 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Van 27 oktober tot en met 1 december verbleef ik in Lanzarote om er deel te nemen aan verschillende wedstrijden. Lees hier het volledige avontuur.
Wielemie in Lanzarote Woensdag 27 oktober 2010 Deze nacht om 03.00u liep mijn wekker af, even was het alsof ik van een andere planeet kwam. Waar ben ik, waar moet ik zijn? Zo diep zat ik nog in dromenland. Een uurtje later pikte de vriend van mijn zus in het gezelschap van mijn ouders me op om ons naar de luchthaven van Zaventem te brengen. Jongens toch, wat een nat, koud weer. Om zo vroeg in de morgen te zijn was het al behoorlijk druk op de baan. Als muilezels geladen gingen we de luchthaven binnen. Alles verliep vlot en was het nog even wachten voor de boarding. Helemaal vooraan in het vliegtuig aan raam mocht ik samen met Zenn Zenn plaats nemen. Vlak na ons mochten de andere passagiers plaats nemen in het vliegtuig. Bij het opstijgen bibberde Zenn zich bijna uit haal vel. Alweer een goed begin voor een zalige tijd in Lanzarote, met Zenn erbij moet je op de eerste rij zitten in het vliegtuig en zit je dus ook eigenlijk bij de mensen die in eerste klasse vliegen. Nog niet ontbeten, maar wel als starter van de dag een goed glas dafalgan (Cava). De vlucht ging snel voorbij en konden we de daling inzetten.Om Zenn af te leiden had ik koekjes van het ontbijt bewaard. Je had ze moeten ziet staren met zulke smekende ogen! Maar het werkte, bij de daling heeft ze veel afleiding gehad met haar grootste verleidingsblik op te zetten. Nadat we geland waren was het even wachten tot alle passagiers met bestemming Lanzarote uit het vliegtuig waren vooraleer ik weer kon uitstappen. Veel controle van paspoort etc. was hier niet. Bagage oppikken en in de aankomsthal stond Isa van Tri WWW in het gezelschap van een vriendin ons al op te wachten. Wat een schitterend weerzien! Het was voor mij echt thuis komen met een zucht van ontlading!
Isa voerde ons met al ons hebben en houden naar ons verblijf in Nautilus te Puerto Del Carmen. Alle herinneringen van mijn aanwezigheid hier op de Iron Man in mei kwamen weer naar boven. Wat heerste er een goed gevoel over mij! Leda, de de gerant van dit complex is nog steeds die lieve super toffe madam! Wat ben ik blij hier in dit paradijs te zijn!
Dit maal logeerde ik niet aan het zwembad maar aan de minigolf zalig rustig gelegen met een volledig aangepaste bungalow. Onderrijdbaar kookvuur en gootsteen, wat wil je nog meer? Kort om Nautilus is een paradijs voor mensen op wielen! Na wat spullen uitgepakt te hebben en relaxen in de zon, wandelden we naar het strand waar meteen me de Blokart opviel van de jongens van de Flinstone Bike. Juliano my friend was er, het was een blij weerzien, we hadden wel heel wat bij te praten. Wat een heerlijke dag, thuis was het nog balen en bibberen in de koude en de regen, hier vertoeven we in bikini tegen de 30°c, i like it! De pijn die ik thuis leed is plots ook stukken minder waardoor ik me top voel! Donderdag 28 oktober 2010 Ik heb geslapen als een roosje! Wat deed dat deugd. Ik kon me haast niet herinneren hoe het was om ’s avonds gewoon te gaan slapen en ’s morgens weer wakker worden. Ontbijten buiten op terras in de zon, schitterend! Leda de goedheid zelve bracht ons enkele croissants. Op dit moment is er een kunstenaar op Nautilus aan het werk. Uit hout kapt hij zomaar uit de losse hand prachtige kunstwerken. Het was super hem te zien genieten van de chocolade van Lief “Chocolat”
Ik nam de tijd om mijn wheeler weer in mekaar te knutselen, omstreeks elf uur was het al enorm warm in de zon. Het was prulwerk om het voorwiel erin te krijgen maar de aanhouder wint! Nu staat hij klaar om morgen een ritje te doen. Na het middagmaal namen we nog even de tijd voor een korte siesta en trokken we er op uit met de wagen. De wegen van Lanzarote, altijd een avontuur!
We passeerden enkele kleine dorpjes en maakten een stop in de hoofdstad Arricife. Op zoek naar het winkelcentrum, het was een echte speurtocht. Omstreeks 17u kwam de stad tot leven. Winkels openden en meer en meer mensen vertoefden zich in de stad.
We zagen een prachtige zonsondergang. Ik kon er niet genoeg van krijgen om deze te fotograferen. Zo mooi!
De zoektocht naar de wagen was spannend, maar de terugweg vinden is al evenmin een avontuur hier in Lanzarote. De herinneringen kwamen weer naar boven van toen ik met de Iron Man hier was, toen reden we soms ook meerdere rondjes rond het rondpunt om te zoeken waar we heen moesten. Het is zeer onduidelijk. ’s Avonds kreeg ons Zenn nog even de cross kriebels, iedereen had spik ik haar. Ik had tranen in de ogen van het lachen toen ze een stukje cactus dat er lag wilde nemen om mee te spelen en tot het besef kwam dat het toch wel een beetje prikte. Je kan het je haast niet inbeelden. Eind oktober en wij zitten hier om 22.00u nog in ons T-shirt buiten op terras. Ik heb er maar één woord voor: ZAAAAAAAAAAAAAALIG!!!!!!!! Vrijdag 29 oktober 2010 Eind oktober zijn en in je bikini kunnen ontbijten schitterend, niet? Na mijn training brachten we Isa een bezoek die aan het werk was in club La Santa. Om de weg te vinden was het weer gokken geblazen, maar wie zoekt die vindt! We aten gezellig samen iets en wandelden rond. Isa Isa toonde ons de weg naar haar woning met een machtig zicht in een dorpje verderop. Papaya’s kweekt ze zelf, en lekker dat het is!
De terugweg verliep al bij al redelijk vlot. Zaterdag 30 oktober 2010 Vandaag vond mijn eerste wedstrijd plaats in Puerto Del Carmen. Het was een heel eind wandelen van aan de wagen tot aan de start van de halve Music marathon.
Kort aan de start zagen we het Tri WWW tentje al staan dat een beetje later met een zucht van de wind de lucht in ging. Wel spannend als zo’n tent het zo even richting zee aftrapt. Iedereen liep achter de tent. Grappig zicht hoor!
We werden fijn ontvangen door Isa en haar zoon Gorka. Fran de andere rolstoelatleet kwam ook al aangerold. Hij kon een heel klein beetje Engels en konden we mekaar toch een heel klein beetje verstaanbaar maken. Ook Juliano van de Flinstone bike kwam een kijkje nemen. De tijd vloog voorbij. Julian begon me te masseren. Zalig! Ik maakte hiervan gebruik om mijn BES&T sportmassage producten boven te halen en kreeg zo dus een heerlijke echte sportmassage!
Man, man, ik had de tijd niet meer om mijn sportkledij aan te trekken, dan maar rijden in topje en short, dit misschien nog beter in deze hitte. Langzaam bolde ik richting start. Isa vroeg of ik mijn chip had, die had ik niet en vlak voor de start liep ze er nog gauw om. Ze was net op tijd terug.
Kenneth de race directeur gaf het startschot, De twee rolstoelatleten mochten 1 minuut voor de lopers en de skeelers vertrekken.
Mijn vingers begonnen bijna onmiddellijk te slapen, het was super warm, ik kreeg het er wat benauwd van, maar ons Mie valt nog liever dood dan op te geven en gaf er dus een lap op. Ik kon een hele tijd op kop blijven rijden. Zalig hoe de mensen je aanmoedigen ook de atleten die ik op mijn terugweg kruiste riepen “veamos, veamos, benga, benga!” Heerlijk.
Na een hele tijd werd ik ingehaald door een loper. Ik reed vlak achter hem. Hij liep richting finish en ik reed hem achterna met het gedacht dat ik elke ronde de finish moest passeren, maar dat was blijkbaar niet het geval en moest ik helemaal terug keren van de hoge borduur af, hierdoor verloor ik heel wat tijd.
Al gauw kon ik mijn race verder zetten, berg op, berg af. Na een tijd werden gelukkig mijn slapende handen weer wakker wat het heel wat aangenamer maakte om te rijden.
