 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
WK Blokarten 2010 BELGIUM
WK BLOKARTEN OOSTENDE 2010
Maandag 11 oktober 2010 Met een vol bagage gepropte wagen reed ik kort na de middag in het gezelschap van mijn ouders richting kust. Een stralende zon, wind, wat wil je nog meer? Bij het uitpakken van mijn materiaal was er even lichte paniek, ik vond mijn computertje niet. Zonder het gps systeem is het erg moeilijk om te kunnen inschatten wanneer de 2 min voor de start om zijn. Nu pas kon ik gaan genieten. Zenn holde op het strand. Zalig mooi om te zien die zonneschijn over het water. Dinsdag 12 oktober 2010 De zeelucht doet me blijkbaar deugd, ik heb geslapen als een roosje! Na het ontbijt pikte Linda een vriendin die sinds kort aan de kust woont ons op en voerde ons naar Oostende waar het wk zal doorgaan. De zon op het water en strand was schitterend! Ik was al helemaal in de mood! Er waren al heel wat piloten gearriveerd die stonden te popelen om met hun blokart over het Belgische strand te rijden. Jawel hoor, deze keer was er wind die goed zat! Geert had speciaal voor mij een aanhangwagen geplaatst waar mijn materiaal in stond. Echt schitterend! Ik ben hem enorm dankbaar voor alles wat hij voor me doet. Hij maakt het voor mij mogelijk om te kunnen blokarten. Thanks Geert, je bent een schat! De Spaanse Santi kwam ook onmiddellijk dag zeggen en schoot onmiddellijk ter hulp. Hij had een speciaal kussen bij waardoor ik niet meer onderuit zakte, dit samen met de 3 puntsgordel, schitterend! Een andere Spaanse piloot monteerde mijn zeil op mijn blokart en hielp me het strand op zodat ik klaar stond om te vertrekken. Hier is het niet ieder voor zich maar helpt men mekaar, Zo mooi! Blokart piloten zijn één grote vriendenkring van over de hele wereld. Meteen zat de wind in mijn zeil en ging ik er met een vaart vandoor. Bangelijk, echt wel! Bij tijden vloog ik met een hoge snelheid over het strand, en dan is het soms wel verschieten als je door kuilen rijdt en het water en modder langs je oren afvliegt. Mmm lekkere zout smaak in de mond en krakend zand tussen de tanden. Er was redelijk wat wind en konden we gemakkelijk een parcours rijden. Er waren ondertussen heel wat piloten aan het rijden op het strand en was het soms rakelings mekaar kruisen. Mijn zicht is niet al te goed en vond het niet waard om nog voor de race accidenten te hebben en besloot te stoppen voor vandaag. Het medic team hielp me weer richting dijk waar Zenn ongeduldig op baasje stond te wachten. Ik kleedde me weer om en mijn blokart werd afgebroken om in de aanhangwagen te plaatsen voor morgen de eerste race dag van het wk. In de vroege avond was het inschrijving voor alle piloten. Ik kreeg het nummer 127 toegekend, my Lucky number! Hier konden we voor het eerst alle deelnemers van over de hele wereld ontmoeten. We zijn met drie deelnemende rolstoelatleten. Ik raakte ook aan de praat met mensen uit Nieuw Zeeland en zag oude bekenden van op het EK in Denemarken terug. Onze terugweg naar het appartement deden we met de tram, een heel avontuur als je voor het eerst de tram neemt met de rolstoel Woensdag 13 oktober 2010 Om 07.00u deze ochtend liep de wekker af. Meteen was ik klaar wakker en had zin om te racen. Goede ziel Linda pikte ons op en bracht ons naar het strand van Oostende waar de race plaats vond. Vele piloten waren al druk in de weer met het opstellen van hun blokart. Mama en ik beginnen de kneepjes van het opstellen van een Blokart al door te krijgen. Wielen monteren, zeil uitrollen enz,.. Piloten stonden paraat, iedereen was in de mood, alleen….. er was geen wind. No wind, no race. Het luidde signaal voor de briefing klonk. Maar liefst 140 piloten verzamelden in de tent voor meer informatie. We konden dan misschien niet racen maar de babbeltjes die je met de mensen kon slaan was al minstens even leuk.
