Donderdag 1 september 2011

De spits is weer afgebeten voor  het nieuwe schooljaar!

Het mooie weer van vandaag sprak aan om t trainen. Mijn geest wilde genieten van een heerlijk training maar mijn lichaam zei neen.
Al enkele dagen heerst er een “moe” gevoel over mijn lichaam. ’s Nachts niet goed kunnen slapen en overdag wreekt dat zich een beetje.

Omdat op deze momenten rust de beste training is besloot ik om te luisteren naar mijn lichaam en liet mijn wheeler staan en genoot van de zon in de tuin.

Een witte kerkuil iedereen kent dit beestje wel, maar ik had deze nog nooit van zo kortbij gezien. Hans kwam ermee binnengewandeld op zijn hand. De uil was zo tam dat hij niet opschrikte voor Zenn als die op ooghoogte korter bij kwam. Zenn keek stokstijf naar de uil, grappig om zien.
Met een wat onzeker gevoel mocht ik deze prachtige witte kerkuil strelen. Het voelde enorm zacht aan. Ik vind het nog steeds jammer dat ik geen fototoestel bij de hand had.

Zondag 4 september 2011

De mensen die mijn boek gelezen hebben kunnen zich misschien wel de passage van mijn jeugdvriend herinneren. De jongen waar ik als kind mee ging kikkers vangen in de sloot en op schattenjacht ging stapte gisteren in het huwelijksbootje. Ik wens hen heel veel geluk tesamen in hen verdere leven!

Ik vind het schitterend dat ik na 26 jaar nog steeds zo’n goed contact heb met hem!

Maandag 5 september 2011

Vandaag was het eigenlijk de eerste dag dat ik me weer goed voelde na een mindere week.
Ik had er eigenlijk echt wel zin in om me nog eens aan een training te wagen, het was immers al meer dan een week geleden.
Enthousiast als ik was  schoot ik mijn trainingskledij aan en net op het moment dat ik naar buiten wilde gaan begon het toch wel niet te regenen zeker! Zie je me al vloeken.

Pffffff, wat een tegenvaller. Ik kleedde me weer om en ging op pad. Wat later scheen de zon toch wel niet zeker grrrrrrrrrrrrrrrrrrr!

Vrijdag 8 september 2011

Wat is dat hier in België toch voor een “kak”weer. Wat kijk ik er naar uit om eind oktober richting Lanzarote te vertrekken voor de marathon.

Bij regenweer kan je maar best niet vertrekken met de wheeler, je schuift dan als hel over de hoepels met als gevolg dat je bijna niet vooruit geraakt.

Als alternatief deed ik een bibbertraining op de PowerPlate. Als je deze training op de juiste manier doet kan ik u verzekeren dat het best wel zwaar is!

Mijn vaste pc deed raar, telkens ik hem opstartt kwam er op te staan “monitor going to sleep” de luilak! Een haast blinde man nam hem mee om eens te checken wat er aan scheelde. Wel een grappig gedacht bijna niets meer zien maar pc’s herstellen als de besten.

Zaterdag 9 september 2011

De verplichtte rust omdat ik me niet goed voelde afgelopen 2 weken hebben me blijkbaar deugd gedaan.

Eerder deze week zwom ik voor het eerst weer 1000m. Het ging super goed al was het soms slalom zwemmen tussen de mensen door. Het gaf een geweldig gevoel zo goed  vooruit te geraken zonder mezelf te forceren.

Vandaag was het eindelijk nog eens droog en warm weer, echt Wielemie weer dus! Ideaal om me nog eens aan een duurtraining wheelen te wagen.
Ik pompte de banden van mijn wheeler op en schoot mijn sportkledij aan.

Toen ik de deur achter me sloot keek Zenn me aan met van die droppy oogjes van “je gaat me hier nu toch niet alleen laten he?!”

Ik wrong mezelf in het smalle zitje van mijn wheeler, zette mijn muziek op de oren, handschoenen aan en vertrok.

Op de markt van Diest genoten vele mensen van een terrasje in de zon. Ik zag vele mensen hun hand op steken en riepen iets, wat weet ik niet, ik kon hen immers niet verstaan met die muziek op mijn oren.

Meteen ging het super goed en toverde het een glimlach op mijn gezicht, puur genieten dus!
Vlakke weg reed ik tegen 24km/u en in de hellingen was het stoempen geblazen maar werd telkens beloond met een afdaling waar ik dan weer tegen hoge snelheid naar beneden kon vlammen.