Na elke ronde werd er bij de atleten aan het keerpunt een elastiek rond de arm gedaan. Elke ronde een andere kleur, niet gemakkelijk om dit al bollend te doen. Zien dat je de mensen niet omver kegelt of voorbij rijdt. Ook hier verloor ik telkens weer mijn tijd en mijn vaart.
Er heerste een enorme sfeer met enorm veel mensen die luidkeels supporterden en vele plaatsen live Music optredens. Bij mijn laatste ronde werd ik ingehaald door 2 lopers die ook deelnamen aan de halve marathon. Het was best wel grappig. Op hellingen staken zij mij voorbij, in afdalingen stak ik hen weer voorbij en plaagde ik hen door “nenene ne nene” te zingen. Als zij mij weer inhaalden deden zij dat op hun beurt ook bij mij. Lachen geblazen hoor! Uiteindelijk reed ik fier als derde en eerste roller fier over de finish!
Vele mensen kwamen me feliciteren, ons Zenn sprong uit blijdschap op mijn schoot.
Er moesten nog vele lopers finishen dus was er ruim de tijd om met mensen te praten, altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen.
De winnaars van de verschillende categorieën werden naar het podium geroepen om hun welverdiende trofee in ontvangst te nemen. Ik mocht fier als winnaar en derde over all de mooie trofee in de vorm van een gitaar in ontvangst nemen.
We genoten nog na van de sfeer en live optredens.
Maar waar hadden we de wagen ook al weer geparkeerd. Slem he. We hadden nog een hele wandeling voor de boeg. Uiteindelijk vonden we de wagen zonden probleem terug. Zondag 31 oktober 2010 Ik heb heerlijk geslapen en geniet nog na van de Music marathon. Voor 7u ben ik hier steeds wakker wat hier in Lanzarote zeer vroeg is, de bakker gaat hier immers pas open om 8u (= 9u Belgische tijd) open Op zondag is het in Teguize markt en daar trokken we na het ontbijt heen. Enkele lange straten vol met kraampjes waar vooral juwelen tentoongesteld lagen. Deze markt lokt enorm veel mensen. Zowat alle nationaliteiten loop je hier tegen het lijf. Van Juliano wisten we dat in Famara het wk surfen vandaag plaats vond, dit wilde ik niet missen. Op onze weg een prachtig zicht op het strand en bergen van Famara, bij ons in de wagen klonk in koor oooooohhhhh!!!! Daar moest het wk zijn. We reden naar het strand, maar geen surfers te zien, wel de moeite om eens te stoppen! Waar zou het dan wel zijn, we zetten onze rit verder op zoek naar het wk surfen. Plots end of the road. Waar zitten we nu? We besloten te keren want we wisten niet wat we verder mochten verwachten. Op het moment dat we 360° draaiden hoorden we gebabbel door een micro. Het moest toch daar zijn en keerde onmiddellijk weer. Een grote zandwolk hing achter de wagen voor ons, cool om te zien. Wat verderop was the place to be. In de zee zagen we enkele surfers paddelen als wachten op hun perfecte golf. Het was mooi om te zien hoe ze de golf overmeesterden op hun surfboard en hun beste stunts lieten zien. Nu de terugweg vinden naar ons verblijf Nautilus in Matagorda, het is altijd een avontuur. Maandag 1 november 2010 Ik heb een rotnacht met veel spasmen achter de rug, ik voel me verre van goed. Het weer was ook al van dezelfde aard. Bewolkt en super veel wind. Nadat we het winkelcentrum van Puerto Del Carmen bezocht hadden bezochten we in Tahiche het huis van architect, schilder en monumenten maker César Manrique.. Dit was het mooiste en meest indrukwekkende wat ik hier al zag. Het is een zeer bijzondere woning gebouwd in een lavaveld. Echt indrukwekkend!
Menige prachtige kunstwerken. Smalle tunneltjes in de lava waar ik maar net met mijn rolstoel tussen kon. De vele trappen kon ik overmeesteren dankzij een lieve man afkomstig uit Nederland. Op zijn rug droeg hij me naar beneden en naar boven.
Het was er zo prachtig! Beneden was er een gezellige salon in de lava ingebouwd.
De waterpartij deed me denken aan Pamucale. Wit met het helblauwe water, schitterend. Over het water liep een kei smal bruggetje, ik denk dat ik aan beide kanten van mijn wielen nog net 5cm overschot had. Bangelijk hoor!
Een raam met uitzicht naar het lavaveld, maar het speciale eraan was dat de gestolde lava een dikke meter ook binnen kwam aan de andere kant van het glas.
Ja César Manrique, je hebt indruk gemaakt! De hele dag heb ik de pijn verbeten, het werd erger en erger. Dinsdag 2 november 2010 Gelukkig voel ik me weer stukken beter en heb ik weer nieuwe energie voor een mooie dag. Nog steeds veel wind maar ons Lora schijnt, meer moet er niet zijn! In de hoofdstad Arrecife waren vele mensen druk aan het shoppen.
Terwijl mijn ouders hun koffers pakten maakte ik een wandeling langs de kust met ons Zenn. Heerlijk! Mijn hart bloedt steeds weer als ik mensen zie wandelen met hun voeten in het water. Het moet toch heerlijk zijn het frisse water aan je voeten en het zand tussen je tenen voelen. Deze momenten vervloek ik even de rolstoel. Golven waren groot, de verleiding was groot om het strand op te gaan. Ik passeerde een planken vloer die tot het hardere zand gedeelte leidde, maar er was mul zand op gevlogen. Zou ik? De verleiding was te groot en waagde een poging. Ik geraakte eerst niet op het opstapje, maar ons Zenn gaf me de mogelijkheid om er op te geraken. Ik riep haar en gaf het commando dat ze moest blijven staan. Dankzij het steunpunt op haar rug raakte ik erop en kon ik op het strand. Het zand was net hard genoeg om er op te kunnen rijden. Het was duwen geblazen maar ik stond gewoonweg met mijn wielen bijna in het water. Waaaaw, wat was dat genieten met de haren in de wind. Ik was niet de enige die genoot, ons Zenn was ook in haar nopjes! In het water, hollen en rollen in het zand, haar langste leven! Terug richting dijk werd ik geholpen door een lieve jongedame die er aan het wandelen was. Van onder tot boven hing ik vol zand dat opgevlogen was, nu maar gauw in de douche want ik had om 16.30u een afspraak met de kinesist. Jawel, je hoort het goed, hier in Nautilus hebben ze zelfs een massage ruimte met een echte kinesist, ééntje die zelfs het gewoon is om rollers te behandelen, als dit geen luxe is? Ik kreeg een deugddoende massage waardoor de pijn van gisteren al voor een groot stuk vergeten is. Ik heb alvast voor volgende week een nieuwe afspraak gemaakt Woensdag 3 november 2010 Vannacht heb ik vaak liggen woelen in bed, niet van pijn, ik kon gewoon niet slapen. Mijn ouders werden vanmorgen door een taxi opgepikt richting luchthaven, hun vakantie zit er op. Ik moet toch wel toegeven dat ik het erg moeilijk had bij hun vertrek. Een week samen geleefd en dan plots alleen vallen is even moeilijk. In eerste instantie bolde ik er wat verloren bij, maar nadat ik ’s middags een heerlijke gezellige lunch had gehad samen met Leda van Nautilus en de kunstenaar Gabriele was alles vergeten. We hadden een Spaans/Engelse conversatie, schitterend! Op mijn terugweg naar de bungalow raakte ik aan de praat met een Iers koppel dat buiten zat te genieten. Ik kon er niet onderuit, ik moest mee genieten van hun verse ananas en meloen. Het fruit is hier om duimen en vingers af te likken. Het was een leuke babbel met deze mensen. Mijn Ierse buren zijn ook 2 geweldige mensen, ze zijn zo bezorgd, ik moet maar een kick geven en ze staan me al te hulp. De wind was ondertussen gaan liggen was het heerlijk om ’s avonds een wandeling te maken samen met mijn buren. De hitte van overdag was wat weggetrokken, zalig genieten dus. De zonsondergang weerspiegelde wondermooi op de zee. Vele joggers en mensen die zich waagden aan de fitnes toestellen langs de kant. Echt grappig om te zien!