’s Middags aten we een heerlijk stuk warme pizza in de tent op het strand. Annemie en Christine waren speciaal afgezakt naar het strand van Oostende om ons in actie te zien. Helaas, pindakaas, het zag er niet goed uit voor vandaag, voor morgen ziet het er ook nog niet al te best uit. Om 13.30u had het geen zin meer om te wachten op de wind die toch niet van plan was om op te wakkeren. Blokarts werden de dijk weer opgereden en terug afgebroken tot morgen. Met de tram reden we terug richting appartement waar we even tot rust konden komen voor de openings ceremonie en receptie die doorging op het stadhuis in Oostende. De toespraak werd gehouden in de trouwzaal, het is zo eens iets anders. Zo konden we kennis maken met de uitvinder van Blokart die speciaal van Nieuw Zeeland naar België afgezakt was voor het wk. Op de receptie stal ons Zenn de show doordat ze op mijn schoot geklommen was. Vele mensen deed ze wegsmelten met haar o zo lieve oogjes. Donderdag 14 oktober 2010 Vannacht arriveerde papa die speciaal rechtstreeks van zijn werk richting kust afzakte. Al vroeg in de ochtend liep de wekker, om 09.00u zou immers de race beginnen en we moesten nog een eindje rijden. De race ging niet door op het strand maar op het parcours dat in het industriepark van Bredene. Toen we aankwamen waren piloten al druk in de weer met het opstellen van hun blokart alhoewel er weer geen wind was. Op de briefing wisten we al op voorhand wat we te horen zouden krijgen. Geen wind = geen race. Tijd genoeg om babbeltjes te slaan met de mensen. Schitterend al die verschillende nationaliteiten bij mekaar. Om me warm te houden reed ik wat rondjes met mijn rolstoel, een goede training voor mijn halve en hele marathon in Lanzarote. Zenn genoot er ook van.. Ondertussen ben ik anderhalve week de voeding supplementen van Fizziqs aan het uittesten en moet zeggen dat het een positieve werking heeft voor mezelf. Ten opzichte van vroeger heb ik een stuk meer energie dan ervoor moet ik zeggen. Genoeg energie voor de ganse dag, terwijl ik vroeger na een paar uur altijd kapot was. Het is grappig als men tegen je zegt dat de toiletten onderweg zijn. Het waren zo van die chemische toiletten die op een camionette moesten gebracht worden. Ook ons middagmaal was onderweg, Op het menu echte Belgische kost: friet stoofvlees. Tussen de Blokarters zitten heel wat uitvinders. Onder ons de Nieuw Zeelander die de Blokart uitvond, maar ook Jan Meyer is een heuse uitvinder. Hij demonstreerde ons vandaag een heel speciale Blokart. Eén dat wel heel erg van pas komt bij momenten van erg weinig of geen wind zoals vandaag. Een machine met een heuse uitlaat. Toen hij hem aan de gang zette maakte het net hetzelfde geluid als een vliegtuig. Het was grappig hoe iedereen hem met camera’s en fototoestellen in de aanslag vol interesse volgden. Op de briefing van 14u hingen de vlaggen nog steeds slap en zag het er niet goed uit voor de komende uren en werd de race uitgesteld tot 16u en hadden we de keuze op het parcours te blijven of ergens heen gaan. Ik was in twijfel maar besloot toch met mijn ouders Bredene te gaan verkennen. Onderweg zag ik vlaggen wapperen en had enorm spijt dat ik in de wagen gestapt was. Het was niet gemakkelijk om de weg weer terug richting industriepark te vinden met al dat eenrichtingsverkeer. Man, man, als je die wind ziet en niet in je blokart kunt zitten om wat in te rijden doet het echt pijn vanbinnen! Bij onze aankomst op het parcours stoefte iedereen van de goede wind die ze voor even hadden, ik kreeg er even de krop van in de keel. Ondertussen was immers de wind weer volledig weggevallen. De Nederlandse piloot Frank zag dat ik een groter zeil nodig had met deze omstandigheden met bijna geen wind en was zo vriendelijk om zijn reserve 5. zeil aan me uit te lenen. Is dit niet geweldig! Hij verving met veel plezier mijn zeil en zette mijn blokart wedstrijd klaar. Plots kwam de wind weer aanzetten, iedereen haastte zich naar zijn blokart en begon te rijden. Tegen dat ik in mijn Blokart zat en klaar was om te vertrekken klonk het signaal van de megafoon al. De races zouden starten. Na de eerste groep was het mijn beurt.