Het 3 provinciënpad is en blijft toch wel mijn favoriete route. Ik was niet de enige die profiteerde van het goede weer om te trainen. Vele fietsers en wandelaars kruisten mijn pad. Regelmatig zag ik ze een duim in de lucht steken om me aan te moedigen. Heerlijk!

Door de bossen van Gerhagen reed ik richting Averbode. Echt fantastisch zo’n asfaltwegje voor fietsers en rollers in het midden door de bos in het midden van de natuur, gezonde lucht happen. Af en toe was het opletten geblazen voor hobbels van boomstronken onder het wegdek.

Ik kwam uit aan de abdij van Averbode en reed door het beroemde zogenaamde “lek straatje” Mensen noemen dit zo omdat er vele ijskarren naast mekaar staan, vele mensen zakken naar hier af om hun ijsje te likken.

Plots kreeg mijn wheeler een afwijking naar zo’n ijskar en bolde niet meer verder, tja, ik moest kost wat kost ook een ijs likken. “Een horentje met ne bol straciatella en ne bol speculaas aub.” Man, man dat was lekker, zeker omdat het zo lang geleden was. Maar plots kwam de pijn weer opzetten. Door zo lang in die dubbel gevouwen houding te zitten begon alles toch wel niet te verkrampen zeker. Ik heb mijn ijs op het einde echt naar binnen geschrokt om zo spoedig mogelijk mijn tocht weer verder te kunnen zetten.

Eenmaal weer  op gang ging de pijn gelukkig weer liggen en kon ik weer genieten van mijn trip.
Omdat het nog steeds super ging maakte ik nog een ommetje voor ik Diest city weer inreed.

Toen ik thuis kwam had ik toch een stevige trip van 34km in de armen. Wat een zalig  gevoel!

Om stijfheid te voorkomen masseerde ik na een heerlijke douche mijn spieren met de x-treme recup van BES&T wat een fris gevoel gaf

Zondag 10 september 2011

De aanslagen precies tien jaar geleden in Amerika laat niemand koud. Als men de beelden weer op het nieuws lieten zien kreeg ik opnieuw koude rillingen over mijn hele lijf.

Dinsdag 13 september 2011

De laatste tijd heb ik verschrikkelijk veel last van de darmen wat toch wel wat zorgen met zich meebrengt. Soms meer dan een uur op het toilet zitten en geen effect, dat is verre van leuk! Je krijgt een opgeblazen ongemakkelijk gevoel waar je niets aan kan doen.

Toen ik eindelijk verlost geraakt was van die bakstenen in mijn darmen bij wijze van spreken met hulpmiddeltjes had ik weer energie voor 10 en was er weer plaats in de buik om iets te eten.

Ik zat er al lang mee in het hoofd om nog eens te proberen trainen bij de zwemclub, vandaag zette ik door en trainde mee met zwemclub Aegir in Diest.
Het ging verbazend goed en moest zeker niet onder doen voor de valide zwemmers, in tegendeel. Bij crawl konden de meeste mij zelfs niet volgen en dubbelde ik een paar zwemmers.

Het was misschien wel geleden van 2007 maar ik was het zeker nog niet verleerd. Na een uur trainen had ik 2600 meter in de armen. Ik heb mezelf doen verbazen, het geeft een fantastisch gevoel en smaakt naar meer.

Donderdag 14 september 2011

Gisteren had ik een rot slechte dag om u tegen te zeggen! Toen ik ’s morgens opstond was er nog niets aan de hand. In de vroege avond is hevige pijn komen opzetten. Echt niet te doen, hevige spasmen putten mijn lichaam uit. Het was soms zo erg dat ik meerdere keren hierdoor het bewustzijn verloor, echt niet normaal.

Vrienden die me zagen waren er niet gerust in. Een vriendin bood zich aan om de nacht bij me door te brengen voor als er iets moest zijn wat ik erg apprecieerde.

Ik heb niet veel geslapen, hevige pijnscheuten maakte dat ik telkens weer wakker schoot. De tijd dat ik sliep heb ik blijkbaar bij tijden bij wijze van spreken  “verbouwingswerken “ gedaan. Door de hevige spasmen in mijn benen gaf het een drilboor effect tegen de muur.
Ik had een heel erg benauwd gevoel als het ware dat er een riem vast rond mijn borstkas gebonden zat. Ik kon niet meer diep ademen wat een griezelig gevoel gaf.