Momenteel zit ik aan tafel dit verslag te schrijven en zit naast de kunstenaar die enkel Spaans spreekt. Ben hem aan de hand van mijn boekje aan het Nederlands leren, echt grappig hoor! Hij is verkocht aan het woord burgemeester. We hebben net ook zittend aan dezelfde tafel een gesprek gehad met mekaar via skype. Wat heb ik tranen gelachen. Alles kwam in echo door. Net Haloween. Donderdag 4 november 2010 Ik heb alweer een fantastische dag achter de rug. Tijd om me te vervelen heb ik zeker niet gehad. Voormiddag besloot ik een tochtje te doen met mijn wheeler. Een echte vettige Mie was ik met al die zonnecrème, maar het is hier echt wel nodig. Wind en een brandende zon, ik heb geen zin om er uit te zien als een kreeft. Ik bolde richting Playa Honda, schitterend, zalig genieten zo langs te kust op bollen. Het was een paar keer spannend. Er was heel wat mul zand op het fietspad gevlogen en was het altijd een vraagteken of ik er al dan niet door zou geraken. Gelukkig ben ik nooit vast komen te zitten. Het wheelen werkte echt verslavend, ik werd er helemaal hebberig van en wilde verder en verder tot ik op een ogenblik niet meer verder kon omdat er trappen waren. Het ging te goed en het was te zalig om nu al terug te keren, dus keerde ik om maar reed tot in Puerto Del Carmen het dorp dat aan de andere kant gelegen is. Echt voluit durfde ik niet gaan, toeristen zijn immers gevaarlijke wezens als ze met hun hoofd in de wolken zijn. Kijken om over te steken hoeft plots niet meer. Toen ik weer in Nautilus arriveerde had ik toch bijna 23km op mijn kilometerteller staan. Zenn was blij me weer te zien. Ik was echt vuil van mijn training en genoot des te meer van een douche die trouwens volledig aangepast is voor rollers. Het is hier in Nautilus echt een paradijs voor mensen met een handicap. Ik heb op al die tijd dat ik hier ben niet één keer hulp moeten vragen. Schitterend, niet! Het fijne hier is dat iedereen met iedereen een babbeltje slaat, net één grote familie. Het was erg warm en besloot nog even in het verfrissende water van het zwembad te plonsen. In eerste instantie was het koud, maar na 2 zwemslagen is het heerlijk! Half 2 had ik weer een date met Leda en Gabriele, vandaag vergezelde Romain ons. Hij heeft Franse roots maar woont ondertussen al jaren in Lanzarote en is hier een bekend figuur in de golf sport. De keuken was weer schitterend, wat zijn we toch een gelukzakken! Ik nam mijn rust want mijn drukke dag was nog niet afgelopen. ’s Avonds pikte Isa me op en reden we richting Arrecife waar we zouden deelnemen aan een avond wandeling enkel voor vrouwen in het Spaans v caminata de la mujer ole ole! Het was een prachtig uitzicht waar de wandeling plaats vond, net een schilder plaatje. Vele dames jong en oud kwamen opdagen. Sommigen waren helemaal opgekleed en daaronder loopschoenen om comfortabel te kunnen wandelen, een grappig zicht! Na een speeche was er een opwarming, wat een sfeer! Het was een leuke wandeling, puur genieten van het uitzicht! Als afsluiter was er nog een salsa les, er werd guitig met de kontjes gedraaid. Ik had de tijd van mijn leven samen met Isa, Inoa en Raquel drie toffe madammen! Als afsluiter aten we samen nog iets met dos cervesa’s…. Het steeg me al helemaal naar het hoofd. Zo sloot ik deze heerlijke dag af. Vrijdag 5 november 2010 Toen ik vanmorgen ontwaakte genoot ik nog steeds na van mijn belevenissen van gisteren, wow schitterend. Buiten ontbijten in het zonnetje op 5 november, niet te geloven! Om 10u was het hier al erg warm. Op het strand was er een heerlijk deugddoend windje Zenn vond het heerlijk om te hollen in het zand en om pootje te baden. Vlak naast mijn wiel groef ze een diepe kuil. Toen ik wilde vertrekken zakte ik er half in, danku Zenn! Het was werkendag om mezelf verder te duwen met de rolstoel in het zand. Onmiddellijk kwam een man ter hulp, schitterend, niet!
’s Middags had ik weer enorme pret met Leda en Gabriele. Ik had een fles Dafalgan (cava) meegebracht zo lekker! Op het menu: als voorgerecht een salade met tomaat en mozarella, als hoofdgerecht een vis om u tegen te zeggen! Mmmm, het water loopt me al weer in de mond! De Spanjaarden zijn dol op de kop van de vis brrr, ik huiver er nog van als ik er aan denk. Met veel plezier stond ik dan ook de kop van mijn vis af. We gingen nog eens een kijkje nemen naar de kunstwerken van Gabriele. Mijn mond viel open van verbazing toen ik zag wat hij dit maal uit een stom stuk boomstronk toverde! Aan de ene kant een mannen gezicht met krullende baard en hetzelfde kapsel als ik en aan de andere kant wat hij bezig met het uitkappen van een vrouwen en mannen lichaam. Hij is een echte genie! Zonder een plan getekend te hebben, gewoon uit zijn hoofd tovert hij deze prachtige kunst tevoorschijn. Het is enorm knap om hem bezig te zien. Sneller dan ik dacht zie je de vrouwelijke borsten en armen te voorschijn komen. Dit weekend neemt hij even rust maar ben nu al benieuwd wat hij er nog verder van gemaakt heeft! Zaterdag 6 november 2010 Man, wat vliegt de tijd hier toch zo snel voorbij! Tijd om me te vervelen heb ik hier nog niet gehad. Deze ochtend om 8 u was ik al op wandel met ons Zenn. Er waren al vele joggers en mensen die zo vroeg in de ochtend al aan het zwemmen waren in de zee, schitterend. Zenn geniet er ook van om zo te kunnen hollen en rollebollen in het zand. Niets zo heerlijk dan na een wandeling lekker te ontbijten in de zon op je terras met oven vers brood mmmm In de late voormiddag had ik een afspraak met Leda en Carmen, ze zouden gaan snel wandelen, mijn tempo dus. Het was super! Onderweg zingen zoals bij de jeugdbeweging en grappen uithalen, wat een lol. We wandelden tot in Playa Honda. Op café tres cerveza’s por favor. En smaken dat het hier doet, moet je weten dat ik in België nooit bier drink. Het steeg natuurlijk onmiddellijk naar mijn hoofd, ik denk dat de temperatuur in de zon wel tegen de 30° was. Met Carmen had ik net hetzelfde gevoel als met Gabriele de artiest, mekaar begrijpen zonder iets van mekaars taal te verstaan, schitterend! Ondertussen ken ik al enkele woorden in het Spaans (natuurlijk leren ze me voor de fun ook de scheldwoorden) en maar lachen. Ik leer Spaans, zij Nederlands. Godverdoeme vonden ze het leukste woord. Ik ging nog mee naar het gezellige huis van Leda en keerde dan terug naar de thuisbasis Nautilus. ’s Avonds had ik een date met mijn super lieve Ierse buren. Wat was het een wondermooie gezellige avond! Zondag 7 november 2010 Toen ik vanmorgen ontwaakte voelde ik meteen al dat het geen schitterende dag zou worden. Het is niet leuk met veel pijn uit je bed komen, zeker niet als je een date hebt. In de late voormiddag reed ik samen met Leda, Carmen en Gabriele richting groenten markt en genoot ik van de schitterende uitzichten. Ik leek wel een Freek met mijn fototoestel. Ongelofelijk hoe het uitzicht op een paar meter verschil er totaal anders uit ziet.
Ik die dol is van vers fruit was hier wel op de juiste plek. Wonderlijk kon ik mijn plan trekken in het Spaans om mijn fruit aan te kopen. Kan je het je voorstellen? Ik heb sinaasappels die gisteren geplukt werden gekocht super lekker! Rico in het Spaans. Ik leer snel en versta al redelijk wat woorden, het uitspreken is wat anders. In tegenstelling tot België hebben de inwoners van Lanzarote nog niet veel last van het lopende kerk schandaal. Mensen stonden tot buiten met volle aandacht de eucharistie viering te volgen.
We zetten onze rit verder en maakten een stop om wijn te proeven op het prachtige domein van Bodega Stratvs. Wat was het er prachtig! De wijn was om u tegen te zeggen. Jammer dat ik zoveel pijn had. Bij moment rolden tranen van pijn over mijn wangen maar was blij dat ik met zulke mooie dingen mijn zinnen kon verzetten.
