Donderdag 15 december 2011 Vanmorgen werd ik gewekt door de MUG en ambulance die met loeiende sirene voor mijn slaapkamer raam stopten. Er was blijkbaar iets ernstig gebeurd met mijn overbuur in het appartement tegenover mij. Wat later kwam de brandweer er ook aan te pas om de persoon langs buiten uit naar beneden te helpen. Het doet je hart toch wel sneller slaan. Het is toch altijd een werkje als je na lange tijd weer thuis komt. Alles uitpakken en de was en de plas doen. Ik kon het vandaag maar niet warm krijgen en besloot er iets aan te doen en ging de zon opzoeken onder playa zonnebank in Karteria Diest. Mannekes, dat deed goed die warmte! Ik viel er bonk van in slaap. Toen de warme lampen uitvielen schrok ik wakker. Aangezien het weer te slecht was deed ik nog een training op de Power PlateDinsdag 20 december 2011 Vandaag moest ik mijn baclofen pomp weer laten bijvullen in het grote UZ Gasthuisberg ziekenhuis te Leuven. Na al die jaren is het al een routine voor mijn geworden. Gelukkig moest ik niet lang wachten voor het mijn beurt was om bij de dokter binnen te gaan. Ik had immers nog heel wat op het programma staan. Namiddag werd ik op de Kerstmarkt voor het goede doel bij Nike verwacht. Ten voordele van allerlei goede doelen werden dingen verkocht en werden er activiteiten gedaan. Pannenkoeken bak, Koekjes en snoepjes verkoop, weddenschappen wie het snelst een nagel in de boomstronk kon kloppen in een duel, …. Eén van de goede doelen was de hulphonden vereniging vzw Canisha. De “Drop je dopje” box mocht niet ontbreken. Massaal werden er dan ook dopjes gedropt, fantastisch!
Voor het nagel kloppen was ik ook ingeschreven om een duel aan te gaan. Ik lag soms dubbel van het lachen om mensen in volle concentratie met veel kracht er naast te zien kloppen. Genoeg gelachen, nu was het mijn beurt. Kelly en ik wij woman power bewezen dat het ook kon zonder er naast te kloppen al deed ik 2x een schampschot.
Omdat Kelly rechtop stond had ze een beter zicht waar ze moest kloppen en had meer kracht en besloot een gelijke strijd te maken door op haar hurken te gaan zitten op zelfde hoogte als ik, fantastisch! Het werd een spannend duel maar ik kon uiteindelijk toch winnen.
De Kerst sfeer zat er goed in. Nep sneeuw in de vorm van een soort badschuim werd de lucht in gespoten wat een mooi uitzicht was.
De winnaars van de spelen werden achteraf op het podium bekroond voor hun overwinning. Ons Zenn stal weer de show op het podium.
Mijn kameraad Stan vergezelde me al sinds deze ochtend naar UZ Gasthuisberg en zorgde voor deze mooie foto’s. Bedankt he mateke! Vrijdag 23 december 2011 Ik mis het warme weer van Lanzarote. Door de koude vochtige lucht heb ik veel meer last van pijn in de botten en de spieren. Heel wat uurtjes lig ik ’s nachts te staren naar het plafond omdat ik niet kan slapen van pijn. Vanmorgen had ik een afspraak in het ziekenhuis van Jette. Hier heerste een heel wat aangenamere sfeer dan UZ Leuven. Mensen aan de balie droegen een rendier diadeem, in de wachtzaal kwam een lieve vrijwilligster bij me zitten om een babbeltje te slaan zodat de wachttijd eens zo snel voorbij ging. Deze dame deed dit al jaren, echt fantastisch! De dokter was stipt op tijd en ging niet achter zijn bureau zitten maar ging op gelijke hoogte zitten op een stoel voor me wat heel wat aangenamer praat. Hier zou een mens nog met plezier naar een consultatie komen. Een plaats waar je NIET als nummer behandeld wordt! We waren nog geen file tegen gekomen, enkel om in Diest city te geraken was het niet echt gemakkelijk. Er waren blijkbaar veel mensen die op het laatste nippertje nog moesten kerst inkopen doen.
|
|||||||||
Hier wordt de inhoud voor id "foter" weergegeven |
|||||||||