Wat was ik opgelucht dat ik me deze ochtend weer stukken beter voelde! Ik was wat stijf van de zware spasmen maar gelukkig bleef het hierbij.

De zon straalde vandaag en ik voelde me goed, echt Wielemie weer om te gaan wheelen, ik kon er niet aan weerstaan en pompte de banden van mijn wheeler op. Ik kleedde me om en wrong mezelf in het smalle zitje van mijn wheeler en trok erop uit.

Mijn tocht liep door het Webbecoms broek waar een fietspad midden door de natuur loopt, zalig genieten dus. Ik had mijn fototoestel bij en kon enkele fotootjes maken.

In de weide zaten mooie paarden en enkele koeien te grazen. Ze keken raar op als ik voorbij gebold kwam.

Ik zette mijn tocht verder  naar het Schulens waar mensen aan het wandelen, fietsen en aan het vissen waren met dit prachtige weer. Ik genoot van het mooie uitzicht.

Ik werd aangemoedigd door een bende ganzen.

Langs Zelem reed ik naar Schaffen op het pad door de bossen van Hees, zalig! Toen ik weer thuis kwam had ik 32km in de armen en voelde me nog steeds schitterend goed, zo zalig!

Na een heerlijke douche plofte ik mezelf in mijn zeteltje buiten in de zon en kon zo heerlijk relaxen en genieten.

Tegen de avond was ik volledig gerecupereerd en bolde nog naar het zwembad om een training zwemmen mee te pikken.

Vandaag was er veel volk in de baan waar ik zwom. Buiten mijn verwachting om na zo’n wheeler training ging het super goed! Ik stond soms van mezelf verbaasd. Gisteren nog zo hard afgezien en slecht geslapen en een training van 32km achter de rug en nog zo goed gaan, amai!

Deze keer had ik mijn fototoestel wel bij en kon ik enkele sfeerfoto’s nemen.

 

Als we crawl moeten zwemmen ben ik niet te houden, rug gaat moeilijker maar lukt me nog steeds. Schoolslag is niet zo mijn ding, ik krijg er echt rugpijn van

Ook onder water werden foto’s gemaakt, super!

Moe maar tevreden kleedde ik me weer om na 2350 meter zwemmen tegen een stevig tempo.

Vrijdag 16 september 2011

Deze voormiddag moest ik op consultatie in UZ Pellenberg. In tegenstelling tot sommige andere ziekenhuizen hangt hier een vriendelijk ontspannen sfeer tussen dokters, verpleegkundigen en patiënten. Men zou het hier nog leuk gaan vinden om op doktersvisite te gaan.

Eerst kwam er een assistent bij mij waar ik mijn hele verhaal aan mocht doen. Deze mensen doen ook maar hun job, maar vind het vervelend om steeds weer je verhaal van in het begin weer te moeten doen.

Op het einde werd de vriendelijk revalidatiearts erbij gehaald. Mijn vragen werden zo goed als mogelijk beantwoord. Moeilijke ademhaling zou waarschijnlijk te maken hebben met zenuwpijnen en het moeilijk naar het toilet gaan is een gevolg van mijn verlamming.

De tijd staat niet stil en worden er steeds nieuwe dingen op de markt gebracht. Tegenwoordig zijn er al nieuwe sondes op de markt niet groter dan een tampon, wat veel praktischer is dan hetgeen ik nu heb. We zullen het eens uittesten.

Zaterdag 17 september 2011

DUOSPRONG SCHAFFEN

Schaffen, het dorp waar ik als kind opgroeide, het dorp met zoveel mooie herinneringen. Als kind zag ik vanuit de tuin de parachutisten uit de lucht naar beneden dwarrelen. Ik was nog heel jong toen ik wenste van zelf ook ooit zo’n sprong te kunnen maken.

Met de para’s van Schaffen kon je in mijn tijd een kamp doen om te leren parachute springen uit de luchtballon (het varken van Schaffen). Dolgraag wilde ik hieraan deelnemen maar jammer genoeg kwamen toen de eerste problemen van mijn aandoening naar boven waardoor ik niet aan dit kamp kon deelnemen en kon ik enkel vanuit de tuin in de Notenlaan met een wrang gevoel toekijken.

Nu zoveel jaren later kon mijn jeugddroom dankzij Nike die mijn sprong schonk voor mijn verjaardag uitkomen.