Na deze wonder mooie dingen te zien kon mijn maagske ook wel iets verdragen. We reden richting kust. De zwarte uitzichten van het lava gebied dat we doorkruisten kreeg in de verte kleur met de helblauwe zee en witte huisjes. Op de dijk met prachtig zicht op de zee en het gebergte namen we de tijd om iets te eten. We namen allemaal iets anders en dus konden we genieten van haarlijke salade, paëlla, kip en verse gefrituurde inktvis om duimen en vingers af te likken.
Ook al had ik het zo naar mijn zin, de pijn verdween niet. We reden langzaam weer naar de thuisbasis Nautilus in Matagorda. Deze machtige trip zal voor altijd in mijn geheugen gegrift zijn! Maandag 8 november 2010 Nadat ik wat extra pijnmedicatie genomen had ben ik toch wel in een diepe slaap gedommeld. Heel vroeg in de ochtend werd ik wakker van gekreun bij de buren, ik wist niet wat ik moest denken. Achteraf bleek dat de dame ocharme gevallen was en zoveel pijn leed. Voor mij zag het er al veel beter uit. Ik voelde me nog wat gedrogeerd maar ca va. Ook al kriebelde het om me aan een training te wagen, wijselijk nam ik mijn rust. Verder heb ik het vandaag heel kalmpjes aan gedaan. Dinsdag 9 november 2010 Vanmorgen verloor ik even het bewustzijn in de suppermarkt, wat de reden hier van was heb ik het raden naar. Gelukkig was het kalm en merkte niemand het op. Ik zou liever niet in het hospitaal van Lanzarote willen wakker worden. Samen met Zenn deed ik een ritje met de wheeler. We hadden beziens hoor. Op de middag had ik een afspraak met de kiné van Nautilus. Het is toch wel schitterend hier hoor zowel voor de mensen met als zonder beperking! Woensdag 10 november 2010 Ondertussen voel ik me weer helemaal de oude, zo dus kon ik me eindelijk nog eens aan een training wagen. Een stralende zon, lekker warm, ideaal! Wat een zalig gevoel langs de kust oprijden alleen dat de onoplettende wandelende toeristen me toch wel voor enige irritatie zorgden. Ik besloot me toch eens land inwaarts te wagen en volgde de pijl Tias en zo kwam ik in het thema park terecht. Heb een berg om u tergen te zeggen opgeklommen. Als een muis kroop ik tegen 2km/u naar boven. Wow, zalig gevoel van overwinning als je de top bereikt hebt. Om niet verloren te rijden reed ik terug richting kust. Uiteindelijk had ik bijna 25 km op mijn computertje staan. Ik voel toch echt merkwaardig verschil in uithouding sinds ik de voedings suplementen van Frizziqs neem. http://gezondleven.myfizziqs.com. Zenn stond al aan de deur te kwispelen toen ik weer in thuisbasis Nautilus aankwam. Na een deugddoende douche nam ik de tijd om in de zon op terras te relaxen. Het was eigenlijk te warm in de vlakke zon. Tijdens lunch time ontmoette ik Ramon, een journalist van Lanzarote. Hij zou later een artikel over mij en kunstenaar Gabriel maken. Zoals altijd hier in Nautilus werd ons een menu gepresenteerd om duimen en vingers af te likken! In de late namiddag genoot ik nog van een lange wandeling tot in Puerto Del Carmen met Zenn. Wat me enorm stoorde was dat de mensen hier enorm opdringerig zijn om iets te kopen in hun winkel. Ik baalde er zo van dat ik terug keerde naar Matagorda. Donderdag 11 november 2010 Het strand en de zee zijn één en al paradijs voor ons Zenn. Iedereen heeft er spik in haar te zien hollen en rollebollen op het strand. Nautilus kok Juan blijft ons steeds weer verbazen mijn zijn fantastische kookkunsten. Vandaag stond er inktvis op het menu, maar niet zoals we het in België gewoon zijn, véél lekkerder! Voor de rest heb ik lekker lui dagje genomen Vrijdag 12 november 2010 Ik voel me hier al volledig thuis! Vooraleer ik naar verjaardagsfeest van Juliano ging nam Leda me mee naar een benefiet avond tvv arme kinderen. Er werden lokale hapjes geserveerd, super om deze te kunnen proeven! Het ene was al wat lekkerder dan het andere. Van het ene feest trokken we naar het andere, kameraad Juliano was vandaag immers jarig en vierde dit samen met zijn familie en vrienden op zijn thuisbasis. Ik had de eer om mee te komen vieren.
Zaterdag 13 november 2010 Ondanks ik tijdens te late uurtjes onder mijn lakens kroop was ik al vroeg in de ochtend wakker. Het weer was weer zalig en maakte me klaar voor een kleine training, alle dat had ik toch voorzien. De toeristen die weer roekeloos zonder te kijken de straat overstaken begonnen me lichtelijk de keel uit te hangen en besloot land inwaarts te rijden. Het was echt genieten. Berg op, berg af, mooie zichten en kwam zo weer aan bij de bewegwijzering en zag Matagorda, het dorp waar ik moest zijn. Sommige bergen waren enorm steil om te beklimmen, maar het bereiken van de top gaf telkens weer een gevoel van overwinning. Tot ik op een bepaald moment op de snelweg zat. Oooooh, wat nu? Ben dan maar terug gekeerd maar was hier helemaal de weg door kwijt. Jongens toch, wat een doolhof hier! Wat een trainingske van 5km moest zijn is er één van bijna 20km geworden. Wat was het spannend om de weg weer te vinden! Zenn stond me al op te wachten in casa Nautilus. ’s Avonds werden Gabriel en ik uitgenodigd voor een diner bestemd voor uitbaters van hotels en bungalow parken in Lanzarote. Het was er poep sjiek met allemaal kandelaars op elke tafel. Alleen, …. We mochten nog niet naar binnen. De muziekanten waren nog niet gearriveerd. Het was 23.00u toen ons voorgerecht gepresenteerd werd. Maar goed dat ik namiddag nog een boterham gegeten had.
Ik leerde vele nieuwe mensen kennen. Maar goed dat de meesten onder hen het Engels ook onder de knie hebben. Man, man, ik word hier nog een echt party animal! Omstreeks 2u ’s ochtends kroop ik mijn beddeke in. Zondag 14 november 2010 Ik was moe, lui en het was erg warm vandaag. Voormiddag trok ik met Zenn naar de kust en plofte me neer op een bank met zicht op zee en de zon op mijn smoel. Met mijn benen liggend op het kussen van mijn rolstoel, zalig! Ik zat op de perfecte locatie om vliegtuigen te spotten met mijn fototoestel. Terwijl ik hier wegsmelt met een heerlijk warme zon zag ik op BVN dat er in België een doffe water ellende heerst. Namiddag trokken we naar het prachtige natuurpark Texas Range.