Meteen begon de chronometer 2 minuten voor de start te lopen, ik had het eerst nog niet door, gelukkig zag ik het net op tijd en kon redelijk goed door de startbox rijden. Ik bolde zelfs een paar piloten voorbij. Na mijn eerste goede ronde en goed gevoel aangemoedigd door de mensen langs de kant liep het fout. Doordat mijn zeil gelost was en ik platte band had geraakte ik haast niet vooruit. Maar goed dat ik sterke armen heb om mezelf vooruit te duwen puur op armkracht. Ik stopte even bij Geert om mijn zeil terug vast te laten maken waardoor ik nog meer achterstand kreeg en bolde als laatste over de finish. Mijn band werd opgepompt en hoger gezet en mijn zeil werd beter gemonteerd terwijl de race voor andere groepen doorgingen. De wind viel weer weg en de races werden weer geannuleerd. Omdat het nu ook begon te regen werd de hele race voor vandaag afgelast. Blokarts werden weer afgebroken en veilig in de wagens geborgen hopend op wind voor morgen. Daan liet zijn Blokart nog staan om mij eerst verder te helpen. Waar zie je tegenwoordig nog zo’n samenhorigheid? Zo als mensen hier voor mekaar klaar staan is schitterend, was het maar altijd zo. Het leven is zoveel fijner! Samen staan we sterk.
Deze ochtend werd ik al vroeg gewekt door luidruchtige buren. Eén voordeel, je bent tijdig klaar met alles. Op de dijk tuigden we mijn Blokart weer op, maar ….. er was weer geen wind en dat zorgde voor toch wat frustratie bij de piloten. De camera ploeg van “De Stip” kwamen ook een kijkje nemen.
Mijn voorband van de Blokart was alweer afgegaan. Een paar goede zielen staken meteen de handen uit de mouwen om het wiel te vervangen. Je had het nieuwe wiel moeten zien bollen, schitterend! Ondertussen was de wind weer wat komen aanzetten en kon ik me wagen aan een training waar iedereen zich zo op verheugde. Het ging schitterend! Bollen alsof het niets was, ik stak iedereen voorbij! Het was een geweldig mooi zicht al die blokarts op één lijn te zien cirkelen op het Oostendse strand bij een stralende zon.