De weergoden gooiden bijna roet in het eten. Omstreeks elf uur kreeg ik telefoon dat de sprong niet kon doorgaan omdat het weer aan het veranderen was. Wat een opdoffer. Omdat ik toch maar 10 minuten van het vliegplein woon spraken we af dat ik zou terug bellen op het moment dat ik normaal zou vertrekken om te zien of het al dan niet door kon gaan.

Ik had mezelf er al bij neergelegd dat het niet zou doorgaan en ging alvast in mijn agenda snuffelen voor een nieuwe afspraak. Met agenda in de hand belde ik naar de basis in Schaffen maar mocht deze terug weg steken want de sprong kon toch doorgaan. Ik liet een kreetje van vreugde en haastte me naar vliegplein Schaffen.

Wat een super fijn onthaal met al die lieve mensen hier. Mensen lopen hier rond met van die modieuze aeropakjes aan. In de hanggaar worden parachutes zorgvuldig weer opgeplooid en oefenen skydivers hun sprong.

Een eerste briefing kreeg ik van Rosti die me uitlegde dat mijn benen aan de benen van de instructeur zouden getapet worden. Ik moest bij het springen me met een holle rug houden met het hoofd naar achter en de handen aan het harnas. Na ongeveer 10 seconden zou ik een schouderklopje krijgen en moest ik mijn armen opendoen en al zwevend verder gaan, als ik weer een schouderklopje zou krijgen moest ik de handen weer aan het harnas houden om de parachute te openen. Yes, ik had goed opgelet, ik was er klaar voor!

Toen Walter terug was van zijn sprong en onze parachute weer zorgvuldig opgeplooid had was het mijn beurt om me klaar te maken voor de sprong.
Ik kreeg een blauwe overal om aan te trekken, wilt lukken dat ik net mijn lievelingskleur van pak kreeg. Walter deed ook alvast mijn harnas aan.

Een gekke bril werd op mijn neus gezet natuurlijk moest ik daarmee onnozel kunnen doen

(amai, die bril zoog hard aan, nu weet ik alvast hoe gerimpeld ik eruit ga zien als ik oud ben)

Walter legde alles nog eens tot in de puntjes uit hoe we te werk zouden gaan voor de sprong terwijl hij mijn harnas bevestigde.

Alles was toppie in orde, klaar om te vertrekken. Ik werd achteraan op een camionette geholpen waar alles sky divers op zaten om naar het vliegtuig dat verderop stond te rijden.

 

Ik werd het vliegtuig in gedragen waar geen zitjes instonden. Iedereen zat als het ware in mekaars schoot. Het was een Cessna Caravan 208 met de naam 00-FUS die ons de lucht in bracht.

We stegen op en vlogen 4000 meter omhoog. Ik genoot van de mooie uitzichten. Hoeveel te hoger we vlogen hoeveel te mistiger het werd. Vlak voor we de hoogte bereikten werden de rare brillen opgezet en wensen de sky divers elkaar geluk door een gebaar met de handen en sloten af met het Aloha teken dat ik nog kende van de IronMan in Hawaii, zalig.

Samen met Walter en mij sprong er ook een cameraman om mijn sprong te filmen mee. Sam met de grote grijze snor zou mijn opname maken.

De deur van het vliegtuig ging open, mijn hart ging sneller slaan. Oh Ooooow, de moment van waarheid is gekomen. Adrenaline stroomde door mijn lijf. Wonderbaarlijk maar toen ik aan de deur zat was de stress volledig over. Er heerste een gevoel van: “ok, we gaan dat hier gewoon doen he” Walter sprong uit het vliegtuig en gingen we peilsnel voor ongeveer 40 seconden tegen een snelheid van 200km/u naar beneden. Niet één keer sloot ik de ogen.
Het was een grijze wolk waar we insprongen

Mannekes, ik kan u verzekeren, het is een onbeschrijfelijk gevoel om u tegen te zeggen! Eigenlijk best wel grappig maar ik beeldde me het geluid bij een tekenfilm in als er iemand pijlsnel naar beneden valt. Na het eerste schouderklopje deed ik zoals afgesproken mijn armen open en zweefde ik zonder parachute, zalig!
Bij het volgende schouderklopje na 2500 meter vrije val greep ik het harnas weer vast en kriebelde het als de parachute opende. Ik liet een vreugde kreet, man wat een fantastische ervaring!
De regen prikte een beetje op mijn gezicht als kleine naalden prikjes

Vanaf nu kon ik zeven minuten genieten van het prachtige zicht. Ik kreeg het stuur zelf in handen. Met de twee touwen waar een handvat aan bevestigd was kon ik sturen door er aan te trekken. Ik was één iemand kwijt, Sam onze cameraman. Doordat ik zo licht ben gingen wij veel trager naar beneden en moest hij ons lossen.