Aan het zwembad begon er net een show met zeehonden. Deze 2 beestjes maakten ook indruk. Hun hele kennis van trucs werd in een show gegoten voor het publiek. Schitterend om te zien! Al deze dingen zijn leuk om te zien maar crème de la crème was toen we de eer kregen om een baby witte tijger van 8 weken oud te mogen volgen in de eerste stappen van haar opleiding. Ze waggelde nog op haar pootjes net alsof het beestje te veel alcohol gedronken had. Het leek wel een levend pluchen knuffeldiertje, ze was echt om op te eten, maar later als ze volwassen is zal het wel eens omgekeerd kunnen zijn. Ik heb een nieuwe vertalingwebsite gevonden waar een virtuele persoon je zinnen vertaald. De ogen volgen zelfs de richting van je muis. Heb den Alberto zelfs scheel laten kijken. Dit moest ik uittesten in het Restaurant. Gabriel en Marcella de dienster van het restaurant verstond me langs de computer en haalde meteen over enthousiast haar pc er ook bij. Het was nog harder lachen geblazen toen ik Alberto veranderde in van het vrouwelijk geslacht, maar de mannen stem was gebleven Dinsdag 16 november 2010 Gisteren was er hier een enorme wind komen opzetten waardoor de meeste mensen zich terug trokken in hun bungalow. Vandaag was het weer schitterend, ideaal om me nog eens aan een training te wagen. Ik nam mijn Frizziqs en deed mijn sportdrank in mijn drinkbus en bolde richting receptie waar mijn wheeler veilig opgeborgen staat. Ik monteerde mijn drinkbus en was klaar voor mijn rit. Deze keer speelde ik op veilig en bleef langs de kust rijden, nee, liever geen snelweg meer voor mij! Het ging super! Wat was het genieten, het voelde aan alsof ik de wereld aan kon! Alleen sommige enerverende toeristen die roekeloos zonder kijken de baan weer overstaken grrrrr. Net alsof ik soms de reuzen slalom aan het doen was. Soms had ik een video spel in gedachten, hoeveel punten zou ik krijgen telkens ik iemand omver rijd? Tijdens mijn weer overheerlijke lunch met Leda en Gabriel toonde ik hen de prachtige beelden die Ivo maakte in het jaar 2007 oa van het wk triatlon in Hamburg en de Iron Man in Hawaii In de loop van de namiddag bracht ik het voorwiel van mijn wheeler naar de mannen van de Flinstone bike, zij zouden de haast versleten voorband vervangen door een nieuwe. Met een vertalingprogramma op internet probeerde ik een tekst te vertalen voor het personeel van Nautilus als bedanking voor mijn fantastisch verblijf hier in Nautilus, maar de grammatica trok op geen fluit meer en zocht ik hulp bij mijn Ierse buren om toch correcte Engelse taal te kunnen gebruiken. Slecht 1 jaar had ik Engels op school, spreken gaat super, het schrijven is wat anders. Zo sloot ik weer een fantastische dag af. Woensdag 17 november 2010 De tekst die ondertussen vertaald was naar het Engels toe werd door Richard aan de receptie vertaald naar het Spaans zodat het verstaanbaar werd voor alle werkende kracht van Nautilus. Over iedereen had ik wat geschreven. Al snel had Richard de hele boterham vertaald en op pc gezet. De tekst werd voor iedereen afgedrukt met foto en de krabbel van mij en Zenn erop. Tegen de avond pakte ik mijn koffer alvast voor een groot deel alvorens ik met mijn Ierse buren iets ging eten. Het was heel gezellig, maar er gaat toch wel niets boven de kookkunsten van Nautilus kok Juan. Donderdag 18 november 2010 Mijn 3 weken Nautilus zitten er op, een tijd van afscheid nemen van iets leuks is nooit fijn. 28 November na de marathon breng ik hen nog een bezoekje dus is het niet voor lang dat ik afscheid nam. ’s Middags had Marcella deze keer voor een overheerlijke maaltijd gezorgd (rico zou men hier zeggen) Het was leuk om dit moment nog met Leda en kunstenaar Gabriël mee te kunnen pikken. De tijd vloog voorbij alsof het niets was. Gabriël hielp me met mijn bagage richting receptie. Dikke krokodillen tranen liepen over Marina’s wangen die als receptioniste werkt in Nautilus. Als mensen beginnen huilen bij afscheid doen mijn tranen ook de vrije val. Marina zie ‘k misschien nog wel eens terug maar mijn goede vriend Gabriël zie ‘k hoogst waarschijnlijk nooit meer terug als hij weer terug in Colombia is. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar we hebben nog altijd Skype om in contact te blijven. Isa die nog maar net geland was met het vliegtuig pikte me op en voerde Zenn en mij naar onze volgende bestemming: Sands Beache in Costa Tequise. Elk stadje op dit eiland kan op een paar kilometers na zo van landschap veranderen, ongelofelijk! Lange lanen vol palmbomen, net een gigantische filmset, prachtig! Sands Beach is een enorm groot complex, weer iets goeds voor mij om verloren te rijden J Mijn bungalow is gelegen aan een strand met binnenwater, wat een prachtig uitzicht. Binnen in de bungalow was de eerste indruk al evenzeer woow! Zelfs met 2 badkamers. Eén extra die volledig aangepast is voor mensen met een beperking. Een balzaal met aangepaste douche met douche rolstoel, aangepast toilet en zelfs een aangepaste lavabo met kantel spiegel, dat heb ik zelfs thuis niet! Bij mijn verkenning tocht zag ik Juan Carlos, the big boss of Sands Beach. Een meneer die er best wel mag wezen hoor! Wat een knappe gast! Meerdere keren werd gevraagd of alles ok was. Men heeft hier zelfs een extra telefoon naast mijn bed geplaatst moest ik ’s nachts een probleem hebben. Schitterend toch! Vrijdag 19 november 2010 Ik een off dagje genomen. Na een nachtje minder geslapen te hebben vroeg mijn lichaam om rust. Op het strand was het heerlijk in de zon. Ons Zenn vond het ook fantastisch en vond alvast 2 speelkameraadjes. 2 Kinderen vanuit Nederland vonden het grandioos om achter Zenn aan te hollen. Terwijl ik van op het ligbed naar het water kijk springt er af en toe een vis omhoog, mooi om te zien. Hier in Sands Beach is er zeker geen tekort aan animatie voor kinderen. De hele dag muziek en allerlei bezigheden voor hen.
Zaterdag 20 november 2010 Wat deed het deugd te ontwaken met een uitgeslapen gevoel! Zalig, de gordijnen opentrekken en het eerste wat je ziet is een stralende zon! Er stond weer een uitgebreid ontbijtbuffet in het Sands Beach restaurant. Voor de Engelsen onder ons mogen de witte bonen in tomatensaus en worstjes niet ontbreken. Een worst ok, maar heb toch nog steeds moeite met de bonen in tomatensaus op hun nuchtere maag. Het moet echter een gewoonte zijn, ze eten het echt met smaak. In de latere voormiddag besloot ik me nog eens op een training wheelen te wagen. Zenn mocht lekker lui in de bungalow blijven liggen. In eerste instantie was het een hele hobbelige weg en vreesde ik voor beterschap, maar ik had het goed mis. Een prachtig pad dat langs de kust liep, zalig! Soms een steile helling maar dat werd telkens beloond door een stevige afdaling, soms wel een beetje te stevig naar mijn zin, plots remmen met de wheeler is dat niet meer mogelijk. Kegelspel spelen dus. Ik kon er weer niet genoeg van krijgen. Zolang ik rechtdoor kon gaan bleef ik gas geven. Niet te veel afslaan want mezelf kennende zorgt dat alleen maar voor trobbels om de weg weer terug te vinden. Bijna in Arricife zijnde keerde ik weer terug. Het was weer slalommen tussen de wandelende mensen door. Soms echt wel gevaarlijk. Even was ik bang toen er plots een wagen op de baan kwam toen ik een super steile berg afreed, ik zag mezelf al ergens tegen belanden. Ik slipte hard, maar niet te stoppen. Eind goed, al goed. Om aan nog wat extra kilometers te geraken reed ik Sands Beach voorbij en kwam terug thuis met een dikke 18km in de armen. Ons Zenn was weer over gelukkig me weer terug te zien. Zondag 21 november 2010 Gisteren avond toen ik mijn mails bekeek en mijn website aan het aanvullen was kreeg ik telefoon van Isa van Tri WWW aan de receptie van Sands Beach. Het was me totaal uit het hoofd gegaan dat er vandaag een 10km loopwedstrijd doorging in La Santa. No problemo, ik had gisteren alvast een zeer goede training gedaan. Voor het slapen gaan zette ik alvast mijn materiaal klaar en zette mijn 3action sportdrank en Frizziqs al klaar. Ik moest vroeg uit de veren, Ainoha een toffe madam die hier in Lanzarote woont kwam me al vroeg in de ochtend oppikken. Ze had van een vriend een grote wagen geleend om mijn wheeler en rolstoel te kunnen vervoeren. Het was ideaal voor ons beiden dat we samen op pad waren. Ik wil kost wat kost de Spaanse taal leren en Ainoha die van Baskische afkomst is wil dolgraag haar Engels bijschaven. Onderweg naar La Santa genoot ik van de mooie zichten van het landschap. In Costa Tequise was het bewolkt maar konden we wel genieten van een gigantische regenboog, nog nooit eerder gezien hoe prachtig deze uit de grond magisch verscheen. In La Santa scheen er een heerlijke zon. Dat heb je met dit micro klimaat in Lanzarote. Op onze bestemming in Club La Santa de sportstad stond Isa ons al op te wachten met mijn Lucky number 8 en chip. Er waren nog atleten die ik al eerder ontmoet had op de halve marathon die zich volop aan het voorbereiden waren op de wedstrijd. Om 10.00u klonk het startschot en kon ik volle gas geven voor de 10km. 2 Ronden op een mooi heuvelachtig parcours. Bergafwaarts ging ik volle vaart om erna met volle macht een berg weer op te rijden. De eerste lopers gingen er met een vaart vandoor in de bergop, maar in de afdaling kon ik hen weer inhalen. Mijn handen kregen een slapend gevoel maar het hinderde niet te veel. Vele supporters langs de kant, wat een sfeer! Om de tweede ronde in te zetten moesten we een halve ronde rijden op de looppiste van club La Santa. Ik eindigde als eerste vrouw, in totaal weet ik niet, het maakt ook niet uit, ik heb ervan genoten en dat is het voornaamste!