Toen de race nog maar net begonnen was viel de wind weer weg en werd het weer uitgesteld grrrr. ’s Avonds was er een diner voor de piloten. Het was een heerlijke avond met allemaal super lieve mensen. Het is altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen! Zaterdag 16 oktober 2010 Oh boy, wat een dag! Eéntje om nooit meer te vergeten! Vannacht sliep ik als een roosje en voelde ik me super om aan de race te beginnen. Ondertussen ben ik al wat verder in mijn testperiode van mijn nieuwe voedingssuplement van Fizziqs en moet zeggen dat het een zeer positieve invloed heeft op mijn lichaam. Ik voel me fitter en kan langer bezig blijven zonder mezelf uitgeput te voelen wat veel aangenamer is! http:/www.gezondleven.myfizziqs.com De BES&T warming cream zorgde ervoor dat mijn spieren warm bleven zodat ik de hele dag niet verkleumd van de koude moest zitten. We vertrokken in de gietende regen en wind om u tegen te zeggen richting strand. Omdat de wind zo sterk stond testte Geert eerst even mijn kart uit om te zien of mijn 4. zeil niet te groot was voor mij. Hij ging er met een vaart vandoor. Man, man wat was ik bang! Nu was het mijn beurt. Met een klein hartje kroop ik in mijn Blokart en ging er meteen met een serieuze vaart vandoor. In de eerste bocht die ik nam maakte ik een drie dubbele spin waardoor ik het noorden even kwijt was. Neen, dit zag ik niet meer zitten en reed weer naar de kant waar Geert een kleiner zeil voor me optuigde wat veel beter was. Ik had de kans niet meer om het uit te testen voor de race. Terwijl ik met groep 3 op het parcours aan het wachten was op het sein van het aftellen van de 2 minuten daverde mijn zeil van de kracht van de wind die te keer ging, Mijn hart bonkte. Na de 2 min. Maakte ik een goede start, maar toen liep het mis. Mijn wiel werd plots door de kracht van de wind in de lucht getild en ik schrok zo erg dat ik mijn touw loste. Met mijn 3-puntsgordel kon ik er niet meer bij. Ik zag iedereen weg rijden, en daar stond ik dan. Ik gilde om hulp, stak mijn armen omhoog….. maar niemand die kwam helpen. Gerrit kwam naar me toe gelopen en gaf mijn touw weer aan. Met serieuze achterstand kon ik dan eindelijk mijn race verder zetten. Het ging eigenlijk goed, als een F1 piloot ging ik door de bochten Stel het je eens voor: volledig spastisch zijn, niet zelfstandig kunnen eten maar wel op het strand als gelijke tussen de validen racen met de blokart, daar doe ik mijn petje voor af! Gerrit was mijn top begeleider van de dag. Met hem in de buurt was ik gerust in de hele zaak, uit zijn ervaring met windsurfen kon hij mijn materiaal top zetten.
Supporters trotseerden de wind en de koude. ’s Middags stond er heerlijke tomatensoep met balletjes op het menu. De warmte van de soep deed enorm deugd. Tijd om naar het toilet te gaan schoot er niet meer over en haastten we ons richting Blokart Bij het vertrek van de tweede race raakte mijn touw opnieuw vast achter mijn stuur maar kon ik het gelukkig weer tijdig los maken. Ik kon goed rijden, de angst ging zelfs voorbij. Ik reed bepaalde stukken enorm snel waar ik dan een klein hartje had. Bij tijden werd mijn wiel van de grond gelift maar ik had het onder controle.
Na mijn derde race van de dag was ik doodmoe en het water van de zee was ondertussen al flink opgekomen. Mama voelde zich niet goed en was al eerder naar het appartement vertrokken. Ik besloot de laatste race niet meer mee te rijden. Het was weer een heel trek en sleur werk richting dijk waar we de Blokart en mijn rolstoel afspoelde. Nadat alles in de aanhangwagen weggeborgen was kon ik na een lange dag richting appartement voor een heerlijke warme douche. Allé, dat dacht ik toch. Toen ik mijn transferr van de wagen in mijn rolstoel deed dacht ik “maar alle nu, ik zit nu toch zo scheef” Ik moest niet lang nadenken, ik had platte band met mijn rolstoel. Nu was ik pas echt gehandicapt. Je kan dan echt niets meer. Op mijn zitvlak probeerde ik wat verder te komen. Ik kon niet meer in bed, niet op een stoel, niet in de kast,…. Natuurlijk zal je dan ook zien dat ik niet voorzien was van een reserve binnenband. Wat nu? Na enkele telefoontjes gedaan te hebben kwam ik bij Nicolas terecht ook iemand van de organisatie van het Blokart gebeuren. In Oostende heeft hij een fiets en gocarts verhuur zaak. De perfecte man dus om mijn band te plakken! Ook al was hij doodmoe van een drukke wk dag aan het strand, hij maakte er speciaal nog de tijd voor om me verder te helpen! Nico, ben je voor eeuwig dankbaar! Wat was ik blij toen papa terug was met mijn wiel, nu had ik bij wijze van spreken mijn benen terug en kon ik met een gerust hart naar dromenland gaan! Zondag 17 oktober 2010 Man, man, ik sliep vannacht hooguit 3 uur, verschrikkelijk! Van ellende stond ik om 6u deze ochtend op om mijn koffers te pakken. Eén ding was zeker, ik was tijdig klaar om richting parcours te vertrekken. Mama bleef op het appartement omdat ze zich niet lekker voelde en ging ik dus alleen met papa op shock richting parcours. Eind goed, al goed, we kwamen nog tijdig aan op plaats van bestemming en altijd helpende handen in de buurt voor het opstellen van mijn Blokart. Er was jammer genoeg weer haast geen wind en had ik de tijd om even te rusten. Ik viel bijna letterlijk om van de slaap. Ik kroop in afwachting op wat wind in mijn Blokart. Het lag eigenlijk nog goed ook. Ik was niet de enige die wegdroomde in de Blokart. Piloten begonnen stilaan te rijden, om me wakker te houden besloot ik ook wat te gaan rijden. Het was niet gemakkelijk rijden met zulke minimale wind, maar kom, we klaagden niet, we bolden al iets vooruit.