Ik zag het Schulens meer waar ik eerder deze week nog ging trainen, de Paalse plas, Hasselt, het cirquit van Zolder, zelfs het Zilvermeer in Mol, waaaaaaaaaaaaaaw!

Op het einde nam Walter het stuur weer over en maakte het weer leuk door bochten te maken dat je jezelf in een pretpark waant. Met de wind was het opletten geblazen dat we niet te ver afweken van ons landingspunt de stip op de grond.

Mama en papa en de andere mensen kon ik ondertussen zien staan als kleine stipjes. Ik riep naar hen: “He, jullie zijn net kabouters!”

 

We maakten een perfecte zachte landing op de voeten van Walter. Het eerste wat ik zei was: “wanneer mag ik nog eens?”Man, man, zo onder de indruk van deze unieke ervaring, niet gewoon!

  

De tape rond mijn benen werd eraf gedaan en was Walter als het ware van mij verlost en werd ik weer in mijn rolstoel geholpen.

 

In de hangaar plooide Walter onze parachute weer zorgvuldig op voor zijn volgende sprong.

 

Nababbelen over deze fantastische ervaring deden we in het cafetaria.

Jammer dat het zo duur is, anders stond ik hier volgende week al terug!

Ik heb nu al zoveel fantastische ervaringen gehad, maar niets kan tippen aan deze ervaring, hetzelfde gevoel als voor de eerste maal wereldkampioen worden.

Bedankt Nike om mijn jeugddroom uit te laten komen, bedankt PCV voor de prima begeleiding en toffe sfeer!

Zondag 18 september 2011

Gisteren avond, amper bekomen van mijn fantastische ervaring vertrok ik met papa richting kust. Deze voormiddag stond er een Blokart training op het programma. Op het appartement deed ik mijn pak al aan. Het was een heel gewring om het aan te trekken. Ik blijf het zeggen, het is net een condoom dat je over je hoofd moet trekken.

Toen we aan het strand parkeerden waren enkele Blokarters hun wagentje aan het optuigen. Frank was zelfs uit Nederland afgezakt naar Westende om mee te kunnen trainen.

Een stralende zon en wind, schitterend! Dat is het gene wat je nodig hebt om deze sport te kunnen beoefenen. Vooral de wind, dat heb je nodig maar de zon is ook wel mooi meegenomen.

Geert kwam ondertussen ook met zijn camionette aangereden. Hij is de grote coach van onze CSKC club. Hij tuigde mijn en zijn Blokart op. Ik was benieuwd of ik er nog iets van zou bakken, het was immers al lang geleden dat ik nog een training mee deed.

Ons Zenn had al snel vriendjes gevonden om mee te spelen. Koddig zicht zo met hun staarten kwispelend omhoog. Ze leefden zich uit.

Ik werd door het mulle zand naar mijn kar geholpen en klom er in. Mijn driepuntsgordel werd vast geklikt en mijn benen werden samen gebonden. Ons Mie was letterlijk klaar om er in te vliegen. Meteen ging ik er met een vaart vandoor. Het geeft toch wel een fantastisch gevoel van vrijheid zo kunnen rijden tegen een hoge snelheid op het strand wat normaal niet toegankelijk is voor mensen in de rolstoel.

http://www.youtube.com/watch?v=gHCsVJ9cQ5o

 

Terwijl anderen nog volop bezig waren met optuigen genoot ik van een opwarming. Zalig die zon op je smoel en gedreven worden door de wind. Ik reed tot bijna in zee waar het water net weggetrokken was. Het water spatte omhoog met als gevolg dat ik tussen de modderdruppels door moest kijken op mijn bril. Net een moddersproeten koningin.

Toen iedereen wat ingereden had en het parcours klaar stond moesten we verzamelen voor een briefing. Coach Geert Steen voerde het woord en legde alles pekfijn uit op zijn Vlaanders ma how zeh!

 

http://www.youtube.com/watch?v=vns8pa8s09k

Iedereen haastte zich weer naar zijn Blokart om zich klaar te maken voor de start procedure. Etienne telde af 3, 2, 1 en drukken op de knop van het computertje om de 2 minuten voor de start af te tellen.