Op de terugweg waren er prachtige zichten, ik nam mijn fototoestel om deze sfeerbeelden te maken.
Terug in thuishaven Sands beach was het alsof ik een tik van de hamer kreeg, doodmoe. Heb er dan maar een lekker luie namiddag van gemaakt en genoot ik nadien van een zalig bad met heerlijk deugddoend warm water. Het buffet hier in Sands Beach is heerlijk zeker na een inspanning. Maandag 22 november 2010 Zelf na de inspanning van gisteren voelen mijn spieren goed aan, maar besloot een dagje te ontspannen. Heerlijk relaxen in de zon aan het binnenwater van de kust zalig! Ondertussen heb ik hier al heel wat mensen leren kennen. Het zijn overwegend Engelsen die hier hun vakantie doorbrengen. Regelmatig word ik begroet met : “Hi Mawika”. Ons Zenn steelt ieders hart. Ik was net ingedommeld op het strand toen het animatie team de micro weer in handen nam. Voor kinderen is het hier een paradijs! Ik moet steeds weer lachen met hun Engels. Het is Engels gesproken op zijn Spaans, het geeft zo een beetje een Chinees effect. Het is zo eens wat anders, lachwekkend in ieder geval! In de late namiddag ging er een quiz door aan de poolbar. Mijn Engelse vrienden wilden perse meedoen. Als er iets is wat ik niet graag doe dan is het quiz wel. ’s Avonds nam ik eens een kijkje in de bar, er was een live optreden wat heel wat sfeer bracht. We zijn in Spanje, dus dronk ik samen met mijn Engelse vrienden een lekkere sangria.
Dinsdag 23 november 2010 Het is ongelofelijk hoe goed ik hier slaap, sinds ik hier in Costa Tequise verblijf is de pijn minimaal gebleven tot hier toe, pure verwennerij dus. Ik heb een heel stuk meer energie en voel me super! Wat ik nu meemaak is een godsgeschenk! Thuis slaap ik soms haast 2 uur van de pijn wanneer het erg is, vannacht heb ik maar liefst bijna 8 u aan één stuk doorgeslapen, ik kan me niet meer herinneren wanneer het de laatste keer was dat ik nog zo goed geslapen had. De zon straalde in de lucht, geen wolkje te zien en wind stil. Ideaal om de laatste lange duurtraining te doen! Na een heerlijk ontbijt maakte ik mijn materiaal klaar voor vertrek. Met muziek op de oren trok ik erop uit. Wow, heerlijk genieten zo langs de zee oprijden en de golven zien opklotsen tegen de rotsen. Het was super warm, het zweet drupte van me af. Het ging goed, ik kon er weer niet genoeg van krijgen! Om op veilig te spelen reed ik op en af langs de kust. Je weet maar nooit dat er iets gebeurt, dit leek me de veiligste oplossing omdat ik ook alleen train. Mensen moedigden me aan, leuk om zien. Deze keer hoefde ik me niet zoveel in een virtueel kegelspel te wanen. Touristjes waren redelijk braaf vandaag en was er maar een enkeling die roekeloos overstak of op het fietspad bleef wandelen. Bij mijn thuiskomst in Sands Beach had ik tot bijna 35km in de armen. Na een heerlijke douche knorde mijn maag. Aan de poolbar kon ik mijn energie bijtanken met een lekkere spaghetti. Namiddag nam ik de tijd om te relaxen op het strand. Heerlijk! Woensdag 24 november 2010 Na zo’n super training van gisteren genoot ik vandaag van mijn welverdiende rust! De zon straalde, het was als het ware bakken en braden vandaag, zo warm. Ik kon het niet keren in de zon van de warmte en besloot erop uit te trekken met mijn fototoestel. Mijn Sands Beach appartementje is gelegen vlak aan het binnenwater, over een houten brug kom je onmiddellijk op het wandelpad terecht dat voor kilometers langs de kust loopt. Het water is zo helder dat je de bodem ziet. Op mijn weg was het af en toe vechten tegen het mulle zand maar er was altijd wel iemand in de buurt die een handje wilde toesteken. Ik genoot, en ons Zenn hat het ook naar haar zin. In het centrum van Costa Tequise zat een koppel op een terras te genieten van hun “serveca” en vroegen of ik hen wilde vergezellen, altijd leuk om een babbeltje te doen dus zette ik me erbij. Ik leerde een man kennen die ook heel wat gezondheidsproblemen heeft. Hij vertelde me dat hij elk jaar in Lanzarote kwam overwinteren. Misschien moet ik hier ook eens aan beginnen denken. Op mijn terugweg zag ik een hele groep mensen die in volle actie aan het petanken waren, leuk om hen zo bezig te zien. Het was alweer een zalige dag, toch voel ik aan mijn spieren dat er weersverandering op komst is. Tegen het vallen van de avond was de lucht prachtig, een kunstwerk met die kleuren!
Donderdag 25 november 2010 Wat voelde ik me slecht toen ik deze ochtend ontwaakte. Verschrikkelijk veel pijn, ik kon geen kant op. Mijn lichaam vertelde me gisteren dat er weersverandering op komst was en zo was het ook. Het was bewolkt en een heel stuk frisser. Met moeite kreeg ik mijn ontbijt naar binnen, mensen zagen dat het niet goed met me ging. Ik trok terug mijn bed in, misschien zou rust me wel goed doen, jammer genoeg was dit niet het geval. Het is hard om met je neus op de feiten geduwd te worden dat het soms ook wel eens stukken minder kan gaan. Ik ben hier op gebied van pijn immers ook al super verwend geweest. Omdat het haast niet houdbaar was trok ik naar de receptie om hulp van een kiné te vragen. Onmiddellijk ging de dame van achter de balie naar de kiné en maakte een afspraak voor me. Een uur later zou ik al geholpen worden. Ik had pech, er was een langdurige elektriciteitspanne waardoor er geen licht was. Uitstel, maar geen afstel, ik kreeg een nieuwe afspraak in de late namiddag. Het was het wachten echt wel waard! Juan de Sands Beache kiné is echt wonderbaarlijk goed! Nog nooit eerder meegemaakt, wat een kei! Langer dan een uur deed hij al het mogelijke om mijn pijn draaglijk te maken, en het lukte hem nog ook! Ik heb hem gevraagd of ik hem mee naar België mocht nemen. Hij lachte eens. Echt fantastisch! Ik was verlost, een heel pak ellende viel van mijn schouders. Ik heb alvast een nieuwe afspraak gemaakt voor morgen. Vrijdag 26 november 2010 Ik voelde me al stukken beter toen ik vanmorgen opstond, de massage van Juan had me deugd gedaan. 6 Atleten van het Spaanse team heb ik alvast ontmoet. Het zijn grappige gasten, ze kunnen enkel Spaans spreken waardoor een conversatie erg moeilijk is zeker als ze beginnen te ratelen tegen 100km/u. Eén onder hen begon telkens weer tegen mij luidruchtig “quel horas marathon?!” Ik antwoordde telkens weer dat het mijn eerste marathon was en dat ik bijgod niet zou weten hoe lang ik er over zou doen, voor mij eigenlijk zelfs niet belangrijk om mijn tijd op voorhand in te schatten. Aankomen is altijd een overwinning voor mij! Hij gaf niet op en bleef streven om mijn tijd te weten. In de late namiddag arriveerde de camera ploeg van VTM. Deze mensen zijn volop bezig met een Telefacts reportage over me te maken. Ondertussen was de pijn weer terug gekeerd. Niet leuk! Ik krimpte als het ware weer helemaal in mekaar van pijn. Gelukkig had ik weer een afspraak met Juan. Hij vroeg onmiddellijk hoe het met me was en zag dat het niet zo best met me was. Meteen ging hij aan het werk om ze zo snel mogelijk van die ellendige pijn te verlossen. Hij nam me in een soort houdgreep van één of andere gevechtskunst en begon bochtjes te maken met mijn rug en dan plots, krak. Iedereen kon het horen! Maar dat was mijn verlossende krak! Daar zat de oorzaak van mijn pijn! Juan is letterlijk een krak in datgene wat hij doet. Zaterdag 27 november 2010 We zijn een dag voor de marathon. Materiaal nakijken en rusten is de boodschap! Er waren nog wat opnames voor Telefacts en voor de rest was ik bezig aan mijn mentale voorbereiding. Reserve banden, gereedschap, 3action sportdrank, Frizziqs, kledij, alles keek ik zorgvuldig na en legde het alvast klaar voor de race. Mario van Able2Sport was ondertussen ook gearriveerd en heeft in tussen tijd zeker niet stil gezeten. Mooie T-shirten enstickers met het logo van Able2Sport erop had hij laten maken, meteen kleefde ik er één op mijn wheeler. Mijn hart ligt echt bij deze organisatie en hoop echt dat het iets groots wordt zodat de meerkost voor mensen met een beperking om aan sport te kunnen doen gedrukt kan worden en het iedereen able maken om te kunnen sporten! ’s Avonds was er een voorstelling van de Arrechife marathon waarbij we onze nummers en chip kregen, gevolgd door een heuse pasta party in het sporthotel club La Santa. Hier zag ik voor het eerst de andere rolstoelatleten. We zijn met zijn 15, ik ben de enige vrouwelijke atlete, ik zal dus mijn manneke moeten staan!