Het vele stilvallen was dan weer een goede arm training, en maar duwen op die wielen. De wind was na een tijd toch wel wat komen aanwakkeren en besloot men de races te starten. Ik reed een mega slechte wedstrijd. Wat ik fout deed weet ik niet. Rond de middag trok iedereen naar het strand waar de wedstrijd verder gezet werd. Eric mijn super begeleider van in mijn triatlon periode kwam ook een kijkje nemen en was nog steeds even gedreven als vroeger. Super om zo nog eens samen te kunnen werken! Papa en Eric deden hun power training om me door het mulle zand naar mijn Blokart te trekken. Meteen ging ik verkennen hoe de wind zat en begon te bollen. Het was niet gemakkelijk. Eerlijk gezegd, ik was zo moe en het ging me niet meer, het was net alsof ik stil stond ten opzichte van de andere piloten. Toch zette ik me klaar voor de start van groep 3 waar ik bij hoorde. Tijdens de race moedigden mede piloten me aan tijdens hun eigen race, schitterend. Ik trok zo hard aan het 5 m zeil dat ik mijn armen haast niet meer voelde en krampen begonnen op te komen. Gelukkig zijn 8 minuten zo voorbij. Voor de race wilde ik nog stoppen, maar na deze ervaring kon ik er niet genoeg van krijgen en wachtte ik tot de andere groepen geweest waren voor mijn laatste race op dit WK. Mijn pijnlijke armen brachten me telkens in twijfel of ik wel verder zou zetten maar mijn ijzeren willeke won en hakte de knoop door om deel te nemen.
Deze keer had ik niet zo’n goede start maar reed toch een mooie race. Ik had wel niet meer zoveel kracht in de armen waardoor ik minder snel ging. Ik werd weer door het mulle zand richting dijk getrokken. Wat ben ik toch een gelukzak dat mensen steeds bereid zijn om dit zware sleurwerk te doen. Veel tijd om uit te rusten was er niet, in de vroege avond was het immers prijsuitreiking. Alle piloten waren aanwezig, de ene al wat meer moe als de andere. Moe maar tevreden. We kregen enkele speeches maar de speeche van Paul Becket deed iedereen tranen in de ogen krijgen. Het mooie aan Blokarten is dat het één grote familie is van over de hele wereld
Vele Belgen veroverden een podium plaats op dit wk, proficiat! Ik zelf werd 7 de in de categorie lichtgewichten. Ik was echt verwonderd van deze schitterende plaats als je weet dat dit een hogere categorie was voor mij en ik als enige roller en enige vrouw deelnam. Met het gene ik hier gepresteerd heb voel ik mezelf een wereld kampioen! (In het bijzonder zou ik Geert Steen en Belgian Blokart Club willen bedanken om me de kans te geven om deze fantastische momenten in deze schitterende sport te kunnen realiseren!)
|
|||||||||
Hier wordt de inhoud voor id "foter" weergegeven |
|||||||||