Iedereen begon te rijden om dan 2 minuten later zo snel mogelijk door de startbox te rijden en het parcours af te leggen. Soms ging mijn start goed en was ik zelfs één keer de tweede die door de startbox reed, maar soms ging het ook minder dat ik bij de laatste erdoor bolde. Het verwonderde mezelf dat mijn techniek beter en beter werd. Als ik bij de laatste door de startbox reed kon ik er altijd wel heel wat inhalen door de juiste route en techniek uit te kiezen. Man, wat gaf dat een goed gevoel!

Soms wipte ik met één wiel de lucht in wat voor extra adrenaline zorgde. De bochten die ik in volle snelheid nam was mijn mindere romp stabiliteit wel een “handicap” maar goed dat mijn Blokart over een driepuntsgordel beschikt anders had ik er al lang uit gelegen.

Op het parcours achteraan aan de golfbreker was het precies hobbel piste. Man, man ik werd er helemaal door mekaar geschud.

Na elk wedstrijdje verzamelden we telkens om weer af te tellen naar de volgende start.

 

Omstreeks 12.30u begonnen onze magen toch we te knorren en werd er een pauze ingelast. Ons Zenn kwam al van ver zo hard als ze kon aangelopen om de modder van mijn gezicht te likken.
Het strand is voor honden toch wel één groot speelparadijs!

De tijd was te kort om nog naar het toilet te gaan voor de training weer van start ging en besloot te stoppen van half tien tot half één trainen was wel goed geweest zeker. Ik heb er zo van genoten en sta zo versteld dat het zo goed ging.

Op het strand met je gezicht in de zon iets eten, heerlijk gewoon!

Frank tuigde mijn kar weer af en ik werd door 2 mannen weer tot boven op de dijk getrokken.

Een garnaalvisser sleurde zijn koffer over het strand

Donderdag 22 september 2011

Deze avond ging ik naar Plankendael in Mechelen, deze keer niet om de beestjes in de zoo te bezoeken maar ging naar het galafeest van Foundation 1904.

De oud-spelers van Racing en KV Mechelen hebben als moto : 2 clubs, één stad, één doel!
Met hun Foundation 1904 steken zij de koppen bij mekaar voor Mechelse goede doelen.

Peter Piet den Boer is de voorzitter van deze prachtige organisatie

De benefietgala was een groot succes! In de zaal waren ook heel wat bekende Vlamingen van de partij. En super lekker diner en tussendoor optredens met de Laatste show band vulden de avond.

In de late uurtjes werden de cheques overhandigd aan de 3 Mechelse goede doelen. Een totaal bedrag van maar liefst € 22500.

Ik kreeg de eer om na deze bekendmaking de tombola trekking te mogen doen. Na wat roffelen in de mand liet ik Zenn er een nummer uit halen. Ze nam er wel 20 tegelijk uit maar met een schijnbeweging pikte ik er één uit. Een man had als prijs een grote pluchen gorilla die hem overhandigd werd.
Ik lag dubbel van het lachen toen Zenn de aap uit zijn handen ging trekken. De man pakte hem terug, maar ons Zenn, die dacht: nee, die is van mij hoor en pakte hem weer uit zijn handen en ging er weer mee lopen, dit spelletje duur de een paar keer. Ons Zenn heeft gewonnen, ze heeft de aap mee gekregen.

Het was zo’n grappig zicht, de tranen rolden van mijn wangen, zo grappig!

Het was een super leuke avond waar ik vele oude bekenden terug zag en weer vele nieuwe mensen heb leren kennen.

www.foundation1904.be

Vrijdag 23 september 2011

Pas in de late uurtjes kroop ik gisteren mijn bed in. Vanmorgen stond ik met een nog even hese stem op als afgelopen dagen Ik voel me niet rot slecht maar toch ook niet op en top. Af en toe een Afibrilleke houdt me recht.

Kort na de middag vertrok ik met mijn ouders richting Lede voor de Able2Sport run. Om de spits wat te mijden vertrokken we vlak na de middag.
Omdat we nu  veel te vroeg zouden aankomen maakten we een tussenstop in Aalst. Ik was er nog nooit eerder geweest maar het is zeker en vast de moeite om er ooit nog eens een tussenstop te maken!

Toen we aankwamen in Lede was er al veel volk. Een heel Able2Sport team was druk in de weer om alles in goede banen te leiden.