Keuze aan pasta was er zeker en vast genoeg, ik heb bijlange niet alles kunnen proeven. Na lekker gegeten te hebben trokken we weer naar thuisbasis Sands Beache in Costa Tequise. In de bungalow monteerde ik nog snel mijn nummer en chip en trok erna mijn bedje in om fit aan de start te kunnen staan. Zondag 28 november 2010 Omstreeks 06.45u werd ik gewekt door mijn wekker. Meteen was ik klaar wakker en maakte ik me klaar voor het ontbijt dat speciaal voor de atleten vroeger zo open gaan. Ja watte, mijn voeten ook! Daar stond ik voor een gesloten deur! Had ik dat geweten had ik mijn kostbare tijd wel in iets anders kunnen steken. Een half uur later werd dan toch eindelijk de deur voor ons geopend en ging ik meteen in de aanval. De helft lag er nog niet, maar kom we konden ontbijten en dan hoor je mij niet klagen. Het enige wat ik erg miste was mijn glas fruitsap. Een tas koffie smaakte me echt niet, thuis drink ik trouwens nooit koffie. Mijn wheeler werd bij de camera ploeg in de wagen gezet en wist dat hij daar veilig stond. De wheelers van de andere atleten werden in een camionette gedropt. Samen met Juan Carlos reed ik richting start gevolgd door de camera ploeg en mijn kameraad Nick die me sinds een paar dagen vergezelt hier in Lanzarote. We reden met de wagen een heel stuk over het parcours. Het zag er redelijk vlak uit. Vlammen geblazen dus! Het kriebelde alvast om in actie te schieten! We arriveerden goed bij tijd en was er dus nog wat tijd over om een babbeltje te slaan met de andere atleten. Als ik de meesten onder hen hun materiaal bezag zag het er zeer professioneel uit en dacht ik bij mezelf: “ik ben dus wel degelijk aan vervanging van mijn wheeler toe!” Praktisch iedereen had een wheeler waarom men op de knieën zit waardoor je meer kracht kan uitoefenen. Chips werden getest of ze goed werkten. Langzaam begon de gezonde stress naar boven te komen. Ik kroop net zoals de andere atleten in mijn wheeler en begaven ons richting start. Iedereen wenste mekaar succes. Er heerste een ontspannen sfeer onder de atleten. Geen concurenten, maar vrienden onder mekaar!
Er werd afgeteld 3, 2, 1, go! Meteen zette ik er een lap op en was ik in een goede positie weg. Mijn tempo kon ik goed aanhouden, ik zette alles op alles. De wheelers voor me kon ik niet bijhouden, dat was me toch wel ietsje te snel, maar ik reed ook los weg van de rollers achter me. Mijn tempo lag goed en kon het aanhouden gedurende de hele race. Een stralende zon en haast geen wind, echt Wielemie weer dus! Man, genieten en afzien tegelijkertijd. Soms was het echter wat onduidelijk hoe het parcours liep maar dan schreeuwde ik maar “naar waar?” 4 Ronden over het hele parcours met af en toe supporters langs de kant. Telkens als ik een roller kruiste moedigde ik hem luidkeels aan. Op het einde heb ik zelfs 2 rollers gedubbeld, wat een gevoel jongens! Het einde was in zicht, maar het was echter onduidelijk hoe ik moest rijden naar de finish. Ik brulde : “is this the way to the finish!?” Niemand antwoordde, en zo krijg je ons Mie wel boos! Eind goed, al goed! Als zesde over all reed ik over de finish! Ik was zeer emotioneel. Dit had ik nooit gedacht. Ik als enige deelnemende vrouwelijke rolstoelatlete liet nog 9 stoere binken achter me en alle lopers. Wordt dus zeker en vast vervolgt. Schrijf alvast in uw agenda de Wielemie spaghetti dag, een benefiet om een nieuwe wheeler te kunnen aankopen! Speedy Wielemie voelt zich in haar nopjes. Toen alle rollers aangekomen waren volgde er een prijsuitreiking.
Ik had echt moeite om mijn tranen te bedwingen. Ik had me leeg gereden en was mors kapot. Het duurde nog even eer we terug naar onze thuisbasis konden rijden. Ik voelde me slechter en slechter worden, ik had dringend nood aan rust.