Het is altijd leuk nieuwe mensen te leren kennen. Mensen van Wowow wat toch wel een leuke naam is spraken me aan of ik een Wowow fluo vestje wilde dragen. Opvallen, verzekerd! Eigenlijk zou iedereen ze moeten dragen als het donker is. Het zou alvast een stuk veiliger zijn voor iedereen!

Ik kreeg de eer om samen met Stefaan Engels onze marathon man de medailles te mogen uitdelen aan de jonge lopers die fier het podium haalden. De kinderen hadden stuk voor stuk het beste van zichzelf gegeven.

Schitterend om hen te zien glunderen op het hoogste schavotje!

 

Ondertussen waren Dirk en Sam de andere rolstoelatleten ook aangekomen. We zouden met ons drietjes de avond run doen van 14km.

Ik ging me snel omkleden voor de start. Ondertussen begon het al stilaan donker te worden. Man, man, mijn zicht is een stuk achteruit gegaan, en met het vallen van de avond was het nog stukken erger. Bij wijze van spreken zag ik bijna gene steek!

Man, man, wat ben ik een luxe paardje, ik kreeg privé politie begeleiding. Agent Dirk reed met zijn fiets voor me om de weg te tonen. Ik hoefde dus enkel het blauwe flikkerlicht voor mijn neus te volgen.

De drie wheelers Sam, Dirk en ik stonden op één lijn aan de start voor alle lopers.

 

Als het startsein gegeven werd gaven we er meteen een lap op.
Het was een mooi afwisselend parcours met een paar serieuze hellingen in. De enige moeilijkheid was de u bocht die we 4 maal moesten nemen.

Onderweg moedigden vele mensen de lopers aan wat heel wat sfeer bracht.

Af en toe was het gillen geblazen op de lopers voor me die ik gedubbeld had.   

             

Ik kon goed aan kop blijven rijden ook al verloor ik aan de u bocht telkens veel tijd maar de laatste ronde konden 2 lopers me inhalen in de berg op. Telkens ik Sam en Dirk kruiste moedigden we mekaar aan, schitterend!

Als eerste wheeler reed ik over de finish en werd warm onthaald. Ik verschiet van mijn prestatie ondanks dat ik lichtjes ziek ben.

Samen met Sam en Dirk mocht ik het podium delen op deze eerste meer dan geslaagde Able2Sport run in Lede! Ik kijk alvast uit naar de tweede editie volgend jaar.
Goede ontvangst, schitterende organisatie, een aanrader voor iedereen!

 
Moe maar tevreden keerden we weer huiswaarts.

Zaterdag 24 september 2011

Ja, mijn stemmeke heb ik gisteren niet kunnen sparen met als gevolg dat ik nog steeds even hees ben. Niet echt aangenaam als je een toespraak moet geven die dag voor ongeveer 400 personen.

In de voormiddag bereidde ik me wat voor en schreef slagzinnen voor mijn speech neer, iets wat ik normaal nooit doe, maar aangezien het deze keer in het Engels was leek me het een beter idee om een houvast te hebben.

In het Sporta To Walk Again sportcentrum in Tongerlo verbleven dit weekend mensen van het banden bedrijf Bridgestone van over de hele wereld in dit complex hoofdzakelijk om in hun teambuilding voetbal matchen tegen elkaar te spelen, maar ook om de werking van To Walk Again te leren kennen. Zo kregen ze eerder al een initiatie handbiken en ik mocht hen vanavond mijn levensverhaal vertellen.

Indrukwekkend al die talen door mekaar die werden gesproken in de sporthal waar ik mocht speechen. Hongaren, Spanjaarden, Fransen, Marokkanen, Columbianen, …. Zelfs Japanners.

Mijn wheeler die ik meebracht maakte indruk bij hen, ons Zenn zat ook al in ieders hart.

Maatje Stan zorgde voor een micro al maar goed dat ik deze ter beschikking had met mijn sexy hese stem.

Ik begon aan mijn verhaal in de grote sporthal. Eerst had ik niet echt een goed gevoel omdat er geroezemoes was in de zaal wat storend was. Ik raakte er soms de kluts door kwijt. Achteraf bleek dat het mensen waren die voor anderen vertaalden wat ik zei.

Een demonstratie in mijn wheeler vonden ze “de max”! Ze juichten me toe en wanneer ik met mijn voorwiel de lucht in ging klonk er een luidde “woooooooooooooow” van menige mensen, schitterend.

Zenn haar optreden vonden ze ook super en stonden vol verbazing toe te kijken van het kunnen van een hulphond.