In onze bungalow legde ik me meteen languit in de zetel voor wat platte rust, wat deed dag deugd! Gevolgd door een lekker warm bad. ’s Avonds werd er natuurlijk geklonken op de goede afloop met een dafalganneke (een goed glas cava) en kon ik stilaan naar dromenland gaan om nog na te genieten van mijn schitterende prestatie! Maandag 29 november 2010 Vannacht is de wind enorm komen opzetten, maar goed dat die er nog niet was met de wedstrijd. Ik heb bijna niets geslapen, misschien nog nawerking van de energiedrank en de euforie. Om 05.00u in de ochtend was ik al mijn wedstrijd verslag aan het intypen op mijn computer Ik sta vol blauwe plekken van de race van gisteren en begin ik te twijfelen of ik geen bols wedstrijd gedaan heb in plaats van een marathon gewheeld? Aan mijn lichaam merk ik dat ik serieus diep gegaan ben tijdens de wedstrijd. Ik kon de hele dag wel slapen. Het weer leende zich dan ook toe om de ganse dag in bed te blijven liggen. Kletterende regenbuien en wind om u tegen te zeggen. ’s Avonds bij het checken van mijn mails was er een enorm lawaai. Ik kon mama haast niet verstaan die ik met skype aan het bellen was. Het was de wind die op het dak zat.. Naar het schijnt was het zelfs een mini orkaan dat over Lanzarote trok. Dinsdag 30 novemver 2010 Kameraad Nick en Mario vertrokken al vroeg terug richting koude België, ik had nog 1 dag om te genieten Vanmorgen ontbeet ik samen met een Duits/Hongaars koppel. 2 super lieve mensen. Ze stelden me voor om vlak na de middag mee naar een ander eiland te varen met de boot met name Fuerta Ventura 20 minuten van Lanzarote gelegen. Ik twijfelde nog wat omdat ik nog redelijk moe was en nog niets had ingepakt. Het aanbod was zo aanlokkelijk dat ik toch besloot om mee te gaan. Dit was uiteindelijk de beste beslissing die ik kon nemen! Op de middag trokken we er samen op uit voor een groot avontuur. Met de GPS konden we heel gemakkelijk de overzetboot vinden en konden we dubbel en dik genieten van de prachtige uitzichten onderweg. Na de storm van gisteren was het nog steeds bewolkt en af en toe een regenbui. De wolken gaven een artistieke tint aan de vulkanen en bergen. De top zat verborgen onder een dikke wolk. In een kleine haven konden we de tickets voor de overtocht aankopen. Lang moesten we niet wachten op de boot. Sterke mannen hielpen me naar het dek terwijl Achi de wagen in het laadruim parkeerde. Van op het dek konden we het allemaal mooi volgen hoe de wagens naar binnen reden. Ze bleven maar laden, zelfs grote vrachtwagens. Dat we nu maar niet zinken De boot vertrok en konden we genieten van super mooie zichten. Het was nu al zo mooi, wat moet het wel niet zijn als er geen wolkje in de lucht is. De boot waggelde op en neer het gaf het gevoel alsof ik teveel pintjes gedronken had. Zenn keek heel geïnteresseerd in het rond. We naderden Fuerta Venura, het zag er heel anders uit dan Lanzarote. Heel kleurrijke huizen, soms trok het echt op niets. Er was veel wind op zee en dat was super voor windsurfers en kite surfers. We konden hen van redelijk kortbij aan het werk zien. We naderden de kleine haven, trossen werden uitgegooid en wagens konden weer naar buiten rijden. Binnen in de boot heerste er Kerst sfeer met de versierde Kerstboom in het midden. Het uitzicht op dit eiland was heel anders dan in Lanzarote. Soms waande ik me in een Western film, maar heb de cowboys en indianen niet gevonden. Eindeloze parel witte stranden met heel wat kite surfers. Ondertussen was het al bijna 16u en hadden we nog steeds niet geluncht en begonnen onze magen wel echt te knorren van honger. We gingen op zoek naar een gezellig restaurantje, en dat vonden we aan de haven vlak tegen het water, zalig! Van honger waren onze ogen groter dan onze maag, op de menu kaar zouden we haast alles besteld hebben van honger. Om onze eerste honger te stillen kregen we brood met mocho sausjes aangeboden van het huis. Als extra hadden we een groot bord gefrituurde mini inktvisjes besteld. Ik had het nog nooit eerder gegeten, maar het was best wel lekker. De zeevruchten spaghetti was verrukkelijk! Na onze heerlijke lunch was het hoog tijd om weer richting overzetboot te vertrekken. Toen we aankwamen was hij net aan het terugkeren, maar goed dat Esther hem met een glimp nog net zag. Terwijl zij als een gek achter hem aanholde reden wij alvast naar de overzetboot. We waren de laatste maar hij stond er nog. Buiten adem arriveerde Esther maar vond niet onmiddellijk de tickets, wat een situatie zeg. Er viel een pak van ons hart toen Achi de kaarten vond en we eindelijk konden enteren. Vanaf nu konden we weer relaxed genieten van de mooie zichten.
Van op zee is de zonsondergang nog eens zo mooi. Als het donker was konden we menige sterren zien. Eenmaal aangekomen in Lanzarote was ik toch wel blij dat we een GPS bij de hand hadden. Het was pik donker en haast geen straatverlichting.
Bij aankomst in Sands Beache ging ik nog afscheid nemen van de mensen in het restaurant. Ik neem niet graag afscheid van mensen. Net toen ik wilde starten met het inpakken van mijn koffer rinkelde de telefoon. Een meisje dat in dit complex werkt als receptioniste wilde dolgraag nog iets met me gaan drinken. Eigenlijk had ik geen tijd maar besloot om toch te gaan. Ik leerde weer nieuwe toffe mensen kennen en kon genieten van een mooi zang optreden van 4 knappe mannen. Maar liefst om 23.00 gepasseerd begon ik eindelijk mijn koffers te pakken. Om half 2 lag ik in mijn beddeke, zo moe dat ik haast onmiddellijk in dromenland lag Woensdag 1 december 2010 We zijn al december jongens, wat vliegt de tijd toch snel! Deze ochten werd ik vlak voor mijn alarm zou beginnen zingen wakker. Jakkes, vandaag weer naar het koude België, nog snel ontbijten en dan was het al tijd om te vertrekken. De uitbater Juan Carlos himself bracht me naar de luchthaven. Eerst brachten we zijn kinderen naar school. Wel grappig om hen allemaal in uniform te zien. Om 09.00u was het al reeds 21°, zalig he! Juan Carlos begeleidde me tot ik ingecheckt was, dit was de allereerste keer dat ik volledig zelfstandig reis, ik moet zeggen dat het super is met de assistentie die je krijgt. Onmiddellijk na het inchecken staat er al iemand je op te wachten om de handbagage te dragen en je tot aan het vliegtuig te begeleiden. Het was dezelfde stewardess als met mijn vlucht met de Iron Man in mei, ze kende zelfs mijn naam nog. Wat leuk! Ons Zenn daarin tegen vond het heel wat minder leuk en wilde liever weer naar buiten. Ze was de pijnlijke oren niet vergeten van onze vlucht richting Lanzarote. Wat zat ik met haar in. De hele vlucht daverde ze van schrik. In Las Palmas maakten we een tussenstop. Man , man wat bewonder ik de cabine personeel! Er zijn toch moeilijke mensen tussen ons zeg! Het was zelfs lachwekkend. Het contact met de stewardessen was super leuk. Iedereen moest uit het vliegtuig omdat het gekuist werd. Zenn en ik mochten blijven zitten en konden we nog eens live meemaken hoe het schoonmaken in zijn werk ging, wat een team work! De boarding met bestemming Brusselas op zijn Spaans gezegd begon. Zenn en ik kregen een andere plaats toegekend. Niet alle plaatsen waren bezet, we kregen 3 zetels voor ons met een deken op voor Zenn, net de huwelijkssuite. Door het drukke vluchtverkeer boven Madrid hadden we 20 minuten vertraging. Ik had nog heel wat werk met het intikken van mijn dagboek voor op de website en dan vliegt de tijd zo voorbij. Bij het opstijgen kon ik Zenn afleiden met een broodje dat ik kreeg. Nu ze bij me lag was het voor haar al heel wat minder stressvol. De hele vlucht lag ze in dromenland met haar hoofd op mijn schoot. Op het menu aan boord stond kip met champignon in tomaat en een broodje op het menu, als dessert een lekkere reep Belgische chocolade. Dat is eigenlijk het enige wat ik een beetje gemist heb uit België de chocolade van het winkeltje Chocolat in Diest. Speciaal voor ons Zenn als afleiding bij de landing werd er nog een extra plateau gebracht, schitterend! Ik had ook geluk, ik kreeg een extra reep chocolade die over was! Vanuit de lucht kon ik de monster files zien op de Belgische autowegen. “Waarom moest ik in godsnaam terugkeren naar de koude?” Ging er door mijn hoofd. Ik was niet gerust in de landing moet ik eerlijk bekennen. Met het gladde sneeuwtapijt was ik bang dat we zouden gaan doorslippen. Maar dat was zeker niet het geval, een super piloot bracht ons veilig weer aan de grond en kreeg hij een welgemeend applaus van de passagiers aan boord. Ik wachtte geduldig op de assistentie die aangevraagd was om me van het vliegtuig te helpen. Het duurde en duurde, niet normaal. Eindelijk na lange tijd kwam er iemand. Eén iemand om 3 personen met een handicap te begeleiden, das toch niet normaal. Ik moest mijn plan maar trekken tot aan de bagage band. Ga maar naar daar zei ze, en zo was ik op mezelf aangewezen. Daar stond ik dan aan de band voor mijn bagage, gelukkig waren er mensen bereid om mijn koffer van de band te nemen. Maar waar was mijn box? Ik zag het wagentje van de assistentie weer aankomen, maar nog steeds had ze geen tijd voor mij. Deze dame kon er ook niets aan doen dat ze er alleen voor stond, gekkenwerk noem ik dat! dus ging ik alleen op zoek naar mijn box. Ondertussen kreeg ik een telefoontje van ongeruste ouders. Het was ondertussen al laat en Zenn en ik waren al van kwart voor 9 deze morgen op stap, en dan beginnen situaties zoals deze je wel echt op de zenuwen te werken. Eind goed, al goed, ik vond mijn box en eindelijk had de assistentie tijd om me te helpen. Wat was ik blij dat ik uit de luchthaven kon bollen! De monster files waren door de weersomstandigheden nog niet opgelost en hadden we nog een super lange rit voor de boeg. Na 22u kon ik eindelijk nog eens een echte goeie vettige Belgische friet eten! Ik kijk er nu al naar uit om in mei weer terug te keren richting Lanzarote!
|
|||||||||