Sommigen onder hen hadden misschien niet veel verstaan van wat ik verkondigd had maar de beelden van een documentaire over mij kon hun meer duidelijkheid brengen en waren er weer toffe reacties te horen.

De reacties achteraf waren schitterend. Geen woord Engels verstaand, enkel hun eigen taal maar toch een dikke knuffel komen geven om hun respect te tonen, ik krijg er nog kippenvel van als ik er over spreek, fantastisch gewoon!

Achteraf mochten Stan en ik bij hen mee aan tafel schuiven voor een warme maaltijd waar we nog fijn konden napraten.

Samen met Stan reed ik naar huis en lag alweer veel te laat in bed.

Zondag 25 september 2011

Normaal stond er vandaag een Blokart training op het programma, aangezien er niet genoeg wind was kon deze training niet doorgaan.

Een andere optie was de handbike race in Lichtervelde waar ik dolgraag aan deelgenomen zou hebben maar jammer genoeg hadden mijn ouders al andere plannen en geraakte ik jammer genoeg niet ter plekke.

Zo’n prachtige nazomer dag, te mooi om binnen te blijven zitten. Ik kroop in mijn wheeler en besloot om naar het vliegplein van Schaffen te bollen om naar de parachutisten te kijken.

Zalig om te zien. Toen ik arriveerde kwam net een grote groep van ongeveer 40 parachutisten uit de lucht naar beneden gedwarreld. Echt prachtig om al die gekleurde stipjes te zien dalen

Woensdag 28 september 2011

Vandaag had ik een afspraak voor een edelsteen massage bij meter Lieve Bullens  in cura ut Valeas, de omgeving alleen al brengt ontspanning en rust.

Ik moet in mijn vorig leven een Indiaan geweest zijn, ik heb een enorme aantrekkingskracht tot alles wat met indianen te maken heeft.

De Pow wow die er stond trok me als het ware als een magneet aan en begon er op te spelen, dit alleen al geeft pure ontspanning.

De edelsteen massage was zalig! Geen enkele andere massage kan tippen aan deze. Meter en haar stenen zijn fantastisch.
Spieren die goed vast zaten werden weer los gemaakt, door de ontspanning voelde ik me als het ware boven de tafel zweven.

Echt een aanrader voor iedereen!

Donderdag 29 september 2011

We zijn eind september en zo’n zomerse temperaturen, zalig! Mij zal je zeker niet horen klagen!

Alhoewel het echt “Wielemie” weer is heb ik me vandaag niet echt top gevoeld. Vannacht kon ik maar moeilijk slaap vatten en droeg hiervan vandaag de gevolgen.

Ook al voelde ik me moe en ellendig, met dit zalige weer kon niet aan een klein ritje met de wheeler weerstaan. 10Km reed ik aan een laag tempo en genoot op de eerste plaats. Hopelijk voel ik me morgen beter voor de “Loop je te gek” run in Diest.

Vrijdag 30 september 2011

Ik voel me nog steeds niet op en top. Een loopwedstrijd in mijn eigen stad, dat kon ik toch niet maken om hier niet aanwezig te zijn.

Al mijn moed raapte ik bijeen, kleedde me om en bolde Diest city in voor de start van de Loop je te gek wedstrijd.

Mijn nummer werd op de achterkant van mijn wheeler geplaatst. Ik deed mijn handschoenen aan en maakte me klaar voor de start.

Vrijwel meteen kreeg ik te horen dat sommige lopers zich zorgen maakten dat ik in de weg zou rijden wat mij al een gevoel gaf van: “zal ik naar huis gaan jongens?”

Het startschot werd gegeven. Meteen was er een scherpe bocht van 90° naar rechts waar we een borduur op moesten, ik vloog al bijna uit mijn stoel.

Daarna moesten we de zware kanonsbaan beklimmen wat niet makkelijk was voor rollers met de kasseien, maar ik klaagde niet, het was nog te doen.

Ik was blij dat ik de top bereikt had, maar dan, na een scherpe bocht ging het parcours off road. Gewoonweg een zandpad stijl naar beneden. Onmogelijk voor wheelers.
Tranen rolden over mijn wangen van teleurstelling. Met een omweg reed ik met een wrang gevoel weer naar huis.

Mezelf niet goed voelen en speciaal thuis blijven van zee om deel te kunnen nemen aan deze run in mijn eigen stad en dit tegen komen, dat doet vanbinnen erg pijn, ik kan het u verzekeren!